Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Aile

Ana – Babaya Hürmet

İmam Hatib — Thu, 26 Jan 2012 18:18:24 +0000

وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا

Nisa 4 / 36

Ana – Babaya Hürmet

Muhterem Müslümanlar!
Yeryüzünde hiç kimsenin çocuklarına ana ve babaları kadar yakın olamayacağını bilmeyen yoktur. Bizleri aylarca karnında taşıyıp doğuran, sudan, ateşten ve her türlü tehlikeden korumak için çırpınan, kucağında büyütüp, hastalığımızla hastalanan, sağlığımızla sevinen analarımızın üzerimizdeki hakları ve bizim onlara karşı ödevlerimiz saymakla bitmez. Aynı şeyleri babalarımız için de söyleyebiliriz. Daha dünyaya ayak basmadan doğumumuzu sabırsızlıkla ve heyecanla bekleyen, hiçbir şeye güç yetirmeye imkânımız yok iken her şeyimizle uğraşmayı zevk bilen, nafakamızı seve seve taşıyan, üstümüze titreyerek eğitim ve öğretimimiz için her türlü fedakârlığı göze alan, kendi sahip olmadığı bütün imkânlara bizi kavuşturmak için çırpınan babamızın haklarını da ne yapsak ödeyemeyiz.

Aziz Mü’minler!

Yüce Rabbimiz ve Sevgili Peygamberimiz ana ve babaya saygılı davranmayı, iyilik yapmayı defalarca emretmişlerdir. Cenab-ı Hak Kur’an da bu konudaki açık buyruklarını bizlere bildirmiş ve şöyle buyurmuşlardır. “Allah’a ibadet edin ve O’ na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana-babaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya, elinizin altındakilere iyilik edin. Şüphesiz, Allah kibirlenen ve övünen kimseleri sevmez” .1

Değerli Mü’minler!

Bu konuda insanın gözlerini yaşartan ve ana ile babaya bağlılığın önemini gözler önüne seren iki ayette İsra suresindedir.

Yüce meali şöyledir. “Rabbin, kendinden başkasına asla ibadet etmemenizi, anaya-babaya iyi davranmanızı kesin olarak emretti. Eğer onlardan biri ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa, sakın onlara “öf” bile deme, onları azarlama, onlara tatlı ve güzel söz söyle. Onlara merhamet ederek tevazu kanadını indir ve de ki; Rabbim! tıpkı beni küçükken koruyup yetiştirdikleri gibi sende onlara acı”. 2

Muhterem Müslümanlar!

Sevgili Peygamberimiz (SAV)’ in ana babaya saygı, bağlılık ve iyilik konularında güzel tavsiyeleri vardır. Bir kaçını nakledelim: “Allah’ın rızası ana ve babayı memnun ve razı etmekle kazanılır.”3 “Cennet anaların ayakları altındadır.”4 “Hiç şüphe yok ki üç kimsenin duası kabul olur. Mazlumun (zalime-bed) duası, misafirin (ev sahibine) duası ve ana babanın çocuğuna duası.” 5

Değerli Müslümanlar!

Özet olarak diyebiliriz ki; evlat ana ve babasının her yönde hizmetlerinde olmalı, imkânına göre onlara yeme, içme, giyme, sağlık ve barınma konularında harcama yapmalı, onları kıracak, üzecek söz ve davranışlardan kaçınmalı, onlara şefkat ve merhamet göstermeli, dost ve arkadaşları ile ilgi ve alakayı kesmemeli, onlara beş vakit namazın peşinden dua etmelidir.
Hutbemi hadis mealleriyle bitirmek istiyorum. “Ana ve babasına itaat eden, ikram ve ihsanda bulunana ne mutlu, Allah onun ömrünü artırsın.6
“Allah Teala bütün günahlar da dilediklerinin cezasını ahiret gününe erteler. Yalnız ana ve babaya karşı gelmenin cezası hariç. Allah Teala ana ve babasına isyan edenin cezasını ölmeden önce dünyada verir”7

Ali KANDİL
Akçaabat Vaizi
___________________
1 Nisa 4/36
2 İsra 17/23-24
3 Tirmizi, Birr, 3
4 Cami-us Sağir 1/42, No;3657
5 Tirmizi Birr 7
6 Mecmau-z-Zevaid 8/137
7 Et-Terğib ve’t-Terhib, 3/331

Züleyha Karşısında Yusuf Olabilmek

İmam Hatib — Fri, 09 Sep 2011 03:17:53 +0000

قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ

Nur 24 / 30

Züleyha Karşısında Yusuf Olabilmek

Değerli Kardeşlerim! İffet ve haya denildiğinde hemen hepimizin aklına Hz. Yusuf’un kıssası gelir değil mi?. O gün odada Züleyha ile ikisi baş başa kalmışlardı. Züleyha ondan arzuladığı şeyi elde etmek istedi. Ve kapıları kilitleyerek talebini Yusuf’a iletti. O ise; “Allah’a sığınırım”¹ diyerek haramdan yüz çevirdi. Böylece Yusuf’un iffet imtihanı ve harama karşı dik ve onurlu duruşu Kerim Kitabımızın tanıklığıyla büyük bir ibret ve örnek olarak takdim edilmiş oldu. Kardeşlerim! İffet, insanın süsü, ziyneti ve namus anlayışının göstergesidir. İffet ve namus duygusu, insanda doğuştan var olan ve onu diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerden biridir. Cennette yasak ağacın meyvesinden yiyen, bu yüzden açığa çıkan edep yerlerini örtmeye çalışan Hz. Adem ve eşinin bu tavrı², haya ve edebin ne denli köklü bir duygu olduğunu göstermektedir bize. Dürüst ve iffetli bir hayat sürmek en önemli ahlaki sorumluluklarımızdandır. Rabbimizin rızasını ve hoşnutluğunu kazanırız böylece. İffet zırhını kuşanmış ve haya elbisesini giyinmiş müminler gözlerini haramdan korumakla başlarlar işe. Yüce Mevla her halimizden haberdar olduğunu hatırlatarak, “Mümin erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar….”, Mümin kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar. …” buyurmakta, gönlümüze açılan pencerelerimiz olan gözlerimizi edep perdesiyle örtmemizi istemektedir. Böyle bir tutumun kadın ve erkek tüm inananlar için en nezih bir tavır olduğuna işaret etmektedir.³ Kutlu Nebi de, utanma duygusunun görünmez ama insanı koruyan hassas bir çizgi olduğuna dikkatimizi çeker ve insan utanma duygusunu yitirirse varsın, dilediğini yapsın, der⁴. Muhterem Kardeşlerim! Mümin, kendi iffet ve onurunu korumakla sorumlu olduğu kadar, başkalarının iffetinin de kudsi bir emanet olduğu biliciyle yaşamaya gayret eder. Dürüst ve namuslu kimselere iftirada bulunmanın büyük günahlardan olduğunu bilir. O şu ilahi ikaz ile adeta titrer: “İffetli, hiçbir şeyden habersiz mümin kadınlara zina isnat edenler, gerçekten dünya ve ahirette lanetlenmişlerdir. İşlemiş oldukları günahtan dolayı dillerinin, ellerinin ve ayaklarının kendi aleyhlerine şahitlik edecekleri günde onlara çok büyük bir azap vardır.”⁵ İffet, müminin cümle kötülük ve çirkinliklere karşı korunduğu kalkanıdır. “Edep Ya Hû” düsturuyla göz, kulak, dil ve gönül kapılarını kapatır mümin her türlü hayasızlığa ve harama. İffet abidesi Resulümüzün hadislerinde ifade ettiği gibi, gücü yettiği ve fırsat önüne geldiği halde “Ben Allah’tan korkarım” diyerek sırt çevirir günaha ve ahlaksızlığa. Böylece hiçbir gölgenin bulunmadığı günde Allah’ın arşının gölgesinde gölgelenmekle müjdelenir, Yüce Nebinin diliyle⁶. Kardeşlerim! Biz de Yüce Rabbimizin arşının gölgesinde, rahmetiyle kuşatılmış bahtiyar kullardan olmak istiyorsak, geliniz zihin ve gönül dünyamızı bulandıran, edep duygumuzu zorlayan tüm menfi düşünce, meyil ve etkenlere karşı Yusuf (a.s.) misali dimdik duralım. Gelin her dem ihtiyacımız olan iffet duygusunu bize lütfetmesi için Fahr-i kainat efendimizin lisanıyla Mevla’ya yakaralım: “Yâ Rabbi! Senden hidâyet, takvâ ve iffet diliyorum.”⁷ Hazırlayan: Dr. Ülfet Görgülü – Din İşleri Yüksek Kurulu Uzmanı Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu [1]Yusuf, 12/23. 2 Tâ-Ha, 20/121. 3Nur, 24/30-31. 4Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV,121. ⁵Nur, 24/23-24. 6 Buhari, Zekat, 16. 7 Müsned, I/389, 439.

Komşuluk Ateşini Yakmak

İmam Hatib — Fri, 12 Aug 2011 05:20:53 +0000

وَاعْبُدُواْ اللّهَ وَلاَ تُشْرِكُواْ بِهِ شَيْئًا وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَبِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالاً فَخُورًا

Nisa 4 / 36

Komşuluk Ateşini Yakmak

Peygamberimizin arkadaşlarından Abdullah b. Amr (r.a.)’ın evinde bir koyun kesilmişti. Ailesine “Bunun etinden Yahudi komşularımıza verdiniz mi?” dedikten sonra şöyle dedi. Peygamberimizin şunu söylediğini işittim: “Cebrail komşu ve komşuluk hakkı konusunda o kadar çok tavsiyede bulundu ki, komşuyu komşuya mirascı kılacak sandım.”¹ İşte bu olay, İslâm’ın komşuya verdiği yüce değeri ifade etmesi bakımından oldukça önemlidir. Kardeşlerim! Birbirimizle ilişkilerimizin zayıflayıp kaybolma noktasına geldiği çağımızda, kalabalıklar içinde gün geçtikçe yalnızlaşıyoruz. Komşularımızla, akrabalarımızla ve diğer insanlarla ilişkilerimiz zayıflamakta. Kendimizin dışındaki insanları ve onların problemlerini umursamaz durumdayız. Huzuru, sevinci, üzüntüyü, varlığı, yokluğu bireysel olarak yaşamaya doğru hızla ilerliyoruz. Ebeveynin evladından, evladın aile ocağından kaçmaya çalıştığını üzüntüyle müşahede ediyoruz Yüce Yaratan’ın kendisine kulluktan ve ana-babaya güzel davranmaktan sonra zikrettiği komşuya iyilik de², bu yozlaşan değerlerle adeta buharlaşıverdi. Oysa; “Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir,”³“Komşusunun kendisinden emin ve razı olmadığı kişi hakiki manada iman etmiş olmaz”⁴ buyurmamış mıydı Yüce Nebi? İyi bir komşu; yerine göre şefkatine muhtaç olduğumuz annemiz, yönlendirmelerine her dem ihtiyaç duyduğumuz babamız, kendisiyle huzur bulduğumuz evladımız değil miydi? Yani komşu akrabadan yakın olmaz mıydı çoğu zaman? Bu topraklar üzerinde yaşamak demek, bir zamanlar “komşuluk” rütbesini göğsünü gere gere taşıyabilmek demekti. Komşu olmak bir mecburiyet, bir yük demek değildi. Komşu olmak yakın olmak, paylaşabilmek, hatta paylaşmak arzusu ile yaşayabilmek demekti. Kardeşlerim! Gelin içinde bulunduğumuz bu kutlu Ramazan günlerinde kaybolmaya yüz tutmuş komşuluk ve dostluk ümitlerimizi yeniden filizlendirelim. Gelin, hayatımıza anlam, ömrümüze bereket ve tat katan tatlı dil ve güler yüzü, sevgi, dostluk ve paylaşmayı bu Ramazanda komşularımızla doyasıya yaşayalım. Önce naif ve içten bir “komşu selamı” ile başlayalım yakınlaşmaya. Birbirimizle karşılaştığımızda selâm verip vermemekte tereddüt etmeyelim. Ziyaretine gidelim hastalandığında komşumuzun. Cenazesi olduğunda ilk biz koşalım. Zekâtlarımızla, fıtır sadakalarımızla, infaklarımızla güç durumda olan komşularımıza yardımcı olalım Kardeşlerim! “Ey Ebû Zer! Çorba pişirdiğin zaman suyunu çok koy ve komşularını gözet!”⁵ buyuruyor Efendimiz(s.a.s.) Bu çağrı yüreğimizin en gizli köşelerini titrettikçe umut var demektir. Derya içinde susuzluk çekmek misali, kalabalıklar içinde yalnız kalmak istemiyorsak, geliniz unutulanları hatırlayalım. Dinimizin paylaşımı, feragat ve diğerkâmlığı emreden, “Ben”i, “Biz” yapan rahmet yüklü çağrılarına kulak vererek içimizdeki komşuluk ateşini yeniden yakalım… Komşu komşunun külüne muhtaçtır… İçimizdeki o ateşi yakmak için de…

Rabbim bizi iki cihanda da sevdikleriyle komşu eylesin…

1.Buharî, Edeb, 28 2.Nisâ,4/36 3.Hâkim, II, 15 4.Buhari, Edep,29 5.Müslim, Birr, 142 Hazırlayan: Dr. Yaşar YİĞİT – Din Hizmetleri Genel Müdürü Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu

Yetimleri Himaye Edelim

İmam Hatib — Thu, 21 Jul 2011 06:02:53 +0000

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوَى * وَوَجَدَكَ ضَالّاً فَهَدَى * وَوَجَدَكَ عَائِلاً فَأَغْنَى * فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ *

Duha 93 / 6-9

Yetimleri Himaye Edelim

Kardeşlerim! Uhud’ta şehit düşen bir müslümanın küçük oğlu, aynı gün akşamüstü gönlü yaralı ve acılı bir halde Resulullah Efendimiz(s.a.s.)’e sorar: “Babam nerede?” “Baban şehit düştü.” der Allah Resulü(s.a.s.). Şehit çocuğu ağlamaya başlar. Efendimiz(s.a.s.) dayanamaz, başını okşar çocuğun, kucağına alır onu ve: “İstemez misin, ben baban olayım, Ayşe de annen olsun!” der. Aziz Kardeşlerim! Uhut’da şehit olan babasının ardından gözyaşı döken o çocuk gibi, yalnızlık kaderi, hüzün nasibi olanlar var. Onlar; ağladığında gözyaşını silecek kimse bulamayanlar. Korktuğunda sığınacak bir sineye hasret kalanlar. Sevinçleri kederli, üzüntüleri katmerli, baba şefkatinden mahrum, anne sevgisinden bîhaber yetimler… “Sakın öksüzü ezme…”¹ ilahi kelamı ile koruma altında olan yetimler… Kaybettikleri anne babalarının yerine Rablerinin gözetimindedir onlar… İkazların en çetini düşer yetimi tanımayanların payına! “Sakın öksüzü ezme!” yoksa azığın ateş olur ahiret yamaçlarında… Yetimleri kollayanlarla eşit tutar kendini Efendiler Efendisi(s.a.s.)… Dünyada yetime kanat gerenle, ahirette birlikte olacağını müjdeler… İki mübarek parmağını bir araya getirir; “Ben ve yetimi himaye eden kimse cennette şöylece beraber bulunacağız”²der… Çünkü yetimdi Allah’ın en sevgilisi(s.a.s.)… Kur’an bu hakikati o yetime de(s.a.s.) hatırlatır ve “Rabbin seni yetim bulup himaye etmedi mi?”³der. İşte bu ilahi ikazla yönelmiştir yetimlere Efendimiz(s.a.s.)… Ve sahip çıkmıştır etrafındaki kimsesizlere şefkat ve muhabbetle… Okşamıştır onların başlarını. Bayramda ziyaret etmiştir hanelerini. Ayrı görmemiştir torunlarından hiçbirini. Bir dizinde Hasan oturursa, diğerine misafir etmiştir yetimleri. Çünkü Resulullah Efendimiz(s.a.s.) bilir onların neler hissettiklerini. Bizlere de derki; “kalbinin yumuşamasını istiyorsan, yoksulu doyur ve okşa yetimin başını.”⁴ Kardeşlerim! “Hayır hayır! Yetime ikram etmiyorsunuz! Yoksulu yedirmek konusunda birbirinizi teşvik etmiyorsunuz!”⁵ “Hem itip kakıyorsunuz yetimleri, hem de özendirmiyorsunuz onlara kol kanat germeyi”⁶ buyuruyor Yüce Rabbimiz kerim kitabında… Yetime ayrı bir yer verilmiştir Kur’an-ı Kerim’de. Onlara ikram, iyilik sahiplerinin vasıflarından sayılmıştır.⁷Bu öyle bir ikramdır ki; hem Allah rızası hem de gönül rızası vardır işin içinde. O iyilik sahipleri seve seve ikram ederler yetimlere mallarının en kıymetlilerinden. Çünkü yetime harcamak Allah yolunda harcamaktır.⁸Ve yetime adım atmak Rabbin rızasına doğru bir adım atmaktır. Değerli Kardeşlerim! Hazreti Cafer’i anarken, yetimlerini koklayan, onlara bayramı, hiçbir şekilde unutturmayan; “Dünyada ve ahirette onların velisi benim!”⁹ diye üstüne basa basa hatırlatan bir Resulümüz(s.a.s.) var. Uhud’da babası şehit düşen çocuğa baba olan, tam on yıl boyunca hane-i saadette yetişen Enes’i, bir kere bile azarlamayan¹⁰ şefkat ve merhamet rehberimiz var. Yetime karşı sorumluluğumuzu bize hatırlatan en güzel örnek! Resulümüzle aynı safı paylaşabilme ve cennette ona komşu olabilme bahtiyarlığına ermek istiyorsak; geliniz karışalım yetimlerin arasına. Ve haşyet kaplasın kalplerimizi onlar hakkında. “Hak ettikleri şefkat ve merhameti gösterebildik mi?” diye soralım kendimize. Endişe duyalım onlar hakkında ve bir kalp taşıdığımızı hatırlayalım bu vesile ile. Böylece, hissedelim yetimlerin kalp atışlarını. Onların kalbiyle aynı ritimde atarsa kalbimiz, belki bizler de rahmeti ilahiyi üstümüze çekeriz.

En sevgilin hürmetine, içimizdeki yetimler hürmetine; Rasulün dilinden sana yalvarıyoruz: “Allah’ım kalplerimizi birleştir. Aramızı düzelt ve bizi kurtuluş yollarına ilet. Bizi karanlıklardan aydınlığa çıkar. Ve büyük günahların açığından da gizlisinden de uzaklaştır.”¹¹

Hazırlayan: Semra Nurdan YAĞLI Din Hizmetleri Uzmanı Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu

Duhâ, 93/9
Riyazü’s-Salihin, Hadis No:264
Duhâ,93/6
Ahmed bin Hanbel, II, 263, 387
Fecr,89/17-18
Mâ’ûn,107/3
Beled,90/16-17
Bakara,2/215
Ahmed, I, 204-205; Ebû Dâvûd, Tereccül, 13/4192
Buhârî, Edeb, 39
Ebu Dâvûd, Sâlât, 182

Kur’an Eğitimi

İmam Hatib — Fri, 17 Jun 2011 05:08:47 +0000

Kur’an Eğitimi

Muhterem Müslümanlar! Yüce Kur’an’ın inmeye başladığı andan bugüne 1401 yıl geçti. Geliniz vahyin ilk gelişini birlikte yad edelim. Peygamber Efendimiz(s.a.s.) yaklaşık beş yıldır yapageldiği üzere sık sık çıktığı Nur Dağı’ndaki Hira mağarasında yine tefekküre dalmıştı. İnsanlığın içine düştüğü cehalet ve azgınlığın tahammül edilemez dereceye ulaştığını görüyor, ancak elinden bir şey gelmiyordu. Bu da ona ızdırap veriyordu. Ama artık zamanı gelmişti. İnsanlığı nura kavuşturacak hayat rehberi ona verilecekti. Daha önce hiç görmediği melek bir anda önünde beliriverdi. Ona ilk sözü “Oku!”¹ oldu. “Ben okuma bilmem” dedi. Bu diyalog ikisi arasında birkaç kez tekrarlandı. Sonra melek Cebrail: “Yaratan Rabbi’nin adıyla oku. O insanı “alak”tan yarattı. Oku! Senin Rabbin en cömert olandır. O, kalemle yazmayı öğretendir, insana bilmediğini öğretendir.”2 şeklindeki ayetleri vahyetti. Bunun üzerine Efendimiz(s.a.s.) aynı cümleleri tekrar etti. “Okuma” ve “Okunan şey” anlamlarına gelen “Kur’an”ı okumak artık onun hayatının bir parçası haline geldi. Yeni Müslüman olanlar da Kur’an’ı ondan öğreniyor, ezberliyor, öğrendiklerini anlamaya ve yaşamaya çalışıyordu. Cahilî anlayış ve hayat tarzının yüreklerinde oluşturduğu kir ve pası Kur’an’ın nuruyla temizliyorlardı. Kardeşlerim! Rahman Suresi’nin ilk ayetlerinde Allah Teala’nın insanı yarattığı, ona Kur’an’ı ve beyanı öğrettiği^[1]ifade edilmekte, böylece insanın yaratılışının Kur’an’ı öğrenmek ve anlamakla ne kadar iç içe olduğu ortaya konulmaktadır. Efendimiz de; “Sizin en hayırlınız Kur’an’ı öğrenen ve öğreteninizdir”³ buyurmuşlardır. Bu ayet ve hadislerin ilhamıyla Kur’an’ı öğrenmek ve öğretmek maksadıyla ecdadımız, İran’dan Türkistan’a Mısır’dan İstanbul’a binlerce kilometre yol kat etmişlerdir. Kur’an aşığı bu gönül insanları nasıl büyük bir coşku ile harekete geçmişse, bugün bizim de onu öğrenme, öğretme, anlama, anlatma ve hayatımızı Kur’an’a göre tanzim etme konusundaki azmimizin son derece yüksek olması gerekmektedir. Değerli Kardeşlerim! Özellikle çocuklarımızın Kur’an eğitimini zamanında vermemiz büyük önem arzetmektedir. Okullarımız yaz tatiline girdikten kısa bir süre sonra ülkemiz genelinde tüm camilerimizde ve Kur’an kurslarımızda yaz Kur’an kursları başlamaktadır. Binlerce din görevlimiz ile bu mekanlarda çağdaş eğitim metotlarına uygun olarak çocuklarımızın Kur’an eğitimini almaları konusunda büyük bir seferberlik başlatıyoruz. Veliler olarak bizler yarınlarımızı kendilerine emanet edeceğimiz yavrularımızın gözlerinin, gönüllerinin ve zihinlerinin Kur’an’ın nuruyla aydınlanması, ülkesini, milletini seven bilinçli, ahlaklı ve erdemli gençler olarak yetişmeleri için hiçbir fedakârlıktan kaçınmamalıyız. Zira anne ve babaların çocukları için bırakacakları en büyük miras bu olacaktır. Resulullah Efendimiz(s.a.s.) de “İnsanoğlu öldüğü zaman, bütün amellerinin sevabı da kesilir. Şu üç şey bundan müstesnadır: Sadaka-i câriye, istifade edilen ilim, kendisine dua eden hayırlı evlat.”⁴ buyurmuşlardır. Aziz Kardeşlerim Şunu kat’iyyetle ifade edelim ki, yaz Kur’an kurslarına gitme yaşında çocuğu olan kardeşlerimizin birkaç yıllık tatillerinden ailece fedakarlık etmeleri gerekebilir. Tatil yapma imkanı daha sonra da bulunur ama Kur’an öğrenmek için zamanı ve yaşı geri getirmek imkansızdır. Bu konuyu dikkate almadan çocuklarının büyüdüğünü fark eden birçok insanımızın yaşadığı pişmanlığa çoğumuz şahit olmuşuzdur. Böyle bir pişmanlık yaşamamak için gelin hep beraber Efendimiz(s.a.s.)’in şu tavsiyelerine kulak verelim: “Şunu bilin ki, kim Kur’an’ı öğrenip, başkalarına öğretir ve ondaki emirlerle amel ederse, ben onu cennete sevk eden ve cenneti ona gösteren kılavuz olacağım.”⁵

“…Bir topluluk Allah’ın evlerinden birinde Kur’an okur da onu aralarında ders konusu yaparlarsa, onların üzerine sükûnet ve iç huzuru iner, onları rahmet kaplar, melekler onları kuşatır, Allah yanında bulunanların içinde onları anar.”⁶

Hazırlayan: Prof.Dr. Ali ERBAŞ Eğitim Hizmetleri Genel Müdürü Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu [1] Alak,1. 2 Alak, 2-5. 3 Rahman, 1-4. 4 Buhari, Fezailü’l-Kur’an, 21. 5 Müslim, Vasiyyet, 14. 6 Kenzü’l-Ummal, 2375.

İslam’da Evlilik Öncesi ve Nişanlılık

Özcan Cihangir — Tue, 17 May 2011 06:57:37 +0000

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

İslam’da Evlilik Öncesi ve Nişanlılık

Muhterem Müslümanlar!

İslam dini evlilik öncesi yapılması gereken kurallar belirlemiştir. İslam dini dünürcülük safhası ile ilgili bazı düzenleyici hükümler getirmiştir. Kadın dünürcülere müspet cevap vermiş söz kesilmiş ise; artık bu kadına başka bir erkek dünür gönderemez. Bu konuda Peygamberimiz (SAV): “sizden biriniz din kardeşinin dünürlüğü üzerine dünürlük göndermesin ta dünür ondan vazgeçinceye yahut izin verinceye kadar’’ buyurmuştur.[1] Eş seçimi konusu da çok önemlidir. Yuvayı yapacak, çocukları eğitecek ve erkeğe ömür boyu iyi veya kötü günde destek ve mutluluk verecek olan eşi seçerken dindarlığına iyi ahlak sahibi olmasına dikkat edilmelidir. Nitekim Peygamberimiz (SAV):“Kadınla dört şeyden dolayı evlenilir; malı, soyu, güzelliği ve dindarlığı sen dindar olanı seç mutlu olursun’’ buyurmuştur.[2]

Nişan ise; terim olarak, bir kadın ile bir erkeğin ileride birbirleriyle evleneceklerini karşılıklı olarak karar altına almalarıdır. Nişanlılık ise; bizzat evlilik değil, ancak evlilikle sonuçlanan ahlaki dönemin adıdır. Peygamberimiz(sav) Hz. Âişe ile üç sene kadar nişanlı kaldıktan sonra evlenmişlerdir. Böylece, nişan aynı zamanda bir sünnet sayılmaktadır.(3) Nişanlanma bir evlilik vaadidir ama bir nikâh akdi değildir. Evliliğin amaçlarından en önemlisi huzurlu bir yuva kurmak ve sağlıklı nesiller yetiştirmek olduğundan evlenmeyi düşünen tarafların birbirini tanıması çok önemlidir. Bu dönemde taraflar birbirini tanırlar, yalnız evlenecek adaylar değil her iki adayın ailesi de birbirleriyle tanışır ve kaynaşırlar. Böylece evlenecek adayların evliliklerinin huzurlu başlaması ve problemsiz devam etmesi için gerekli adımlardan biri atılmış olur.

Muhterem Müslümanlar! Nişanlılık döneminde taraflar birbiri hakkında fikir sahibi olma maddi ve manevi değer ölçülerini öğrenebilme ve tedbir alabilme imkânına sahip olur. Nişanlıların ruhen ve bedenen yakınlık derecelerini araştırmaları, ilerde çıkması muhtemel bazı ailevi problemleri en aza indirmesi bakımından önemlidir. Bir erkeğin ya da bir kadının eş adayı ile edep dairesi içerisinde evlilik hayatını ilgilendiren uygun bir konuşma yapmaları mümkündür. Nişanlılık, taraflara evliliğin verdiği yakınlığı, birlikte yaşama hakkını ve yetkisini vermez. Yani mahremiyet bakımından nişanlılar, birbirlerine iki yabancı durumundadır. Bu durum, daima göz önünde tutulmalıdır. Nitekim nişanı, bir evlilikmiş gibi telâkki ederek nişanlılar arasındaki mahremiyet sınırına dikkat edilmemesi neticesinde, toplumumuzda pek çok üzücü ve aileleri sıkıntıya sokacak durumlar görülmekte ve duyulmaktadır. Bu hususta titizlilik gösterilmemesi sonunda tarafları pişmanlığa düşüren bazı hataların çıkma ihtimali göz ardı edilmemelidir. Resmî nikâh yapılıncaya kadar her iki taraf da meşruiyet sınırını aşmamaya özen göstermelidir Muhterem Müslümanlar Nişanlılar arasında sırf rahat görüşme yapılsın, haramlık ortadan kalksın diye yapılan nikâh, birçok yönden mahzurlar taşır. Henüz evlilik hayatına adım atılmamıştır, anlaşmazlık söz konusu olduğunda ayrılmak problem haline gelir. Erken gelen boşanma her iki tarafı da yıpratır. Erken yapılan nikâhın kıymetini her iki taraf da takdir edemez. Nişanlılık döneminin fevrîliklerinden nikâh kurumu zarar görür. Böyle bir durum söz konusu olduğunda nişanlı evliler karşımıza çıkmaktadır. Birbirini evli çift mesabesinde tanıyan tarafların bu süreç içerisinde birbirinde gördükleri olumsuzluklar neticesinde evlilikten vazgeçmeleri çok daha kolay olmaktadır. Daha düğün yapmadık ve gerçek bir evlilik kurmadık düşüncesiyle bir anda aralarındaki bağı koparabilmektedirler. Bu bakımdan sözlülük ve nişanlılık döneminde erken nikâh yapılmaması, nikâhın sırf evlilik amacıyla yapılması her iki tarafın, bilhassa kız tarafının huzurunun ve onurunun korunması açısından fevkalâde önemlidir. HAZIRLAYAN: Abit BOZ ÜNVANI: Sarıkamış ilçe vaizi [1]Buhari,Nikah,45 [2] Buhari,Nikah,15 [3] Müslim, Nikah, 69

İslam’da Kadın ve Annenin Önemi

Özcan Cihangir — Sun, 15 May 2011 15:34:31 +0000

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا

İslam’da Kadın ve Annenin Önemi

Değerli Müslümanlar! Dünya ve ahiret mutluluğunu hedefleyen Dinimiz, aileye ve ailenin fedakâr üyesi olan kadına özel önem vermiştir. Sağlıklı nesillerin yetişmesinde en büyük katkıya sahip olan şüphesiz kadınlardır. Hayatın her aşamasında önemli bir sorumluluğa sahip olan kadınlar, hayatın vazgeçilmez parçasıdır. Rabbimizin bize kutsal bir emaneti olan kadınlara iyi davranmak ve onların haklarını korumak dinimizin emridir. Yüce Rabbimiz : “Kadınlarla iyi geçinin”[1] buyurarak bu konuda titiz davranmamızı emretmektedir. Peygamberimiz de (s.a.v) bu konuda: “Ey İnsanlar! Kadınların haklarını gözetmenizi ve bu konuda Allah’ın koyduğu ölçülere hassasiyetle uymayı tavsiye ederim.”[2] buyurmaktadır. Kadın ve erkek yaratılış bakımından farklılıklar taşımalarıyla beraber cinsiyet bakımından birbirlerine üstünlükleri söz konusu değildir. Muhterem Müslümanlar! Rabbimiz, kâinatı sevgiyle yoğurmuş sevgiyle bütünleştirmiş ve sevgiyle devam etmesini sağlamıştır. Bu sevginin en önemli parçası annedir ki onun şefkat ikliminde her türlü sıkıntı erimiştir. Anne, şefkatini karşılık beklemeden sunandır. Rabbimiz şefkatin en yücesini anneye vermiştir. Anne öyle bir varlıktır ki kızgın olduğu zamanda bile yavrusu onun kalbinin derinliklerine işleyen şefkatini hisseder ve yine ona sığınır. İslam anneye özel bir yer ve önem vermiştir. Yüce Rabbimiz, anne babaya iyi davranılmasını emretmiş ve şöyle buyurmuştur: “Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi,Anne-Babanıza da iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti. Eğer onlardan biri veya her ikisi senin yanında iken ihtiyarlayacak olursa, onlara karşı Öf bile deme, onları azarlama, onlara güzel ve tatlı söz söyle.[3] Sevgili Peygamberimiz (s.a.v) her konuda olduğu gibi anne sevgisi noktasında da en mükemmel örnektir. O’nun (s.a.v) hayatında anne farklı bir yere sahiptir. Henüz küçük bir çocukken annesini kaybetmiş ve ömür boyu annesine olan özlemini dile getirmiştir. Annesinin kabrini ziyaret etmiş, eliyle kabrin toprağını düzeltirken ağlamıştı. O’na (s.av)bunun nedenini soranlara:“merhamet duygusu beni duygulandırdı da onun için ağladım”[4] demiştir. Ashab-ı Kiramdan biri Peygamberimiz (s.a.v.)’e gelerek: “Ya Rasulallah! İnsanlar arasında iyi davranmama en çok layık olan kimdir?” dedi. Peygamberimiz (s.a.v.): “Annendir.” Dedi. Adam: Sonra kimdir? Dedi. Peygamberimiz (s.a.v): “Yine annendir.” Dedi. Adam yine sonra kimdir? dedi. Peygamberimiz (s.a.v.): Yine annendir. dedi. Adam sonra kimdir? deyince, Peygamberimiz (s.a.v.): Bu defa babandır.”[5] şeklinde cevap vermiştir. Yine bir hadisi şeriflerinde:“Cennet annelerin ayakları altındadır.”[6] buyurarak anne olan kadının kıymetine işaret etmiştir. Kıymetli Müminler! Müslüman bireyler olarak bize düşen çocuklarımızın annesi olan eşlerimize iyi davranmak, onların haklarına saygılı olmak, onlarla olan sevgi bağımızı ebedi aleme taşımak, geleceğin anneleri olacak kız çocuklarımızın iyi birer anne olmaları için gayret göstermek ve bizler için hayatını feda etmekten çekinmeyen sevgi pınarı, şefkat denizi ve ilahi rahmetin tecellisine mazhar olan annelerimize saygıda kusur etmemek, onları sadece bir gün değil bir ömür boyu sevmek ve hatırlamaktır. HAZIRLAYAN: Özcan CİHANGİR – Sarıkamış Akkoz Yayla Cami İ.H [1] Nisa,19 [2] Veda Hutbesi, Sahih-i Müslim, Hac, H.No: 1218 [3] İsra, 23,24 [4] Dimyâtî es-Sîretü’n-Nebeviyye Suriye 1996 s.37 [5] Buhari, Edeb, 2. [6] Nesâî, Cihad, 6

İslam’da Ailenin Önemi

İmam Hatib — Fri, 06 May 2011 04:47:52 +0000

وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُو

(Rum, 30/21)

İslam’da Ailenin Önemi

Muhterem Müslümanlar! Aile, insanın içinde doğduğu, büyüdüğü, ilk eğitimini aldığı en küçük sosyal topluluktur. Evlenmek ve aile kurmak insanın fıtratında vardır. Yeryüzünde yaşayan ilk karı koca Hz. Âdem ve Hz. Havva’nın evlatları ile beraber bir aile yuvası kurmaları bunu gösterir. Daha sonraki bütün dinler ve bütün peygamberler de evlilik ve aileyi teşvik etmişlerdir. Kur’an-ı Kerim de: “İçinizden, kendileriyle huzura kavuşacağınız eşler yaratıp; aranızda muhabbet ve rahmet var etmesi, onun (Allah’ın) varlığının belgelerindendir. Bunlarda, düşünen millet için dersler vardır.”[1] buyurulmaktadır. Peygamberimiz (s.a.v.) de: “Ey gençler! Evlilik yükümlülüğüne gücü yetenleriniz hemen evlensin. Çünkü evlilik, gözü ve ırzı harama karşı daha fazla korur.”[2] buyurmaktadır. Aziz Cemaat! Aile, sadece insan neslinin devamı için değil insanın beden ve ruh sağlığı, huzur, mutluluk ve terbiyesi için de gereklidir. Ailenin huzur ve mutluluğu, toplumun huzur ve mutluluğu demektir. Bu nedenle mutlu ve erdemli bir toplum oluşturmak için dinimiz, evlenip aile kurmayı kolaylaştırmış, insanları aile kurmaya teşvik etmiştir. Kıymetli Müslümanlar! Günümüzde değişen yaşam koşulları ve hayata bakış açısı, kültür ve düşünce dünyamızla birlikte, aile hayatımızı da etkilemiş, aile yapımızda sarsılmalar baş göstermiştir. Kitle iletişim araçlarının artmasıyla birlikte, gelenek, ahlak ve kültürümüzde meydana gelen tahribat had safhaya ulaşmıştır. Cehalet, her şeyin mubah sayılması, mahremiyet sınırlarına tecavüz, televizyonda oynatılan dizilerin olumsuz etkisi, çeşitli yollarla müstehcenliğin ve fuhşun özendirilmesi, reklâm endüstrisi sayesinde tüketim arzu ve çılgınlığının körüklenmesi, eşlerin birbirlerine zaman ayırmaması gibi faktörler, aile geçimsizliklerinin, boşanma davalarının ve gayr-ı meşru ilişkilerin artmasına sebep olmuştur. Muhterem Müminler! Aile bireyleri, yuvalarının devamını sağlamak için birbirlerine karşı saygılı ve hoşgörülü olmalı, birbirlerinin küçük kusurlarını büyütmemeli, birbirlerini kırıp incitmemeli, aile içindeki problemleri kendi aralarında çözmeli, geçimsizliğe ve boşanmaya sebep olacak her türlü davranıştan özenle kaçınmalıdırlar. Hutbemi, Allah Rasulü’nün hane-i saadetindeki aile saadetinin bizim hanelerimizi de kaplamasını niyaz ederek bitiriyorum. HAZIRLAYAN: ESMA ERTEN ÜNVANI: MERKEZ VAİZİ Konya Müftülüğünün 06.05.2011 Tarihli Hutbesidir.

[1] Rum, 30/ 21

[2] Buhari, Nikâh, 1.

Çocuk Sorumluğu

İmam Hatib — Thu, 21 Apr 2011 22:06:31 +0000

Furkan 26 / 74.Ayet

Çocuk Sorumluğu

Muhterem Müslümanlar! Ciğer parelerimiz çocuklarımız; Rabbimizin bize lütfettiği gönül meyvelerimizdir. Güzel yetiştirilip hayırlı evlat olduklarında dünyada sürurumuz, ahiretimiz için de sadaka-i cariyelerimizdir. Muhterem Cemaat! Çocuklarımıza karşı sorumluluklarımızın başında onlara güzel isim vermek, sevgi ve şefkat göstermek, onları güzel terbiye ile yetiştirmek, helal rızıkla büyütmek gelmektedir. İnsanın kişiliğinin çocuk yaşta şekillendiği hususu, bilim adamları ve din büyüklerinin ifade ettiği bir gerçektir. Diğer bir ifadeyle kişinin hayatının temel taşları çocukluk döneminde atılıyor. Eğitimcilerimize göre çocuk eğitiminde düzeyli, yeterli, dengeli sevgi esastır. Yavrularımıza sevgiyle yaklaşılmalıdır. Çocuk eğer aile içinde dostluk ve arkadaşlık görmüşse, bu dünyada mutlu olmayı öğrenir; kin ortamında büyümüşse kavga etmeyi öğrenir. Sevgi ortamında büyüyen çocukların daha sağlıklı oldukları belirtilerek kucaklama, öpme ve dokunmanın çocuğun gelişimi için önemli olduğu bildirilmiştir. Efendimiz (sav)’in “Yetimin başını okşamayı, onları sevmeyi” (1) öğütlemesi bundandır. Bir gün Rasûlullah (s.a.s), Hz. Ali’nin oğlu Hasan (r.a.)’ı öpmüştü. Yanında bulunan Akra şöyle dedi: “Benim on çocuğum var, hiç birini öpmedim.” Rasulullah (s.a.s) hayretle Akra’nın yüzüne baktı ve buyurdu ki: “Merhamet etmeyene, merhamet olunmaz”;(2) bize de; “çocuklarınızı çok öpün, zira her öpücük için size cennette bir derece verilir.”(3) buyurmuştur. Değerli Müslümanlar! Peygamber efendimiz her zaman çocuklara şefkatle davranır ve sevgisini onlardan esirgemezdi. Öyle ki çocukların oyununa katılır onlarla birlikte oynardı. Sokak ve çarşılarda karşılaştığı çocuklara selâm verir, saçlarını okşar ve onlara ikramda bulunurdu. Çocuklara karşı çocuk gibi davranır ve “küçük çocuğu olan, onun hatırı için çocuklaşsın.”(4) buyururlardı. Yine bir hadis-i şeriflerinde “cennette ferahlık ve sevinç evi denilen öyle gösterişli bir yer vardır ki oraya yalnız çocukları sevindirenler girebilir”(5) buyurmuşlardır. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), hayatında hiçbir çocuğu üzmemiş ve hiçbir çocuğun kalbini kırmamıştır. Küçük yaşta Rasululah’a hizmet etmeye başlayan Enes (r.a) şöyle demiştir: “On sene Hz. Peygamber’e hizmet ettim. Bana bir defa olsun “öf” demedi. O insanların en güzel huylusuydu.”(6) Değerli Kardeşlerim! Örneğimiz ve önderimiz Peygamber Efendimiz (s.a.s.) çocukların eğitimiyle yakından ilgilenmiş; onların hayırlı bir nesil olarak yetişmelerine çok büyük ehemmiyet göstermiştir. Bakınız bu konuda neler buyurmuşlardır: “Çocuklarınıza iyi bakınız! Onları güzel terbiye ediniz.”(7) “Hiç bir baba, evladına iyi bir terbiyeden daha güzel bir miras bırakamaz.”(8) Unutmayalım ki çocuklarımıza bırakabileceğimiz en kıymetli miras “iyi bir terbiye” ve “güzel ahlak”tır. Topluma bırakabileceğimiz en değerli miras ta Allah’ını bilen, peygamberini tanıyan, vatanını, milletini, bayrağını seven iyi insan, iyi Müslüman ve iyi vatandaş olan “hayırlı bir evlat”tır. Bunu sağlamanın en kolay yolu da insanlığa sunulan en güzel örnek olan Hz. Peygamber’in öğütlerine uymak ve onu çocuklarımıza güzelce tanıtmaktır. Hutbemi bir Ayet mealiyle bitirmek istiyorum: “Ey Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve bizi Allah’a karşı gelmekten sakınanlara Önder eyle”(9) 1-Buhari,Talak25, Edeb 24. 2 – Buhârî.Tevhid 2,Edeb 27,fedail 66, Tirmizi Bir 16 3- Musned’u Zeyd İbn-i Ali 505. Kütüb-ü sitte,2.clt.syf.507. İ. Canan 4 - Deylemi 2, 136/b. 5 – Camiu’s Sağir, I. 92 6 – Tirmizi Birr 69(6, 221) 7 – İbnu Mace, Edeb 3 (2, 1211) 8 – Tirmizi, Birr, 33 9- Furkân, 26/74 Hazırlayan: Mehmet YAMAN – Antalya Kumluca Müftüsü

Göz Aydınlığımız Çocuklar

İmam Hatib — Thu, 21 Apr 2011 17:50:53 +0000

وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْأَزْوَاجِنَاوَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامً

(Furkan, 25/74)

Göz Aydınlığımız Çocuklar

Muhterem Müslümanlar! Hayatın süsü, ailenin neşe ve huzur kaynağı olan çocukları Rabbimiz, göz aydınlığı olarak nitelendirmektedir. Çocuklar Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in hayatında müstesna bir yere sahiptirler. Bu sebeple peygamberin çocuklara karşı davranış modelinin göz önüne alınması son derece önemlidir. Çünkü çocukları onun kadar hiç kimse sevmedi ve Rasulullah (s.a.v.) kadar hiç kimse onlara değer vermedi. Allah elçisi sıfatı ile gönderildiği toplumun kınamalarına ve alaylarına aldırmadan çocukları bağrına bastı, sırtında taşıdı ve onların oyunlarına katıldı. Muhterem Cemaat! Hz. Peygamber (s.a.v.)’in çocuklarla ilişkisi konusunda özellikle torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin ile olan örnekler daha çok göze çarpmaktadır. Hz. Peygamber’i torunu Hz. Hasan’a sevgi ve şefkatle sevip öperken gören Akra b. Habis’in: “Benim on çocuğum var, onların hiç birisini böyle öpmedim” sözlerine karşılık, Hz. Peygamber (s.a.v.): “Şayet Allah (c.c.) senin kalbinden merhameti söküp atmışsa ben ne yapıyım. Merhamet etmeyene merhamet edilmez”[1].buyurmuştur. Hz. Hüseyin ile ilgili bir olayı Ümmü’l-Fadl haber vermektedir: “Hz. Hüseyin’i emzirmekte olduğu bir sırada Hz. Peygamber içeri girer, ondan torununu ister ve kucağına alır. Bu esnada Hz. Hüseyin Hz. Peygamber’in üzerine küçük abdestini yapmaya başlar. Ümmü’l-Fadl bu duruma müdahale etmek isteyince Hz. Peygamber izin vermez ve bekler. Daha sonra torununun kirlettiği yeri su ile temizler.”[2] Muhterem Cemaat! Hz. Muhammed (s.a.v.)’in, eğitiminde sevgi ve şefkatten ayrılmadığını görmekteyiz. Enes (r.a) kendi eğitimiyle ilgili olarak : “On yıl Rasulullah’a hizmet ettim. Bu hizmet esnasında bir kere olsun ne vurdu, ne kötü söyledi, ne azarladı, ne surat astı, ne de ayıpladı. Yaptığım bir şey için bunu niye böyle yaptın; yapmadığım bir emri için de niye yapmadın diye beni sorgulamadı.”[3] demiştir. Kendisi yanına getirilen tüm çocuklara bereketli yaşam, hayırlı ibadet, bol ve temiz rızık için dua etmiş,[4] kötü duadan hiç hoşlanmamış ve çocuklara beddua edilmesini yasaklamıştır.[5]Kız olsun erkek olsun çocukların arasında adaletli davranılmasını emretmiştir. Kızını öpmeyip oğlunu öpen bir kimseyi uyarmış,[6] çocuklarından birisine mal verip de diğerlerine vermeyen bir kimseye de itiraz etmiştir.[7] Aziz Müslümanlar! Hutbemizi girişte okuduğum ayeti kerimede bize öğretilen dua ile bitiriyorum: “Ey Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve bizi Allaha karşı gelmekten sakınanlara önder eyle diyenlerdir.”[8] HAZIRLAYAN: Fahriye ULAŞ ÜNVANI: Konya Merkez Vaizi Konya Müftülüğünün 22.04.2010 Tarihli Hutbesidir

[1] Buhari, Edep, 18

[2] İbn Mâce, Rüya, 10

[3] _{Tirmizi, Birr, 69}

[4] _{Buhari, Daavat, 34}

[5] _{Müslim, Fedailu’s-Sahabe, 2481}

[6] _{Heysemi, Mecmeu’z-Zevaid, VIII\156}

[7] _{Buhari, Hibe ,2587}

[8] _{Furkan, 25/74}