Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Kandilller

Mevlid-i Nebi – Mevlid Kandili

İmam Hatib — Wed, 01 Feb 2012 15:27:32 +0000

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً * وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً

Ahzab 33 / 45 – 46

MEVLİD-İ NEBİ

Muhterem Kardeşlerim! Yüce Rabbimizin bütün alemlere rahmet olarak gönderdiği Peygamber Efendimiz(s.a.s.)’in bir mevlid-i şerifine daha ulaşmanın haz ve mutluluğunu yaşamaktayız. Efendimiz’in doğumu, öteden beri mümin gönüllerde sürûr, veçhelerde beşâret, lisanda ise; “Bu gelen ilm-i ledün sultanıdır Bu gelen tevhid-i irfan kânıdır Bu gelen aşkına devreyler felek Yüzüne müştak durur ins ü melek.” dizeleriyle tezahür etmiştir.

Değerli Kardeşlerim!

İnsanlığın yaratılış gayesini unuttuğu, insani erdemlerden uzaklaştığı, cehalet ve zulmün karanlığının ortalığı kapladığı bir dönemde Mekke ufkundan kainata bir güneş olup doğmuştu Efendimiz. “Bir müjdeci, bir şahit, bir uyarıcı, Allah’ın izniyle kendi yoluna çağıran bir davetçi ve aydınlatıcı bir kandil”1 olarak göndermişti Yüce Rabbimiz onu… O, bir melek olmadığı gibi, sıradan bir beşer de değildi. Yüce Mevla’dan vahyi alan, insanlara anlatıp öğretendi. O; “Ey örtüsüne bürünen kalk ve anlat.”2 emrine muhatap olmuş, bu kudsi görevi yerine getirebilmek için gecesini gündüzüne katmıştı. Efendimiz bu çileli yolda kınanma, hakaret, itham, boykot ve hicret gibi nice güçlüklere karşı büyük bir sabır göstermişti. Tıpkı Nebi kardeşleri Yunus, Hud, Salih, İbrahim ve diğerleri gibi.

Kardeşlerim!

Abdullah’ın yetimi, Amine’nin emaneti Halilürrahman İbrahim(a.s.)’ın duası ve müminlerin gözbebeği Yüce Nebi, Rabbimizin insanlığa en büyük ikramıdır. Bu hakikat; “Andolsun Allah müminlere, kendi içlerinden, onlara ayetlerini okuyan, onları arıtıp tertemiz yapan, onlara kitap ve hikmeti öğreten bir peygamber göndermekle büyük bir lütufta bulunmuştur…”3 ayetiyle duyurulmuştur. Efendimiz cehlin yerine bilgi ve hikmeti, zulmün yerine hak ve adaleti getirmiştir. “Ben Muhammed’im, ben Ahmed’im, ben rahmet peygamberiyim”4 diyen Kutlu Nebi(s.a.s.); nefret ve kinle paslanan yürekleri, körelmiş vicdanları muhabbet ve merhametle yeniden inşa ve ihya etmiştir. Kur’an’ın ifadesiyle O, “bizim içimizden bize gelmiş”5 bir elçidir. ‘İçimizden biri’ olması, O’nun örnekliğinin ve örnek alınmasının da bir gereğidir. O’nun gibi bir kul, O’nun gibi bir evlat, O’nun gibi bir eş, O’nun gibi bir baba, O’nun gibi bir arkadaş, O’nun gibi bir komşu, O’nun gibi bir yönetici olmanın imkânı sunulmuştur bizlere…

Kardeşlerim!

Kerim Kitabımız, Allah’ı sevmenin ve sevgisine erişmenin Resulümüze uymakla mümkün olacağını beyan etmiştir.6 Asr-ı Saadetten bugüne değin bütün müminler bu ilahi çağrıya uyarak, gönüllerini Efendimizin muhabbetine adamışlardır. İsimlerine, düşünce ve davranışlarına, şiir, musiki ve sanat eserlerine kısaca tüm hayatlarına bu sevgiyi gergef gergef nakşetmişlerdir. Efendimizin adını andıkları ya da işittiklerinde salavat getirmeyi ona saygının bir gereği kabul etmişlerdir. Veladet bahrinde; “Doğdu ol saatte ol Sultan-ı din / Nura gark oldu semavat u zemin” kısmı okunurken oturmayı edebe aykırı görmüş, sanki Resulullah’ın manevi şahsiyetleri meclisi teşrif edercesine O’nun kudümünü ayakta karşılamışlardır. Aziz Mahmud Hüdai hazretleri bu teşrife duyduğumuz minnettarlığı ne güzel dile getirmiştir: “Kudümün rahmet u zevk u safadır Ya Resulallah / Zuhurun derd-i uşşaka devadır Ya Resulallah.”

Kardeşlerim!

Efendimize sevgimiz O’nu çok iyi anlamak, getirdiği mesajı benimsemek ve hayatımıza aktarmakla tezahür etmelidir. O’nun bizzat Rabbimiz tarafından meth u sena edilen ahlakını örnek alabildiğimiz, merhamet, şefkat, adalet, hoşgörü ve daha nice güzel vasıflarını ilke edinebildiğimiz, kısacası bizler de O’nun gibi canlı birer Kur’an haline gelebildiğimizde Resulümüze sevgi ve bağlılığımızı göstermiş olacağız. Yüce Mevlamız, gönlümüzden Efendimizin sevgisini hiç eksik etmesin. Bugün bu kutlu mabedi dolduran siz kıymetli cemaatimizin mevlid kandilini tebrik ederken, Habib-i Kibriyanın manevi huzurunda kemal-i edeple deriz ki: “Ey velâdeti yeryüzünün baharı, insanlığın bayramı olan, gönüller sultanı, canda canan Yüce Resul! Sizi tanımış ve size iman etmiş olmaktan dolayı biz, erişilebilecek en büyük nimete ermenin idrakiyle Rabbimize sonsuz hamd ve sena ediyoruz. Ruhu tayyibenize gönül dolusu salat ve selam olsun. Allahümme salli alâ seyyidina Muhammed..”

1.    Ahzab, 33/45-46
2.    Müddessir, 74/1-2
3.    Al-i İmran, 3/164
4.    Müslim, Kitâbul-Fedâil, 126
5.    Tevbe, 9/128
6.    Al-i İmran, 3/31

Hazırlayan: Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı

İmam Hatib — Thu, 01 Dec 2011 02:55:29 +0000

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı ٌ وَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّ “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. 4. surenin 128. ayeti kerimesinde “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 12:53. (Bununla beraber) nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis aşırı şekilde kötülüğü emreder; Rabbim acıyıp korumuş başka. Şüphesiz Rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir. 857 – Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: “Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki: “Kul bir hata yaptığı zaman kalbinde siyah bir iz meydana gelir. Eğer kişi, o hatadan nefsini uzaklaştırır, af taleb eder ve tevbede bulunursa kalbi cilalanarak (leke silinir). Bilâkis, aynı günahı işlemeye devam ederse, kalpteki leke artırılır. Hatta bir zaman gelir, kalbî tamamen kaplar. İşte bu durum Cenab-ı Hakk’ın: “Bilakis, onların irtikab edegeldikleri, kalplerini paslandırmıştır” (Mutaffifın 14) meâlindeki âyette zikrettiği pasdır.” Tirmizî, Tefsir, Mutaffıfın (3331); İbnu Mace, Zühd 29, (4244). 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Allah, insanı nefsinin şehvet ve şeytanın vesveselerine maruz kalacak şekilde yaratmış, ona bunlara karşı koyacak akıl, hayır ve şerri birbirinden ayırt edecek vicdan (kalb gözü) vermiştir. Cenâb-ı Allah böylece insanı bu dünyada imtihan alanına koyduğu için, hikmet ve rahmetinin gereği olmak üzere hayır, fazilet, şer ve rezalet yollarını gösterecek, hak ile batılı öğretecek, hayır ve kemâl yollarına irşad edecek peygamberler, ve Peygamberimiz dünyasını değiştirdikten sonrada Allah’ın kullarına nefislerini tanıtacak evliyalarını, veli kullarını göndermiştir. Benim sevgili din kardeşlerim, içinde bulunduğumuz Muharrem ayı içerisinde maalesef nefislerini tanımayıp yaptıkları işlerin doğru olduğuna inanan gerçekte ise nefislerine uymuş olan insanların yaptığı zulümlerle dolu bir dünyada yaşıyoruz. İslam Tarihinde adeta kara bir leke olarak geçen Kerbela olayı da maalesef bu Muharrem ayı içerisinde olmuştur. Bu Kerbela olayının baş kahramanlarından Hz Muaviyenin oğlu Yezid ile onun ordu komutanı ve onun askerleride maalesef nefislerinin esiri olmuşlar .Bunun sonucunda Cennet reyhanılarından olan ve Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav Efendimizin mübarek torunu Hz Hüseyin ve 70 taraftarını şehit etmişlerdir. Hz Alinin Kufede şehit edilmesinin ardından o günkü Müslüman insanlar Hz. Hasan’a biat edeceklerdi, Resulullah Efendimiz dünyasını değiştirdiklerinde Hasan’ın yaşı yediydi. Hüseyinin yaşı altıydı.Hatıralar eskiye doğru hızla kayıyordu, şöylesine. Hatırlıyorlardı, Ebu Hureyre R.A anlatıyor. Bir geceydi diyor. Hasan çocuktu, 4 yaşlarında bir bebeydi. Fahri Kâinat Efendimiz’in yanına Mescidi Nebeviye geliverdi ve Allah Resulunun kucağına atlayıverdi, Hasan. Resulullah’ın sakallarıyla, yüzüyle oynuyordu, öpüverdi, Resulullah’ı Allah Resulu ne severdi onları, ne severdi. Aşkın muhabbettin ve merhamet inde eşsiz örneği olan Rasulullah, sav Efendimiz ..Hz Alinin çocuğu Hasan’ın yüzünü, kulaklarını , saçını, dudaklarını öpüyordu. Sonra Hasan Peygamberimiz sav Efendimiz ‘in kucağından iniverdi. Hasan Mescidi Nebevi den çıkmak için giderken, Rasulullah dedi ki, git annene evlat. Ebu Hureyre diyor ki, dedim ki götürsem, mi onu karanlıktır. Dedi ki, bırak torunum gider. Ya Rasulullah , ortalık zifiri karanlık, Gülüverdi Rasulullah, Bana bir bakıverdi o kadar, Ebu Hir anlatıyor, Hasan Mescidin tam kapısına gelince, semada bir şimşek çaktı. Çizgi halinde öylesine duruverdi. Medine aydınlanmıştı, Hasan annesinin evine girinceye kadar aydınlıktı. Sonra, yeniden karanlık geliverdi. Bir hatıra Medine halkı hatırlıyordu. Hz Hasan’ın hilafeti sadece altı ay sürdü, Hasan kan hissediyordu, bu işin sonunda kan vardı, doğrusu kanı sevmiyordu, Çok nazikti hassastı . Sevgili peygamberimiz onun hakkında : “Hasan bana benzer, Hüseyin babasına benzer” demişti. Hasan’ın anlamı da güzel demektir. Ve bir gün Hz Hasanda Mescidi Nebevide minberde dedi ki: “ Cemaat Halifelik görevimden ayrılıyorum . Hilafeti bırakıyorum. Ben Hz Muaviye nin lehine çekiliyorum”. Diyordu.Medine derin bir sessizliğe bürünüverdi. Çünkü Hz Hasan Efendimiz Sevgili Peygamberimizin Mürşit 2 Hadis No: 5885 – Ebu Ümame radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Ben, haklı bile olsa münâkaşayı terkeden kimseye cennetin kenarında bir köşkü garanti ediyorum. Şaka bile olsa yalanı terkedene de cennetin ortasında bir köşkü, ahlakı güzel olana da cennetin en üstünde bir köşkü garanti ediyorum.” Ebu Davud, Edeb 7, (4800). Hadisi şerfi ile vermek istediği mesajı çok iyi biliyordu.Örneğin Hz Hasan Efendimizin hakkı olduğu halde sırf İslam aleminin birlik beraberliği için hilafeti bırakması bizler için esas ders alınacak husus olduğu kanatindeyim Bakın bakalım İslam aleminde bugünlerde olan olaylara Afganistan Rusyaya karşı başarılar kazanmasına rağmen kendilerinin İslam olduğunu iddia eden birey veya kuruluşlar, cemaatler, din adına birbirleri ile hala savaş mı yor lar mı. Bunun sonucunda kendilerinden sayıca çok küçük olmalarına rağmen hep zulum gören taraf olmuyorlarmı.Benzer olaylar bugünlerde zulüm gören Filistinde yaşanmıyor mu? Veya benzer örnekleri çevremizdeki İslam ülkelerinde maalesef görüyoruz. Bu koltuklar ne kadar tatlı ki oturanlar bir türlü bırakamıyorlar sonunda kardeş kavgaları binlerce ölü. Ancak, nefislerine yenik düşmüş bu insanlar, maalesef Hz Hasan Efendimizin hilafeti bırakmasına rağmen boş durmadılar. Çünkü Ondan korkuyorlardı, ve Hz Hasanı öldürtmek için çok kereler zehirleme teşebbüsünde bulundular. Vucudunda her zehir hissetiğin de hemen Dedesi Rasulullah’ın kabrine koşardı,Dedesinin yanıbaşında otururdu, kalkınca hiçbir şeyi kalmazdı. Fakat kendisini zehirleyenleri bildiği halde onlararın ayıplarını yüzlerine dahi vurmazdı.Nihayet son darbeyi eski bir köle olan karısı Cade yapacaktı. Cadeye çok büyük miktarda paralar teklif ettiler, Hanımı Cade kendisine yapılan para tekliflerini maalesef nefsine uydu kabul etti. Bir seher vaktiydi adeti olduğu üzere Teheccüt namazına kalkmıştı, kalkınca yanı başında su bulundururdu onu içerdi. İşte yine böyle bir günde C. Allah’ın kaderi tecelli edecek ya, karısı Cade gece içeceği suyun içerisine elmas tozu kattı, eline su bardağını alıp suyu içer içmez bütün iç organlarının yandığını hissetti. Bardak elinden düştü o Sevgililer sevgilisi Allah Rasulü’nün torunu Hasan ‘ın. Belini dayadı yere içi yanıyordu, hemen Hüseyini çağırın diyordu, Hüseyin duyar duymaz hemen koşuverdi, “ Ne oldu kardeşime, “ Hasan “ Sorma diyordu,”içim yanıyor.” Hüseyin: “ Kim sana bunu yaptı?” Hasan “ Sabır” diyordu. Hüseyin: “ Kim yaptı Hasan? Hasan: “ Sabır “ diyordu. Kendisini zehirleyeni bildiği halde cevap bile vermiyordu. Hep öyle yapmıştı. Hayatı boyunca kendisine kötülük yapan, O nu zehirlemeye çalışanları bildiği halde hiç söylememiştir. Ne müthiş bir edeb. Ve Hasan gömülecektir annesinin yanıbaşına, baki mezarlığına, sevgililerin mezarlığına, Esasen, büyük çile Hüseyin için o gün başlayacaktı. Hüseyin bazen çocukluk dönemlerinde bir şeyler kırar, dökerdi, Fatma annemiz bazen kim yaptı bunu diye ona kızardı. Hasan hemen atlardı anne ben yaptım, Hüseyin’in değil de benim kulağımı çek. Hüseyine bir şey olmasın diye hep suçları üstüne alırdı. Küçük kardeşi koruma kollama hareketi işte bizim alacağımız en önemli derslerden biri de bu harekettir. Ebu Hureyre anlatıyor: Bir gün koştular ikisi de Rasulullah’ın kucağına atladılar. Hasan ve Hüseyin Rasulullah’ın saçlarınyla oynuyorlardı sakalını dağıtıyorlardı. Peygamberimiz oturmuş, bir kucağına Hasanı diğer kucağına da Hüseyini almıştı.Onlarla şakalaşıyor ve oynuyordu. Torunlarını ve çocukları ne kadar da çok seviyordu. Bir ara dedim ki onları çok mu seviyorsun ey Allah’ın Rasulu, Nasıl sevmeyeyim onları, Onlar benim şu dünya hayatımdaki güllerimdir, çiçeklerimdir. Kokluyorum onları. Tıpkı dünyadaki gül ve çiçekleri kokladığım gibi. Ve bazen sevgili Peygamberimiz, Fahri Kâinat yere uzanırdı. Sırtını koyardı yere,Hasanı bir ayağına, Hüseyini diğer ayağın koyar onları kaldırırdı. Kaldırırken de ,”Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke”hadi ufacık gözü çıkık hadi çık, hadi çık. Bu söz Medinelilerin dilinde şiir olmuştu Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke” Allah Rasulu çocuklarının başını okşamayı bilmeyen, kalplerinde bilhassa kız çocuklarına karşı merhamet hissi kaybolmuş ve 5 veya 6 yaşındaki kız çocuklarını acımadan diri, diri toprağa gömen bir milleti böyle adam ediyordu. İslamı tenkit eden zavallılar,İslam’ı anlayamayanlar, Hz peygamber SAV hiçbir şey yapmamış olsaydı, şayet sadece toprağa diri, diri gömülen kızları kurtarsaydı, kadınların hakkı olarak yetmez miydi bu. Söylermisiniz. Salat selam O Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav e ve O nun aile fertlerine ve ehli beytine olsun. Medinenin kenar semtlerinde fakirler, yoksullar vardı. Gece yarıları kapıları çalınırdı, kapıyı açarlardı, bakarlardı ki bir çuval un, biraz yağ, Medine halkı bu yardımları kimin getirdiğini hiç bilmedi. Gece yarıları bunları kim koyar , hiç öğrenemediler. Gece yarısından sonra zifiri karanlıkta her gün en az 10 kapı çalınırdı, kapıda bir çuvalda un vardı, yağ vardı. Sonra Hz Hüseyin şehit olduktan sonra hanımı anlatacaktır.Bu yardımları Hüseyin im yapardı diyecektir. Başına sarık sarardı gece yarıları, şöyle atkı sarılırdı sadece gözü açıkta kalırdı, ve un çuvallarını sırtına koyardı, karanlık sokaklardan giderdi,Medinede fakirlerin kapısına koyardı kapıyı çalar sonra birden karanlığa sapardı. Kimse görmesin, Allah görsün diye sadece. Hiç bilmedi Kim miş O ? Neden sonra Kerbelada yıkılınca Hüseyin, kesiliverdi, o gece karanlıklarında gelen iyilik adamı, anladılar ki karanlıkta kendilerine yardım getiren Hüseyinmiş meğer. Bir Hüseyin vardı bir de Caferi Tayyar vardı. Bu işi yapan ikisi vardı. Hiçri 60 yılında Hz Muaviye’nin vefat haberi geldi. Muaviyenin ölümü üzerine Halifelik koltuğuna Muaviyenin oğlu Yezid oturmuştu. Kufe halkı birden ayaklandılar. Yezidi istemiyorlardı. Yezid adam olacak adam değildi. . Ümmet Yezidi hiç sevmedi, bakın bakayım aranızda adı Yezid olan birisi varmı bulamazsınız. Kufe halkı mektup yazıyorlar elçilerle haber gönderiyordu. Hüseyin seni bekliyoruz. Halife sensin .Hz Hüseyin ev halkına hazırlanın Kufeye gidiyoruz. Yolculuk var Kufe’ye.Fakat Medinenin ileri gelenleri Sahabenin büyükleri Hz Hüseyine gitme “ Ehli Kufe bivefa “ Kufe halkı vefasızdır babanı,kardeşin Hasanı hep şehit etiler, Kufeye gitme diye yalvarıyorlardı. Hz Hüseyin gitmem gerek Kufe halkı beni bekliyor dedi. Susuyordu Medine o gece kimse uyumuyordu, ve sabah elveda diyordu medineye. Kadın erkek pek çok seveni ağlıyordu. Ancak o etrafına bakmadan yoluna devam ett. Uzun yol alınıverdi yollar. Kafile 70 kişilikti . Nihayet Kufe yakınlarına vardıklarında bir sabah etraflarının 4000 kişilik bir ordu ile çevrildiklerini gördüler. Hüseyin dedi ki, “ Ben harbe gelmiyorum, Yezidle görüşeceğim, Görüşemezsin diyorlardı. Yezid’e Biat etmenden başka yol yok biat edeceksin, (Yani Yezidin Halifeliğini kabul edeceksin.) Hayır diyordu Hüseyin Ben iman etmediğim kişiye biat etmem , Yezit o makamın adamı değildir. Askerler , Emir öyle aldık, Ya biat, yada esaret. Hüseyin mektupları gösteriyordu, Kufe halkı beni istedi. Bakınız yüzlerce , binlerce pusula vardı, Hüseyin seni bekliyoruz, Kufe halkı beni bekliyor. Askerler olmaz diyorlardı, Ya biat, yada esaret. Hüseyin dedi O zaman bırakın Medine ye dönelim, Medine yok diyorlardı ya biat yada esaret, Hz Hüseyin Biat etmem mümkün değil dedi. Atına atladı kafile ile, sağa gidiyorlardı yolunu kesiyorlar, sola gidiyorlar yolunu kesiyorlardı bütün yolları kapatmışlardı Hüseyini Kerbela denilen hiç su kuyusu bulunmayan çorak bir yere gelmesi için zorladılar. Hüseyin ve kafilesi Fıratın tam kenarında kızıl ve çorak bir toprak vardı, Hüseyin sevmedi orayı, Bu yerin adı nedir diye sordu. Kerbela dediler. Ne demekmiş Kerbela. Istırap yeri çile yeri sıkıntı yeri dediler. Kerbela öyle mi dedi ve konaklamak zorunda kaldılar. Ertesi gün hareket ediyorlardı, onları bir çorak toprağa sürüklediler. Burada konaklayacaksınız biat edinceye kadar.Kuyular yoktu, sular yoktu. Hüseyin dedi ki bize su verin, size su yasak su yok ya biat ya ölüm. Çocuklar, kadınlar var Allahtan korkun, size su yok ya biat ya ölüm diyorlardı. Bütün gün susuz geçti o gece yarısı Hüseyin topladı kafileyi her biriniz kaçın bir köye sığının size su verecek sizi koruyacak insan vardır civarınızda , gidin beni yalnız bırakın bu zalimlerle. Kadınlar ağlamaya başladılar. Vah Hüseyna , vah hüseyna seni yalnız bırakmamız mümkün değil dediler. Hüseyin, o gece uykuya daldı ve bir rüya gördü, Rüyasında susuz bir halde çöle dalıverdi Hüseyin, Gece rüyasında bir kafile görüyordu, yürüyüveren bir kafile, birden Rasulullah’ı gördü, rüyasında dedesini gördü, Dedesi diyor du ki Hüseyin bu kafileyi görüyormusun, görüyorum ey Fahri Kainat . Bu kafilenin önünde kan var diyordu. Rüyanın tesiri ile uyandı birden, öyle bir uyandı ki bacısı Zeynep koşuverdi hemen, Hüseyinin kızı Sukeyna hemen koşuverdi. Ne oldu diyorlardı, demin dedemi gördüm, önünüzde kan var diyordu. Zeynep eyvah Hüseyinime diyordu, sukeyna ağlıyordu, Bu ayrılık çok uzun sürecek biliyoruz. Sukaynanın ayrılığı babasına kavuşuncaya kadar sürecek, ama bizim ayrılığımız mahşere kadar sürecek Allah’ım lutfunla merhametinle bizleride ehli beyitten ayırma onların himmetlerini de üzerimizden eksik eyleme . Ehli beyitle birlikte bizi haşret yarab. Kadınlar, çocuklar feryat ediyorlardı su diye , anaların sütü kurudu, Hüseyin askerlere “ Bir damla su verin dedi. Yok diyorlardı isyan etti Hüseyin Ya biat, ya ölüm diyorlardı. Hüseyin döndü askerlere “ Allahtan korkun, şu Fırat ve dijleden şu anda Hristiyanlar ve Yahudiler su içiyorlar. Siz peygamber torunlarına bir damla su vermiyorsunuz. Su yok diyorlardı ya biat ya ölüm, Susayıpta su içerken Kerbelayı hatırlayın , Peygamberimizin torunlarının Fırat nehrinin kenarında olmalarına rağmen Yezidin askerlerince etrafları sarıldığı için nasıl susuz bırakıldıklarını hatırlayın lütfen. Ve ertesi sabah her şeyin tükendiği sabahtı. Sayıca ve silahca birbirlerine denk olamayan Hz Hüseyinin tarafında çoluk çocuk çoğu kadınlardan olmak üzere toplam 70 kişi Yezid’in askerleri ise silah, at vb o gün kü savaş malzemeleriyle kıyaslanmayacak kadar çok çok güçlü olan toplam 6000 kişilik ordu. Karşı karşıya geldiler. Hüseyin şunu diyordu. “ Bırakın Medine ye gideyim. Medine yok Hüseyin artık ya biat ya ölüm diyorlardı. Hüseyin, Bırakın Yezit ile görüşeyim, Yezitle görüştürmeyeceğiz diyorlardı. Ayak takımı serseriler, sefiller. Kuranın tabiri ile hayvanlardan da aşağı yaratıklar. Yezitin askerlerinden rezilin saygısızın birisi saygısızca hemen ileri atıldı. Hüseyin “ Bugün seni Cehenneme göndereceğiz.” diyordu. Böyle rezil saygısız adam, bu sözleri Peygamberimizin torununa söylüyordu. Bu rezil nasipsiz adama Hüseyin şöyle bir baktı sadece gülümsedi. “ Sen dedi beni Cehenneme gönderemezsin, sen olsa, olsa beni Fahri Kainat Efendimizin Dedemin yanına gönderebilirsin. Bu cümle çok şey anlatıyordu. Kim cehennemlik, kim cennetlik. Benim kanım size helal değil. Bana ve aileme zulmediyorsunuz. Ben Rasulullah’ın torunu değimliyim, ben Hz Ali’nin oğlu değimliyim. Hz Hüseyin böyle konuştukça Yezitin askerleri afaganlar geçiriyorlardı. Nerdeyse ordu bozulacak ve Hüseyinin tarafına geçivereceklerdi. 6000 kişilik sözde Müslüman ordu Hz Hüseyin’in karşısında geceleri uyuyamıyorlardı içlerini bir korku kaplamıştı.. Emir bu Hüseyin ne yapalım emir bu diyorlardı. Ve sonra Hüseyin şöyle dedi. Irak halkı siz bana ihanet ettiniz, Babam Aliyi yediniz, kardeşim Hasan’ı yediniz, şimdi beni yiyorsunuz diyordu. Kufe halkı vefasızmışsınız. Caferin dediği gibi nekadar da vefasızmışsınız meğer. Yezidin askerleri arasından 30 kişi birden atlarına atladılar ve Hz Hüseyin’in önünde durdular. Ağlıyorlardı Peygamber torunu bizide alırmısın yanına, bizi, seninle şehadete gelmek istiyoruz bizi kabul edermisin diyorlardı. Susuyordu Hüseyin ve sonra, Meşhur komutan, meşhur asker Hür , Hüseyinin önüne geçti izbandut gibi iki metre boyundaydı ve elinde kılıç vardı, lakinHüseyinin karşısında tir tir titriyordu. Hür bakıyordu, ve şunu diyor du. Ey Allah Rasulünün torunu, söylermisin, kılıcım Hüseyine karşıyken nasıl ayakta durabilirim. Beni alırmısın yanına. Askerin kabul edermi sin, şehadetimi kabul edermi sin? Hüseyin haydi Allahtan istiğfar et gel yanıma bize katıl diyordu. Yezidin askerleri çözülmeye başlamıştı. Şayet bir gün daha geçseydi Yezidin askerlerinin pek çoğu Hüseyinin tarafına geçmiş olacaktı. Çünkü Hz Hüseyin müthiş bir hatipti, Dedesi Rasulullah Efendimiz gibi konuşuyordu. Yezitin ordu komutanı, ibni Ziyat durumu anladı , bu iş çıkmaza giriyor.dedi ki, tümünü imha edin. Ziyadın bu emri üzerine o sabırsız , zalim nasipsizler grubu Hüseyin ve sülalesine saldırdılar, ilk şehit Hz Hüseyinin oğlu Aliyyül kebirdi. 28 yaşında bir delikanlıydı. Rasulullah’a çok benzermiş, hiç teheccüt namazlarını kaçırmazmış, gündüzleri çok kez oruç tutarmış, Savaş devam ediyordu, sonra Hür şehit oldu. Demin gelen 30 kişi şehit oldu. Peygamberimiz sülalesi hepsi oruçluydular, ve tek, tek şehit oluyorlardı,Ayakta bir Hüseyin kalmıştı, Kimse Hz Hüseyinin önüne doğru gelemiyordu. Kimse Hz Hüseyinle karşı karşıya gelmek istemiyordu. Hüseyinin heybetinden korkuyorlardı.Hüseyin yürüdüğünde çil yavrusu gibi dağılıyorlardı. Kaç defa yürüdü kaç defa dağıldılar. Hüseyin bir taraftan bağırıyordu, yok mu içinizde erkek olan, siz korkaklar grubu diye bağırıyordu, ancak herkes kaçışıyordu. Kimse önüne çıkamıyordu Hz Hüseyin’in Şehit Olacağını Hz Cebrail AS ın Peygamberimiz Hz Muhammed sav e Bildirmesi: Hz Hüseyin’in belli ki o an Peygamberimizin hanımlarından Ümmü Selemenin anlatığı aklına gelivermişti. Yıllar önceydi Hüseyin 5 yaşında bir çocuktu, Allah Rasulu Ümmü Seleme zevcesinin evindedir. Bir ara Fahri kainat Rasulullah efendimiz Ümmü Selemeye dedi ki, Ümmü seleme, kimseyi şuraya alma, Neden Ya Rasulullah, Vahiy gelmişti Cebrail ile görüşüyorum, diyordu. Birden Hüseyin geliverdi yürüye, yürüye, düşe kalka, çocuk laf dinler mi? Kimseyi dinlemeden kapıyı açtı ve Rasulullah’a koştu. Peygamberimiz Hz Hüseyini görünce yere eğildi ve Hüseyini kucağına aldı. Yüreğine basıyordu öpüyordu, saçlarından okşuyordu Hüseyinini. Cebrail AS bakıyordu, Ya Rasulullah çok mu seviyorsun onu, Ya Cibril benim torunumdur. Hüseyinimi çok severim deyince, Cebrail dedi ki, yazık! Yazık! Diyordu. Allah Rasulu ne oldu deyince, Cebrail AS. Dedi ki, Ya Rasulullah senin ümmetin bunu şehit edecekler. Peygamberimiz: Ümmetim şehit mi edecek, nasıl şehit edecek, Peygamberimizi’in yüzünde biranda bir gam, bir ıstırap, şehit mi edecekler, Cibril: Evet Ya Rasulullah! Senden sonra onu öldürecekler, Fahri Kainat efendimiz üzülüyordu, kırılıyordu, yüreği burkuluyordu, Hüseyini yavaş, yavaş bırakıyordu, demek şehit edecekleröyle mi? Sonra Cibril dedi ki, istermisin, onun kanının düşeceği topraktan sana bir avuç vereyim, istermi sin? Rasulullah efendimiz isterim, isterim diyordu. Cibril Rasulullah’ın avucuna toprak koyuyordu. Allah Rasulu dışarı çıkıyor ve Ümmü Selemeye bakıyordu. Ümmü Seleme biliyormu sun demin Cibril bana dedi ki, ümmetin Hüseyini şehit edeceklermiş, Bu toprak kanının düşeceği toprakmış, al ve sakla bunu, bu toprak kana döndüğü gün bil ki Hüseyinim şehit olmuştur.. Ümmi Seleme toprağı aldı bir mendilin içerisine koydu ve bir duvara astı. Hatırlıyordu Hüseyin, Ümmü Selemenin bu anlattığını hatırlıyordu. Sinan ismindeki bir zalim, cani,nasipsiz, rezil adam , elindeki mızrağı ile Hz Hüseyin’in arkasından yanaştı, bütün hışmıyla Hz Hüseyinin sırtından vurdu. Nefislerinin esiri olmuş bu tür zavallı insanların ortak özelliğidir, yüze karşı bir şey yapamazlar hep arkadan hançerlemeye çalışırlar. Hz Hüseyin mızrağı yediği zaman birden bire bir sıcaklık hissetti sırtında. Yaşı 57 iydi. (Hz Hasan şehit olduğunda Hasanın yaşı 47iy di) Hüseyin sendeledi ve bir adım attı, biraz daha yürüdü, bir adım daha attı, belli ki ufuk açılıyordu artık, sisler dağılıyordu. Dedesini fahri Kainat Efendimizi görüyordu.Yanında Hz Ali ve diğer sahabilerden bazıları, yola çıkacaklar hadi sende gel Hüseyin, gel yanımıza katıl bırak bu dünyayı diyordı. Bir adım daha atıverdi mecali kalmamıştı, sonra diz çöktü yere O zalim adını anmak bile istemediğim o nefsinin esiri olmuş rezil adam, yine arkadan yanaştı Hz Hüseyine, arkadan kılıcını kaldırdı, ve Hz Hüseyiniin başına indirdi. Bir an içinde Hz Hüseyinin başı gövdesinden ayrıldı. Yıkıldı Hüseyin,yıkılsın Kerbela, yıkılsın küfe. Hz Hüseyinin başı yerde iki defa dönüverdi, gözleri açıktı ve semaya bakıyordu, dudaklarında hala “LAAAAİLÂÂHEİLLAL LAAH Muhammed Rasulullah ” kelimeyi tevhidini söylüyordu. Kas katı kesildi ordu, biz ne yaptık, peygamber torununun başını kopardık, birbirlerine bakıyorlardı, Zaten nefis hep öyle yapar, önce sana kötülüğü yaptırır, sonra da yaptığın işin kötülüğünü sana tekrar gösterir ve seni ümitsizliğe sürükler ki Allahtan ümidini keserek tevbe dahi yaptırmaz. İşte o cahiller grubu o beyinsizlerde yaptıkları kötülüğün o anda farkına vardılar, ve içlerinden bazıları biz ne yaptık diyerek pişman oldular.Yıktınız ümmeti, yıktınız, ne edecektiniz ki, Medine de Ümmü Seleme, bir rüya gördü ve kalkıverdi, gördüğü rüya garip bir rüyaydı, öyle bir uyandı ki, uyandığı anda Ümmü Seleme diyordu ki: vah Hüseyna, vah Hüseyna,Eyvah Hüseynime, gözüm Hüseynime, yazık Hüseynime, Medine halkı bir den ne oldu Ümmü seleme diyorlardı, Demin Rasulullah’ı gördüm rüyamda Mübarek başı ve sakalı kan içindeydi, dedim ki ya Rasulullah nedir senin bu halin, sorma Ümmü seleme dedi demin Hüseyini şehit etiler. Ve koşuyordu Ümmü Seleme,mendilin içinde sakladığı toprağa koşuyordu. Bakıyordu ki mendil kan damlıyor. Selam Hüseyine Selam Ehli beyte Selam Rasulullah’a Selam Onu ve ehlibeytini sevenlere , selam şehitlere, Hüseyin in başı yezit in önündedir. Sepeti açtılar Hüseyin in başı, Yezit in ilk tepkisi şu oldu, “ Allah belanızı versin ben Hüseyin in başını değil biatını istemiştim. Tabi ki iş işten geçtikten sonra pişman olmuşsun neye yarar. İşte nefsine kul köle olmuş bir insanın düştüğü zavallı duruma bir örnek daha. Beyinsizlerden birisi elindeki değnekle Hz Hüseyin in dudağı ile oynuyordu, o anda meşhur ve yaşlı bir sahabi duymuş, heyecanla ağlayarak geliyor, Ebu berzel Esnevi içeri girdi, O beyinsiz rezil adamın elindeki değnekle Hz Hüseyinin dudakları ile oynadığını görünce öyle bir şiddetle o rezil adama bir vurdu ki, o rezil adam yıkıldı yere, Ebu Elsem Ebu berze bağırıyordu, Demek Peygamberin torununun başını kopardınız öyle mi? Dudakları ile oynuyorsun öyle mi nasipsiz rezil adam. Ben kaç defa Rasulullahı gördüm o dudaklardan öperken, sen onlarla oynuyorsun.çek o pis ellerini diyordu, ve sonra dönüyordu, sen diyordu sen, Hz Hüseyin ve Hz peygamber mahşer aleminde bir araya geleceksiniz, Allah Rasulu sana diyecek ki yıkıl karşımdan, buz esiyordu sanki ne İbni ziyad ne de bir başkası kimse konuşamıyordu. Çıkıyordu ağlayarak Sahabi, huzura çıkacaksınız, Bitirirken Hz hasan ve Hüseyin in kız kardeşleri bir Zeynep var nice erkeklerin eline su dökemeyecekleri bin erkeğe bedel bir anne, Bu annemizden de bahsetmeden bitiremeyeceğim. Yezitin sarayında o zalim beyinsizler güruhunun önünde annemiz Zeynep böyle Toros dağları gibi Ayağa kalkar,(hiç başı eğilmemiştir, Zeynebin Hayatını bayan bacılarımız inşallah okurlar çok şeyler öğrenirler.) kardeşinin başına bakar, Yezidin sarayında sesi yankı yapar, döner ve der ki Yarın mahşer günü sizler ne diyeceksiniz? Allah Rasulu mahşer aleminde size sorduğunda ne yaptınız? Çiçeklerimi kırıverdiniz? Çiçeklerimi soldurdunuz diye sorduğunda ne diyeceksiniz. Peygamber çiçeklerini, peygamber ailesinin başını kopardınız. Baksanıza kimleri kana buladınız. Allah Rasulu tek bir soru soracak size, diyecek ki siz bana böyle mi karşılık vereceksiniz. Selam Hz.Hüseyin’e, selam Hz Hasan ‘a , Selam babaları Hz. Ali ye, selam dedeleri Hz Muhammed Mustafa SAV Efendimize, ve selam bütün sahabiye, ve selam gerçek manada Hz Hüseyini sevenlere, Fakat, Hüseyini sevmenin yolu onun yolundan gitmektir. Yani İslamı, Kuran’ı ve Hz Muhammed’i sevmektir. Selam bunu bilip uyanlara. Sonuç olarak diyoruz ki, insan nefsini bilemez ise Allah’ı ve Onun Rasulünü ve Rasulünün sevdiği torunlarını da bilemez sonunda böyle cinayetleri çok rahat işleyebilir. İmamı azam Hz lerine soruyorlar en büyük günah nedir cevaben en büyük günah gaflettir. Gaflet nedir diyorlar? Gaflet kişinin kendi bildiği şeyleri doğru zannetmesi araştırmaması, o yanlışlarında doğru diyerek ısrar edip o yanlışlarıyla amel etmesidir. Allah cümlemizi bu tür nefsin hastalıklarından korusun inşallah. Yukarıda sizlere anlatmaya çalıştığım konudan ibret alarak ölümü düşünerek Hz Hasan ve Hüseyin Efendilerimiz gibi olmayı ve bu şekilde sevgili peygamberimiz Hz Muhammed sav’e ümmet olmayı Onun şefaatine nail olmayı cümlenize ve cümlemize nasip etsin inşallah. C. Allah bana derleme olarak hazırladığım bu yazıda yazdıklarımla ve siz muhterem din kardeşlerimizin de okudukları ile amel etmeyi nasip etsin inşallah. Allah’ın selamı rahmet ve bereketi, Peygamber Efendimiz’in şefaati ve Evliyaların Piri gavsul Azam Abdulkadir Geylani Hz. Lerinin ve bu güzel yolda yürüyen Allah’ın veli kullarının himmetleri hepinizin ve hepimizin üzerine olsun Muharrem ayınız hayırlara vesile olsun diyerek sizlerin Muharrem ayını tebrik ediyorum. Kardeşiniz Mehmet Dur

Muharrem Ayı ve Aşura

İmam Hatib — Wed, 30 Nov 2011 21:21:37 +0000

Muharrem Ayı ve Aşura

Eûûźübillââhimineşşeytaanirraciiiim● Bismillââhirrahmâânirrahiiiim.

Gıile yââ nûû Huh biıT bi selââ mim minn nââ ve be ra kââ tin Aleyke ve A lââââ üme mimm mimm memm me a k● Ve üme münn senü metti uhüm. Śümm me yemes sühüm minn nââ A źââbün eliiiim● Sadegallahül azim.

Muhterem din kardeşlerim okuduğum ayeti kerime Kuran’ı kerimde 11. sure Hud suresi ayet 48 . Bu ayeti kerimede C. Allah mealen şöyle buyurmaktadır. İnkar edip yeryüzünde fesad çıkaran topluluk yok edilip sular çekildikten sonra, Allah Teâlâ peygamberine artık emniyet içerisinde gemiden inebileceğini bildirmişti: 11:48. Denildi ki: Ey Nuh! Sana ve seninle beraber olan ümmetlere bizden selam ve bereketlerle (gemiden) in! Kendilerini (dünyada) faydalandıracağımız, sonra da bizden kendilerine elem verici bir azabın dokunacağı ümmetler de olacaktır. Allah Teâlâ, inkârcı zalimler helâk olduktan sonra, Tufanı sona erdirmiş ve inananların bulunduğu gemiyi selametle Cûdi dağı üzerine durdurtmuştu; “Yere; “Suyunu çek!”göğe; “Ey gök sen de tut!” denildi. Su çekildi, iş de bitti. Gemi Cûdiye oturdu. “Haksızlık yapan millet Allah’ın rahmetinden uzak olsun” denildi” (Hûd, 11 /44). Diğer bir rivayete göre de Nûh (a.s) gemide yüz elli gün kalmış, Allah Teâlâ, gemiyi Mekkeye yöneltmiş; gemi kırk gün Beytullah etrafında dönmüş ve sonra da Cûdi’ye yönelterek orada durdurmuştu (M.Ali Sabûni, en-Nübüvve vel-Enbiya, Dımaşk 1985, 154). Taberî’nin Resulullah (s.a.s)’e dayandırılan bir rivayetine göre Tufan, altı ay sürmüştür. Recebin ilk günlerinde başlayan Tufan, Muharremin onuncu gününde son bulmuş ve gemi Cûdi dağının üzerine oturmuştu. (Nûh (a.s), gemiden indikten sonra, Semânîn diye isimlendirilen bir yerleşim yeri inşa etmişti. Bu yer ve Cûdî dağı; Ceziretu İbn Ömer (Cizre)’in yakınında bulunmaktadır (a.g.e., 189). Nûh (a.s), şükür için, herkese oruç tutmasını emretmişti (Taberî, a.g.e., I,190). Bu gün, Aşûre günü olarak o zamandan günümüze dek hatırasını sürdürmüştür (bk. Âşûre mad.). Mürşit 2 Hadis No: 4539 – Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:”Ramazan ayından sonra en faziletli oruç (ayı) şehrullah olan Muharrem ayıdır. Farz namazdan sonra en efdal namaz da gece namazıdır.” Müslim, Sıyam 202, (1163); Ebu Davud, Savm 55, (2429); Tirmizi, Salat 324, (438); Nesai, Kıyamu’l-Leyl 7, (3, 207,. 208). Hz. Muhammed (s.a.s), bu ayın dokuz, on ve on birinci günleri oruç tutmayı ashabına tavsiye etmişti. Peygamber Efendimiz buyurur ki: “Ramazan orucundan sonra, tutulan oruçların en faziletlisi Allah’a izafet ile şereflendirilen Muharrem ayındaki oruçtur” (Riyazü’s-Sâlihin, II, 504). Diğer hadislerde, Muharrem ayının onuncu gününe rastlayan ve pek çok önemli olayın cereyan ettiği “Aşûra günü’nde tutulan orucun, bir yıl önce işlenen hata ve günahların bağışlanmasına vesile olacağı müjdelenmiştir” (Riyâzü’s-Salihin, II, 509). İslâm bilginleri aşûre orucunun vacip değil, sünnet olduğunda görüş birliği etmişlerdir. Yalnız İslâm’ın başlangıcındaki hükmü konusunda, Ebû Hanîfe vacip derken, İmam Şâfiî müekked bir sünnet olduğunu söylemiştir. Ramazan orucu farz kılındıktan sonra, bu oruç müstehap olmuştur. Ayrıca Yahudiler’e benzememek için Muharrem’in 9,10 ve 11′nci günlerinde oruç tutmak güzel görülmüştür. Aşura günü denilen Muharrem ayının onuncu gününde, tarihte pek çok önemli olayın meydana geldiği rivayet edilmektedir. Bunlar arasında şu olayları saymak mümkündür: 1- Nuh (a.s)’un gemisinin tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturması bu güne rastlar. Bilindiği gibi bu olay, Hz. Nuh’a inananların bir gemi vasıtasıyla kurtulduğu ve inkarcıların da bütünüyle yok olup gittiği bir olay olmuştu. 2- Bunun yanında, Hz. Adem’in tevbesi, Hz. İbrahim’in ateşten kurtulması 3- Hz. Yakub’un oğlu Hz. Yusuf’a kavuşması bu güne rastlar. 4- Öte yandan Muharrem ayının onaltıncı günü Kudüs’ün kıble tayin edildiği ve on yedinci günde Fil ashabının geldiği gün olduğu nakledilenler arasındadır. 5- Muharrem ayının Osmanlılar devrinde de ayrı bir yeri vardı. Bu ay dolayısıyla şairlerin yazdığı ve “Muharremiye” adı verilen manzum şiirlerin sayısı oldukça kabarıktır. 6- Ayrıca yeni sene başı olması hasebiyle bu ayda, devlet erkanı, padişahın huzuruna çıkarak yeni yılı tebrik eder ve padişahın “Muharremiye” denilen hediyelerini alırlardı. 7- Muharrem ayı Osmanlı arşivlerinde “Muharremü’l-Haram” şekliyle geçmekte ve kısaca “mim” rumuzuyla gösterilmektedir. 46 – Ebu Bekre Nufey’u'bnu’l-Hâris es-Sakafî (radıyallahu anh) anlatıyor: Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdu: “Zaman, döne döne Allah’ın arz ve semâvâtı yarattığı gündeki düzenini tekrar buldu. Sene on iki aydır. Bunlardan dördü haram aydır. Haram aylar da üç tanesi peş peşe gelir: “Zül-kade, Zü’l-hicce ve Muharrem. Bir de Cumâdî ve Şâban ayları arasında yer alan Mudarlılar’ın Receb’i.” MUHARREM Hicri-Kameri yılın ilk ayı.Hicri tarih, Hz. Muhammed (s.a.s.)’in Mekke’den Medine’ye hicretiyle başlar. Ancak takvim başlangıcı olarak bu tarih, Hz. Ömer devrinde kabul olunmuştur. Ondan önce arapların belli bir tarihi yoktu. Bazı önemli hadiseleri (Hz. İbrahim’in ateşe atılışı, Fil vakası vb.) tarihe başlangıç olarak gösteriyorlardı. Hicretten on altı yıl sonra (638), dönemin halifesi Hz. Ömer’in emriyle Medine’de bir meclis toplanarak, tarih meselesine bir çözüm bulunması istendi. Hz. Ali’nin teklifi ve mecliste bulunanların kabulü ile Hz. Muhammed (a.s)’in hicreti, İslâm tarihine başlangıcı ve Muharremin de bu yılın ilk ayı olması kararlaştırıldı. Böyle bir uygulamanın konulmasına sebep olarak şu iki husus gösterilmektedir. Hz. Ömer devrinde ibraz edilen bir borç senedinde ödeme için vâde tarihi olarak gösterilen Şaban ayının, geçen yılın mı yoksa gelecek yılın mı olduğu kestirilememişti. Hicrî-Kamerî yıl, on iki aydır. İlk ayı olan Muharrem ile birlikte Receb, Zilkade ve Zilhicceye Araplar “eşhur’i hurum” adı verir ve bu aylarda savaştan ve anarşiden uzak dururlardı. Emevilerin ikinci hükümdarı Yezid zamanında ve hicri 61/milâdi 680 yılı Muharrem ayının onuncu cuma gününde vuku bulan Hz. Hüseyin’in şehadeti meselesinden dolayı Şiilerce o gün matem günü sayılmış ve bu matem daha sonraları geniş çapta ve resmi bir hüviyete bürünmüştür. 4540 – Hz. Ali radıyallahu anh’ın anlattığına göre bir adam ona sorar: “Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Ali radıyallahu anh şu cevabı verir: “Ben bu soruyu Resulullah’a soran kimseye rastlamamıştım. Nihayet bir adam sordu. O zaman ben de yanlarında idim. Dedi ki: “Ey Allah’ın Resûlü! Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Şu cevabı lutfettiler: “Ramazan dışında da oruç tutmak istersen Muharrem ayında tut. Çünkü o Şehrullah (Allah’ın ayı)dır. O ayda bir gün vardır ki, Allah onda bir kavmin günahlarını affetti, bir başka kavmin günahını da affedecek.” Tirmizi, Savm 40, (741). AŞÛRÂ Kamerî ayların ilki olan Muharrem’in onuncu günü. Âşûre günü adını alan bu günde oruç tutulurdu. Âşûre orucu denen bu oruç, İslâm’dan önce Araplar’ca bilinirdi. Âşûre kelimesinin İbrânice aşûr’dan geldiği ve o günde Araplar’ın oruç tuttuğu dikkate alınırsa, kelimenin bütün Sâmî diller arasında ortak bir kelime olduğu anlaşılır. (Buhârî, es-Savm, 1; Umdetü’l-Kârî fi Şerhi Sahîhi’l-Buhârî, V, 351) Bu kelime Yahudîler’de büyük keffâret günü için kullanılmıştır. (Tevrat, Levililer, 16, 29 vd.) Hz. Peygamber Medîne’ye geldiği zaman Yahudiler’in Âşûre günü oruç tuttuklarını gördü ve bunun ne orucu olduğunu sordu. Cevap olarak şöyle dediler:”Bugün, iyi bir gündür. Allah, İsrailoğulları’nı Firavun’un zulmünden bugün kurtarmıştır. Musa (a.s.) Allah’a şükür için bugünde oruç tutmuştur. Biz de tutarız dediler. Hz. Peygamber; “Biz Musa’nın sünnetine sizden daha yakınız, dedi ve o gün oruç tuttu ve ashabına da tutmalarını emir buyurdu. ” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarih, VI, 308, 309) Hz. Âişe’den nakledilen şu hadiste, Allah Resulu’nun Mekke döneminde de aşûre orucu tuttuğu anlaşılır. “Cahiliye devrinde Kureyş, Âşûre gününde oruç tutardı. Hicretten önce Hz. Peygamber de aşûre orucu tutardı. Medine’ye hicret ettikten sonra bu oruca devam etti. Ashabına da tutmalarını emretti. Ertesi yıl, Ramazan orucu farz kılınınca, aşûre günü orucunu bıraktı, isteyen bu orucu tuttu, dileyen de bıraktı” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarîh, VI, 307, 308). Bugün bütün sünnî müslümanlarda Muharrem’in 10′u oruç günü kabul edilirken, bazı tarihi sebeplerden dolayı da mukaddes sayılır. Özellikle Hz. Nûh’un gemisinin bugünde tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturduğunu anlatan söylentiler önemlidir. Âşûre adlı tatlının menşei de buna dayanır. Gemidekiler o günü kutlamak istemişler ve geminin ambarında arta kalan erzakı karıştırıp bir aş pişirmişler. İşte aşûre pişirme âdeti buradan kalmıştır. Yine Âdem (a.s.)’in tövbesinin bugünde kabul edildiği, Hz. İbrahim’in bugünde ateşten kurtulduğu, Hz. Yakub’un, oğlu Hz. Yusuf’a bugünde kavuştuğu kaynaklarda kaydedilen rivayetler arasındadır. Şiîler Hz. Hüseyin’in Kerbelâ’da şehit edildiği gün olan on Muharrem’i matem günü sayarlar ve Muharrem’in biri ile onu arasında gülmez, et yemez, yeni elbise giymez, yeni bir işe başlamazlar. On Muharrem dövünme ve yas günüdür. Sonra yas bitti mi aşûre törenleri başlar. 3234 – İbnu Mes’ud radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Kim ailesine Aşure günü geniş (cömert) davranırsa Allah da ona senenin geri kalan günlerinde geniş davranır.” Süfyan servi der ki: “Biz bunu denedik ve öyle bulduk.” Rezin tahric etmiştir. (Cami’üs-Sağir (Şerhi Feyzu’l-Kadir’de mevcuttur) 6, 235. 6497 – Muhammed İbnu Sayfi radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam Aşure günü bize sordu: “Bugün sizden bir şey yiyen var mı?” Biz de: “Yiyen de var yemeyen de” dedik. Bunun üzerine: “Bu günün geri kalanını bir şey yiyen de, yemeyen de (oruçla) tamamlasın. Arûz halkına da haber salın, onlar da günün geri kalan kısmını (oruçla) tamamlasınlar” buyurdu.” Ravi der ki: “Arûz ile, Medine civarındaki Arûz nam mevkiin ahalisini kastetti.” 3124 – Katâde (rahimehullah) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Aşura orucunun önceki yılın günahlarına kefaret olacağını Allah(ın rahmetin)den umarım.” Tirmizi, Savm 48, (752). 3125 – Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Ramazan (farz olmazdan) önce Aşura orucu tutuluyordu. Ramazanın farziyeti indikten sonra onu dileyen tuttu, dileyen de tutmadı.” Buhari, Savm 69, Hacc 1, 47, Menâkıbu’l-Ensâr 26, Tefsir, Bakara 24; Müslim, Sıyâm 115; Muvatta, 33, Ebu Dâvud, Savm 64, (2442, 2443); Tirmizi, Savm 49, (753). 3127 – Kays İbnu Sa’d İbnu Ubâde (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: “Biz Aşura günü oruç tutuyor ve sadaka-ı fıtrı ödüyorduk. Ramazan orucunun farziyyeti ve zekat emri inince artık onunla emredilmedik, ondan yasaklanmadık da, biz onu yapıyorduk.” Nesai, Zekat 35, (5, 49). 3133 – Hüneyde İbnu Hâlid hanımından, o da Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın zevcelerinden birinden anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalatu vesselâm) Zilhicce’den dokuz günle Aşura günü oruç tututardı. Bir de her aydan üç gün, ayın ilk pazartesi ile perşembe günü oruç tutardı.” Ebu Dâvud, Savm 61, (2437); Nesâi, Savm 83, (4, 220). Sonuç olarak deriz ki, geliniz bu muharrem ayı bizler için de bir hicret olsun . Nasıl ki Peygamberimiz Hz Muhammed SAV Efendimiz Allah’ın emriyle zahiren Mekke deki putperestlerin zulmünden kurtulmak için Medine ye hicret etti. Bizler de Allah’ın izni ve yardımı ile inşallah nefislerimizin bizlere yaptığı ve pek çoğumuzun farkında olamadığımız sonucunda ise bizleri felaketlere sürükleyecek olan zulümlerden kurtulmak için nefislerimizle mücadele yoluna hicret edelim inşallah. Bakınız bu konuda Cenabı Allah C.C yüce kitabımız Kuran’ı Kerimde 4. surenin 128. ayeti kerimesinde yer alan “Eûûzübillahimineşşeytaanirraciim. Bismillââhirrahmâânirrahiim. “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. Ayeti kerimesi ile de “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bir insan nefsi ile mücadele ederek aşağıda yazılı hadisi şerifteki müjdeye nail olur. [ Mürşit 2 Hadis No: 4629 - Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Allah Teâla hazretleri şöyle ferman buyurdu: "Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse ben de ona harp ilan ederim. Kulumu bana yaklaştıran şeyler arasında en çok hoşuma gideni, ona farz kıldığım (ayni veya kifaye) şeyleri eda etmesidir. Kulum bana nafile ibadetlerle yaklaşmaya devam eder, sonunda sevgime erer. Onu bir sevdim mi artık ben onun işittiği kulağı, gördüğü güzü, tuttuğu eli, yürüdüğü ayağı (aklettiği kalbi, konuştuğu dili) olurum. Benden birşey isteyince onu veririm, benden sığınma talep etti mi onu himayeme alır, korurum. Ben yapacağım bir şeyde, mü'min kulumun ruhunu kabzetmedeki tereddüdüm kadar hiç tereddüte düşmedim: O ölümü sevmez, ben de onun sevmediği şeyi sevmem." Buhari, Rikak 38.] hadisi şerifi ile bizlerin dikkatini çeken, Yani Allah bir kulunu sevdiği zaman, o insanın gözünde gören, kulağında işiten, elinde tutan, dilinde söyleyen, kalbinde bilen düşünen, hep C. Allah olduğu, Kulun kendisi devreden çıkardığı, Allah’ın o sevdiği kulda tecelli etmiş olduğu, Allah dostlarıdır, yani, insanı kâmildir. İnsanı kâmilde, var olan Rasûlullah tır. Rasûlullah ta var olan Allah tır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Nefsin hile ve tuzaklarını tanıyarak Allah’ı bilmek isteyen gül yüzlü kardeşim, o nun hile ve tuzaklarına aldanma, nefsini tanı, inan ki bukalemun gibi, renkten, renge, girmediği kılık, girmediği biçim yok. Bu bağlamda Onu sana tanıtacak, onu sana bildirecek, onu sana öğretecek, mutlaka kâmil bir Allah dostuna yani ilmi ile amel eden bir mürşidi kamile ihtiyaç var. Yunus Emre Hazretleri öyle buyurur; “ Dergaha varmayınca, mürşide ermeyince, Hak nasip etmeyince, sen derviş olamazsın, sen Hakkı bulamazsın.” Beyitleri ile de bizleri Kamil bir Allah dostuna yönlendirmektedir. Aziz kardeşlerim, Yeryüzünde ,insanların hayra veya şerre ulaşmasına sebeb olan Allah’ü teala tarafında yaratılan çeşitli hikmetler ve meyveler vardır. Bu bağlamda yapılan açıklamalarda: Hava annemiz nasılki o yasak meyveyi yedi ve sonra Adem (A.S) da yedirdi. “Ama öyle meyve ki, düşün elma, ağaç aynı, dal aynı, meyvenin biri acı, biri tatlı. Biri zehirli, biri hayat verici. Nerden tanıyacaksın? O da diyor beni al, o da diyor beni al. O da diyor ben senin içinim, o da diyor ben senin içinim. O da diyor ben sana faydalıyım, o da diyor ki ben sana faydalıyım. Hele içindeki nefis görünüşü daha güzel olan elmayı almaya daha müşteri, al, al, bunu al, bunu al, bunu al,atlıyor üstüne. İşte burada sana bir Allah dostu, bir mürşidi kamil lazım. Aldanma rengine, biçimine, aldanma parlaklığı’na, öbürü sönükçe duruyorsa onu al. Kurban olduğum Allah, bu ne güzellik, “mükafatını vermek için bahane arıyor Allah. Senin dereceni artırsın,seni yüceltsin, sana, mükafat olarak cemalini göstersin diye, bahaneler, oyunlar arıyor. Arada bul beni, benim hoşuma gidiyor. Senin beni araman, senin beni zikretmen, beni istemen, beni bulmak için uğraşman, benim hoşuma gidiyor. Hadi uğraş. diyor. Yukarıda yazılı ayeti kerimelere Allah dostlarınca verilen anlamlardan: “İnsanların ruh itibariyle Allahtan bir parça olduğu ve o parçanın Allah ile bütünle birleştiği zaman,huzuru bulacağı , bu huzuru bulmak içinde mutlaka nefsi ile mücadele etmesi gerektiği , bu mücadeleyi de yeterince yapabilmek için nefsimizi tanımamız gerektiğini anlıyoruz. Öyleyse Nefs Nedir? Önce bunu öğrenmeye çalışalım. Nefs: kendi, şahıs, kişi,nefs kelimesi zamanla yirmiyi aşkın anlamı dile getirecek biçimde kullanılmaya başlandı. Ruh, can, kan, benlik, kalb, iç, kimse, büyüklük, yücelik, cevher, nefret, irade, kem göz, nefs kelimesinin dile getirdiği başlıca anlamlar arasındadır. 1. Nefs bir atomdur. Nefs ya da ruh, kendi özüyle var olan bir cevherdir. Bu cevher basit varlıkları kavrar. Yeri kalptir. Bu nefs insanın özünü oluşturur. 2. Nefs, bedenle birlikte onaya çıkan canlılıktır. insan, bedenle birlikte var olan bu hayattan ibarettir. İnsanda, beden dışında bir şey yoktur. 3. Nefs, beyinde güç, kalpte fiildir. Nefs, bütün varlığı ile kadere karşıdır, Allah’ın takdiri ile çekişme halindedir hep kadere karşı çıkar, itirazlarda bulunur. Nefsini ıslah etmek isteyen, onunla savaşsın, mücahedede bulunsun. Taaa onun şerrinden emin oluncaya kadar… Nefs, bütünüyle şer içinde şerdir. Eğer ıslah yolunda kendisiyle savaşılır ve mutmain hale getirilirse yani menfi temayül ve ihtiraslardan arındırılırsa (Nefs-i Mutmainne), bu takdirde o. hayır içinde hayır olur. Bütün ibadet ve taatlerin ye rine getirilmesinde ve günahların tam terkedilmesinde it k bir hale gelir. İste bu hale geldiği zaman ona şöyle hitap edilir,”Ey hakikate ermiş nefs (ruh) Dön Rabbine. sen O’ndan razi 0 da senden razi olarak . (Fecr suesi, Ayet 27, 28). 18- Sonuç olarak:nefsini tanıyıp onunla savaşarak hem kendisini hem de sorumlu olduğu aile bireylerini kurtarmak isteyen kardeşim gel önce nefsinizle savaşmak için o savaşın metotlarını öğrenelim bu yola hicret edelim.Bu yolda daha önceden bunun okuluna gitmiş nefisleri ile savaşan öğrencilerle birlikte olalım oturalım,diz dize verelim, zikredelim Rabbimizi. Onu analım, ağlayalım halimize. Gel kardeşim, temizleyelim kalbimizi. Rabbimiz bizden kalbi selim istiyor. Rabbimiz bizden fıkıh maddelerini sormayacak. Yarin Ruzul Rabbül Aleminde, selim bir kalp isteyecek, hani benim yerim diyecek. Gel orayı temizleyelim, nefsini teskiye yapalım, onu arındıralım ki, huzuru Rabbül Alemine güler yüzle varalım inşallah.Günümüzde en güzel hicret nefsimizi tanıyıp onun kötülüklerini tanıyarak o kötülüklerden Allah’a sığınmaktır.

Beraat’e Erebilmek

İmam Hatib — Fri, 15 Jul 2011 03:22:17 +0000

قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذ۪ينَ اَسْرَفُوا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّٰهِۜ اِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَم۪يعًاۜ اِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّح۪يمُ

(Zümer, 39/53)

قَالَ رَسُولُ للَّهِ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:

اَللَّهُمَّ اَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ وَ بِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ وَ اَعُوذُبِكَ مِنْكَ لاَ اُحْصِي ثَنَاءً عَلَيكَ اَنْتَ كَمَا اَ ثْنَيْتَ عَلَي نَفْسِكَ .

(Müslim, Salat, 222)

Beraat’e Erebilmek

Muhterem Kardeşlerim! Değerli bir misafirimizi ağırlamanın gönlümüzde doğurduğu sevinç ve heyecan misali bir duygu atmosferiyle kuşatıldı derûnumuz. Bu gece Berat Kandili… Şaban ayının ortasına ulaşmak demek, çok yakında ayların sultanı Ramazan’a kavuşmak demektir. Berat işte bu buluşmanın müjdesini duyuran kutlu bir andır. Leyle-i Berat! Suçların bağışlanması, günahların affolunması, nefsin esaretinin sona ermesi, rahmet-i Rahman ile kuşatılma gecesi. Mahkûmun beratına hükmedilmesiyle özgürlüğün tadına varması ve aklanması gibi, Mevla’nın nice isyankar ve nadim gönlün beratına hükmeylediği kutlular safında yer alabilme ümidiyle yüreklerin çarptığı gecedir. Bu gece hatırına ilahi rahmet coşmuş, yağdıkça yağıyor. Şu kulun gözleri kuru mu kalacak? Merhameti gazabını geçmiş olan Mevla tenezzül eyliyor dünya semasına da bu kulun başı hâlâ kibir ve enaniyetle dimdik mi duracak? Alınlar rükû ve secdeye ihlâsla ne zaman varacak? Rahman ve Rahim olan sesleniyor: “Yok mu bağışlanma dileyen affedeyim, yok mu rızık isteyen ikram edeyim, musibete uğrayan yok mu afiyet, şifa bahşedeyim?”¹ Şu muhtaç kul ses vermeyecek mi bu ilahi çağrıya, yakarmayacak mı kapanıp secdeye: “İlahî! Geldim kapına, sığındım affına, muhtacım sana. Ne varlıkta gözüm ne dünyalıkta. Ne olursun aşkını, muhabbetini ver bana!” diye… “Ey kendilerinin aleyhine aşırı giden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları affeder. Çünkü O çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”² buyuran Ulu Mevlam! Settâr isminle iltica ediyoruz cümle ayıplarımızın setri için Sana. Tevvâb isminle iltica ediyoruz tövbelerimizin kabulü için. Ya Rabbi tövbemizi de bizi de kabul eyle… Değerli Kardeşlerim! Berat, nefsimizi sîgaya çekmek için büyük bir fırsat. Hesap günü gelmezden önce kendi elimizle kendi yakamızdan tuttuğumuz, Münker-Nekir misali kendimize hesap sorduğumuz, vicdan terazimizde amellerimizi tarttığımız ölçü ve takdir gecesi eylemeli bu geceyi. “Amel çokluğuna itibar olmaz, kulundan Hâlıkı hoşlanmayınca” deyip, rekatların sayısını değil, ihlasını, huşuunu arttırma gayreti içinde olmalıyız. “Bir kez Allah dese aşk ile lisan/Dökülür cümle günah misl-i hazan” mısraının dile getirdiği hakikatle şükür secdesine varmalı, affa mazhar olmuş kul olarak secdelerden kalkmalıyız bu gece… Kardeşlerim! İlahi beraate erenlerden olmak için; önce biz olmalıyız BERAT! Hata ve kusurları setreden, suçluyu affeden, borçluya merhamet edip, kol kanat geren. Gönül bahçesinde güller açan. “Veylün lil mutaffifin/Ölçü ve tartıda hile yapanların vay haline!”³ ihtarına uğramamak için vicdan terazimizi adaletle tartmalı. Güçlünün değil haklının, zalimin değil mazlumun yanında olmalıyız. Affedenlerin affolunacağı hakikatini bir an dahi unutmamalıyız. Günahlarımız ne kadar çok olsa da, can u gönülden yapacağımız bir tövbe ile “Rahmeti gazabını geçmiş olan Mevlamız’ın bizi de bağışlayacağından her daim ümitvâr olmalıyız.”⁴ Ama bu ümit bizi ihlasla kulluktan asla alıkoymamalıdır. Berat gecesi hürmetine dargınlar barışmalı, küskünler konuşmalı, gülümsemeli yüzler birbirine, çatık kaşlar düzelmeli, yumruk eller çözülmeli, kalplerdeki buzlar erimeli. Eller kenetlenmeli, beraberce güzelliklere yürümeli… Bu duygularla Berat Kandilinizi tebrik ediyor, Yüce Rabbimizden hepimizi mağfiret ve rahmetine eriştirmesini diliyorum…

“Allah’ım öfkenden rızana, cezandan affına, Senden yine Sana sığınırım. Sana övgüyü saymakla bitiremem. Sen kendini nasıl övdüysen öylesin…”⁵

Hazırlayan: Dr. Ülfet GÖRGÜLÜ – Din İşleri Yüksek Kurulu Uzmanı Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu

1. İbn Mâce, İkâme, 191
2. Zümer, 39/53
3. Mutaffifin, 83/1
4. Tirmizî, Savm, 39
5. Müslim, Salat, 222

Namazı Miraç Kılabilmek

İmam Hatib — Fri, 01 Jul 2011 07:19:24 +0000

قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ * الَّذِينَ هُمْ فِي صَلَاتِهِمْ خَاشِعُونَ

Mü’minun Suresi 23 / 1-2

Namazı Miraç Kılabilmek

Kardeşlerim! Bugün bir iç hesaplaşma ile başlayalım hutbemize ve soralım kendimize: Rabbimizle yakınlığımızı pekiştiren namaz hayatımızın neresinde ve namaza muhabbetimiz hangi derecede? Bir yandan bu soruları tefekkür ederken diğer taraftan kulak verelim adalet timsali, peygamber dostu Ömer efendimize; “Peygamber’e vahiy geldiğinde, yakınlarında arı uğultusu gibi bir ses işitilirdi. Yine bir gün ona vahiy geldi. Bir müddet bekledik. Sonra Efendimiz kıbleye yöneldi ve ellerini açarak: “Allah’ım hayrımızı artır, bizi iyilik yönüyle noksanlaştırma. İkrâm et bize, zillete düşürme. Bize ihsanda bulun, mahrum etme. Bizi tercih et, düşmanlarımızı bize tercih etme. Allah’ım, bizi râzı kıl, bizden de râzı ol!” buyurdular. Sonra da: “Bana on âyet indirildi. Kim bunları tatbik ederse cennete girer” buyurdu ve Mü’minûn sûresinden ilk on âyeti okudu: “Mü’minler gerçekten kurtuluşa ermişlerdir. Onlar ki, namazlarında derin saygı içindedirler…”¹ Değerli Kardeşlerim! Mü’min için özlemle beklenen bir buluşma anıdır namaz… Yüce Allah’ın huzuruna O’nun daveti ile çıkmanın ve kabul edilmenin ifadesidir. Namaz miracıdır müminin ve vuslat zamanıdır Rabbine. Namaz, Resulullah(s.a.s.)’in gözünün aydınlığıdır²… Müminin kapısının önünden akıp giden bir nehir gibidir o. Mümin günde beş kez o nehre dalar ve her türlü manevi kirlerden arınarak çıkar. Teslimiyettir namaz… Yüzünü ve yönünü Mevla’ya dönmek, sırtını Rabbine dayamak ve böylece en sağlam kaleye sığınmaktır namaz. O kaleye sığınan mümin her türlü hayasızlıktan ve kötülükten korunmuş olur.³ Allah’ı anıştır namaz… El, dil, göz, kulak ve gönül bütün uzuvlarla Yaratanı zikirdir. Gönülden eda edilen her namaz, huzur iklimine açılan bir kapıdır. Günün belli vakitlerinde mümin, kendini sadakat ve samimiyetle bu iklimin esintilerine bırakır. Günde beş defa yenilenen bir samimiyet ifadesidir namaz… Şafakla adeta semayı inleten ilahi çağrıyla yeniden gözlerini açan mümin, sabah namazıyla güne başlar. Yeni bir sabaha kavuşmanın lütuf ve hazzıyla Mevla’sına şükreder. Ve her göz açıp kapamanın, her nefes alıp verişinin Rabbinin ona lütfettiği bir sermaye olduğunu bilir. Bu sermayenin kilidini namaz ile açmak bir başka güzeldir. Aziz Kardeşlerim! Nice dünyevî arzu ve yönelişler insanın önünde Rabbine ulaşmada adeta kalın birer duvar gibidir. O duvarı ne kadar aşılmaz kılarsak, boyun büküp secde etmemiz de o derece zor ve imkânsız hale gelir. Nüvesi toprak olan insan benlik duvarını aşmadıkça, yüzünü toprağa koyup secdeye varmadıkça, rahmet pınarından kana kana içmesi mümkün değildir. Bizlere hayat sunan, varoluşumuzu anlamlandıran rahmet ve hikmet pınarından nasiplenebilmek için kardeşlerim geliniz; namazı miraca dönüştürebilecek bir niyet ve samimiyetle yola koyulalım. İftitah tekbirimiz, Rabbimizin rızasına ulaşmayı engelleyen her türlü gayri meşru arzu ve istekleri terkin adı olsun… Kıyamımız, günah ve mâsiyetlere karşı dimdik duruşumuz olsun… Kıraatimiz, her daim kelâmullah olsun… Rükûmuz, Allah yolunda hizmete amade oluşumuzun simgesi olsun… Secdelerimiz, Mevla huzurunda teslimiyetin göstergesi olsun… Tahiyyatımız, O’nun emir ve yasaklarına kulak verişimiz olsun… Selamımız, nihai felah ve huzuru yakalayışımız olsun… Ve diyelim ki;

“Allahumme entes-selâmu ve minkesselâmu tebârekte yâ zel-celâli vel-ikrâm.” “Allah’ım! Sen selâmsın. Selamet de sendendir. Ey celâl ve ikrâm sâhibi! Sen münezzehsin, sen yücesin”⁴

Hazırlayan ve Redaksiyon: Dr. Yaşar YİĞİT – Dr. Ülfet GÖRGÜLÜ – S. Nurdan YAĞLI

Tirmizî, Tefsir, 23/3173
Ahmed, III/128, 199, 285
Ankebut, 29/45
Müslim, Mesacid, 135; Tirmizi, Salat, 224

Miraç Kandili

İmam Hatib — Fri, 24 Jun 2011 03:16:26 +0000

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ

Miraç Kandili

Kardeşlerim! Mekke’de müşriklerin Müslümanlara uyguladıkları zulüm ve şiddet tahammül gücünü zorlayacak sınırlara ulaşmıştı. Müslümanlar üç yıl boyunca her türlü insani ve ticari ilişkileri ortadan kaldıran bir boykota maruz bırakıldılar. Boykotun sona erdiği günlerde Resulullah Efendimiz(s.a.s.), önce amcası Ebu Talib’i, sonra da eşi Hz. Hatice’yi kaybetmişti. Hüznün gönülleri kuşattığı, ümitlerin tükenme noktasına geldiği günlerdeydi müminler… Bugünlerden birinde Yüce Allah, Muhammed Mustafa’sını bir gece Mescidi Haram’dan çevresini mübarek kıldığı Mescidi Aksa’ya götürüyor, oradan da en yüce makam olan “Sidretü’l-Müntehâ’ya” yükseltiyordu.¹ Varlık aleminin ötesinde gerçekleşen bu buluşmada, Alemlerin Efendisi(s.a.s.), “Selamların en güzeli, salâtın her çeşidi ve sözlerin en temizi Allah içindir” diyerek selamlıyordu Alemlerin Rabbini(c.c.)… Rabbi de, “Allah’ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerine olsun Ey Nebî!” hitabıyla habibine mukabele ediyordu. İşte bu gece tarihe Miraç gecesi olarak mührünü vurdu. Aziz Kardeşlerim! Yaşanan onca acı olayın akabinde Miraç ile Rabbimiz, Resulünü ve müminleri hem teselli etmiş hem de ödüllendirmiştir. Miraç, özelde Resulullah’a, genelde bütün müminlere her zorluktan sonra bir kolaylığın, her üzüntüden sonra bir sevincin olacağını müjdelemektedir. Tıpkı ayeti kerimede buyrulduğu gibi: “Kim Allah’a karşı gelmekten sakınırsa Allah ona bir çıkış yolu açar. Onu beklemediği yerden rızıklandırır. Kim Allah’a tevekkül ederse, O kendisine yeter. Şüphesiz Allah emrini yerine getirendir. Allah her şeye bir ölçü koymuştur.”² Kardeşlerim! Allah katında en yüce mertebe O’nun rızasına uygun bir kulluktur. Bu yüzdendir ki, Kâinatın Efendisi’nin Miraç gibi mucizevi bir yolculuğu anlatılırken başka vasfı değil de özellikle kulluğuna vurgu yapılmıştır. Mevlâna Hazretleri de kulluğun en büyük bir pâye olduğunu: “Kul oldum, kul oldum, kul oldum. Ben Sana hizmette iki büklüm oldum. Kullar âzâd olunca şâd olur; ben Sana kul olduğumdan dolayı şâd oldum.” sözleriyle ifade eder. İşte bu gerçeğin bir işareti olarak, Miraç gecesinde Allah’tan başkasına kulluk etmeyenlerin, cennetle mükafatlandırılacakları müjdelenmiştir. Efendimiz(s.a.s.) bu gecenin manevî hazzının ümmetine de verilmesi için duada bulunmuş ve bu dua kabul edilerek müminlere Rableriyle günde beş vakit buluşacakları namaz hediye edilmiştir. Bu itibarla namaz, bir külfet değil bir nimet; bir imtiyazdır. Rabbin huzuruna kabul ediliştir. Yüce Nebi de bu gerçeği, ‘namaz, müminlerin miracıdır’ sözüyle gönüllerimize nakşetmiştir. Kıymetli Kardeşlerim, Miraç gecesini idrak etmeye hazırlandığımız şu günlerde gelin biz de bir miraç olalım! Düşenler bize tutunup kalksınlar, kalkanlar ötelere bizimle kanat açıp, uçsunlar. Lebimizden dökülen kevser olsun, her sözümüz cevher olsun. Bize gelenler bizde Hz. İbrahim’in aşkını, Hz. Eyyub’un sabrını, Hz. Yusuf’un affını, Hz. Musa’nın kelamını ve kainatın medar-ı iftiharı Hz. Muhammed Mustafa’nın rahmet, şefkat, sehavet, adalet, kanaat ve bil cümle güzel ahlakını bulsun. Biz insanlığın miracı olalım, namaz bizim miracımız olsun.

Kardeşlerim, önümüzdeki 28 Haziran Salı gecesi kutlayacağımız Miraç kandilinin, bütün insanlık için yaratanına miraç, bunalan gönüllere ilaç olmasını Cenâb-ı Hak’tan niyaz ediyor ve kandilinizi tebrik ediyorum.

Hazırlayan ve Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu 1. İsrâ / 1 2. Talâk / 2,3

Miraç Kandili

İmam Hatib — Thu, 23 Jun 2011 04:51:42 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَ

الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ

قال رسول الله (صعلم):جُعِلَتْ قُرَّةُ عَيْنِىَ فِى الصَّلاَةِ

Miraç Kandili

Muhterem Cemaat! Önümüzdeki Salı gününü Çarşambaya bağlayan gece Miraç Kandili’dir. Miraç, Peygamber Efendimizin önemli mûcizelerinden biridir. Hicretten yaklaşık bir buçuk yıl önce vuku bulmuştur. Sözlükte; “yükselme aracı” ve “yukarılara çıkma” manalarına gelen miraç, Peygamberimiz (s.a.v.)’in yüce makamlara yaptığı ulvi bir yolculuktur. Miraç Gecesinde Hz. Peygamber (s.a.v.) ilahî davete icabet ederek, Cebrail (a.s.) ile birlikte önce Mescid-i Aksâ’ya, daha sonra da semalara ve “Sidretü’l-Müntehâ” denilen yüce makama çıkarılmış, kendisine melekût âleminin sırları gösterilmiştir. Kuran-ı Kerim’de bu mucizevî yolculuğun başlangıcı şöyle beyan edilir: “Bir gece kendisine âyetlerimizden bir kısmını gösterelim diye kulunu Mescid-i Haramdan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksa’ya götüren Yüce Allah noksan sıfatlardan münezzehtir. O, gerçekten işitendir, görendir.”[1] Aziz Müminler! Miraç olayı bir mûcize olduğundan ona sınırlı ve dar ölçümlerimizle değil, ilâhî kudretin bir tasarrufu olarak, iman ve kalp gözü ile bakmamız gerekir. Diğer Peygamberlerin mucizelerinde olduğu gibi Miraç hadisesi de insanoğlunun ufkunu açan bir ilham kaynağıdır. Mucizeler akılla izah edilemez, onlara sadece iman edilir. Bizler de Hz. Ebûbekir’in dediği gibi “O söylediyse doğrudur” der, Rasulullah (s.a.v.)‘in haber verdiklerine şeksiz şüphesiz iman ederiz. Beş vakit namaz miraç gecesinde farz kılınan, Hz. Peygamber (s.a.v)’in ümmetine bahşedilen ilâhi bir hediyedir. Namaz, ibadet olarak dinimizin ilk emri, dinin direği, “Rasûlullah’ın deyimiyle “ gözümüzün nurudur.[2] Amellerin Allah’a en sevimli olanlarındandır. Nitekim Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de namazın önemine dair şöyle buyurmaktadır. “Kitaptan sana vahyolunanı oku, namazı da dosdoğru kıl. Çünkü namaz, insanı hayâsızlıktan ve kötülükten alıkoyar. Allah’ı zikretmek elbette en büyük ibadettir. Allah, yaptıklarınızı biliyor.[3] Değerli Müminler! Miraç Gecesi müminlere, ilâhî rahmete erişmek ve kulluk bilinci ile ibadet, dua ve niyazda bulunmak için bir fırsattır. Bu sebeple, hata ve günahlarımızdan pişmanlık duyarak; kendimiz, ülkemiz ve İslâm âleminin huzuru için dua ve niyazda bulunalım. Cenab-ı Allah’ın bize Miraç hediyesi olan beş vakit namaza ve diğer ibadetlerimize önem verelim. Namazın bizimle Rabbimiz arasında mânevi bir bağ ve bir nevi miraç olduğunu unutmayalım. Bu mübarek gecenin İslâm âleminin birlik ve beraberliğine barış ve huzuruna vesile olmasını Cenâb-ı Hakk’tan niyaz eder, hepinizin Miraç Kandilini tebrik ederim. Hutbemi, Miraç gecesinde Hz. Peygambere vahyedilen Bakara suresinin son âyetindeki şu dua ile bitiriyorum: “Ey Rabbimiz! Unutur ya da yanılırsak bizi sorumlu tutma! Ey Rabbimiz! Bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ey Rabbimiz! Bize gücümüzün yetmediği şeyleri yükleme! Bizi affet, bizi bağışla, bize acı! Sen bizim Mevlâmızsın. İnkârcı topluluğa karşı bize yardım et.” [4] Âmîn !.. Abdulkadir BOŞAL Vaizi/Eyüp/İstanbul

[1] İsra, 17/1

[2] Beyhaki Sünenü’l Kübra Nikah 59

[3] Ankebut, 29/45

[4] Bakara 2/286

Miraç Kandili

Özcan Cihangir — Thu, 23 Jun 2011 04:46:33 +0000

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ

Miraç Kandili

Muhterem Müslümanlar! Miraç, Kâinatın Efendisi’nin (sas) kutlu yolculuğu, rahmani hediyelerin gönderildiği gece… Recep ayının 27. gecesi Peygamberimize sunulan manevi ikram… Baskı ve zulümden yorgun düşen Kutlu Nebi’ye (sas) teselli… Peygamberimizin maddi ve manevi âlemlere yolculuğu olan Miraç olayı İslam Tarihinin dönüm noktalarından biridir. Miraç maddenin sınırlarını aşan mananın kapısını aralayan ve madde ile manayı birleştiren ve ötelerden haberler getiren kutlu bir yolculuğu ifade eder. Miraç hadisesi, iki safhada meydana gelmiştir. Resul-i Ekrem’in (sas) bir gece Mescid-i Haram’dan Mescid-i Aksa’ya yaptığı yolculuğa İsra; oradan göklere yükseltilmesine mirac denilmiştir. [1] Miraç mucizesinin başlangıcı olan İsra, Kur’an-ı Kerim’de şöyle anlatılmaktadır: “Kulu Muhammed’i bir gece Mescid-i Haram’dan kendisine bir kısım ayetlerimizi göstermek için, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksâ’ya götüren Allah’ın şânı yücedir. Doğrusu O, işitir ve görür.”[2] Saygıdeğer Müslümanlar! İslam Dininin doğuşunun ilk yıllarında Peygamberimiz ve Müslümanlara yapılan zulmün devam ettiği yer olan Mekke’de Müslümanların bir kısmı Habeşistan’a göç etmek zorunda kalmış ve Peygamberimizi sürekli koruyan amcası Ebu Talip ile Peygamberimizin sevgili eşi, ilk Müslüman ve tüm varlığını İslam’ın yolunda harcayan Hazret-i Hatice vefat etmişti. Bu zor durumda hüzünlü olan Kâinatın Efendisi’ne(sav) yapılan insanlık dışı muameleler artarak devam etmiştir. Peygamberimiz, İslam’ı anlatmak maksadıyla Taife gitmiş fakat onlardan da ilahi mesaja kulak veren olmamıştı. Peygamberimiz (sas), Mekke’ye dönmüş ve Kâbe’nin hatim kısmında dinlenirken ilahi ikram gerçekleşmiş ve fizik kanunların sınırlarını aşan zaman ve mekan kavramını geride bırakan Miraç mucizesi gerçekleşmiştir.[3] Peygamber Efendimiz (sav) ,miraç mucizesiyle birçok ilahi sırra vakıf olmuş ve bize hediyelerle dönmüştür. Bu hediyeler, manevi miracı temsil eden gözümüzün nuru, İslam’ın sembolü ve kısa ömrümüzü bereketlerinden beş vakit Namaz; bize imanı, sorumluluğumuzu hatırlatan ve nasıl dua edeceğimizi öğreten Bakara Suresinin 285 ve 286. ayetleri ve en büyük müjdelerden olan Allah’a ortak koşmadan ölen herkesin cennete gireceği müjdesidir.[4] Kıymetli Müslümanlar! Miraç gecesi bize hediye olarak gelen ve imandan sonra en önemli yere sahip olan ve Müslüman’ın alameti olan Namazı acaba kılıyor ve gereği gibi yaşıyor muyuz? Peygamberimizin: “Namaz Dinin direğidir.”[5]buyurduğu bu önemli ibadetin miracın temsili olduğunun ne kadar farkındayız? Bu gecede bize kötülüğü telkin eden nefis ve şeytanın hilelerinden sıyrılarak ömrümüzün muhasebesini yapmalıyız. Miraç Kandili, bizler için imanın zirvesine giden yolda bir merdiven olmalıdır. Bu geceyi miracımız olan Namazla, samimiyetle yapacağımız dualarla değerlendirmeli ve Peygamberimize layık bir ümmet olmak için dua ve gayret etmeli, O’nun miraçla getirdiği güzellikleri benliğimizde yerleştirmeye çalışmalıyız. Muhterem Cemaat! 28 Haziran Salı gününü Çarşambaya bağlayan gece Miraç Kandilini idrak etmiş olacağız. Maddi- manevi bütün güzellikleriyle bu geceyi değerlendirmeli, bu gecenin huzur ve mutluğunu başta ailemiz olmak üzere çevremizdeki din kardeşlerimizle paylaşmalı ve bütün Müslümanları kucaklayarak İslam âleminin birlik, beraberlik ve mutluluğu için dua etmeliyiz. Hepinizin Miraç kandilini tebrik ediyor ve bu kandilin adı gibi tüm İslam âleminin maddi ve manevi yükselişine vesile olmasını Rabbimden niyaz ediyorum. HAZIRLAYAN: Özcan CİHANGİR ÜNVANI: Sarıkamış Akkoz Yayla Mah. Cami İ.H [1] TDV, İslam Ansiklopedisi c.30, s.132 [2] İsra, 1 [3] Asım Köksal, İslam Tarihi, İsra ve Mirac mucizesi Bölümü [4] Ahmed b. Hanbel, Müsned, c. 1, s. 422, Müslim, c. 1, s. 157, [5] Aclûnî, Keşfü’l Hafâ, II, 39–40.

Üç Aylar ve Regaib Kandili

İmam Hatib — Thu, 26 May 2011 19:16:52 +0000

وَالْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ *

Asr, 103 / 1-3

Üç Aylar ve Regaib Kandili

Bizi sonsuz rahmet ve bereket esintilerinin kuşattığı bir üç aylar iklimine yeniden eriştiren Rabbimize hamdolsun. Üç ayların, kandillerin özellik ve güzelliği ile gönüllerimizin buluşmasına vesile olan Resulümüze salat ve selam olsun. Hepimizin üç ayları ve kandili şimdiden mübarek olsun.

Muhterem Kardeşlerim,

Üç aylar ve kandil geceleri Yüce Rabbimizin hesapsız rahmet, bereket, mağfiret ve merhametini biz kullarına taşıyan elçileri gibidir.

“Andolsun zamana ki, insan gerçekten ziyan içindedir. Ancak, iman edip de sâlih ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler, birbirlerine sabrı tavsiye edenler başka.”¹ ilahi ikazının ilhamıyla; çoğu defa nasıl geçtiğini anlamadığımız bir hızla yaşayıp tükettiğimiz, günlük koşuşturmalara feda ettiğimiz zaman içinde biraz durup düşünme, özümüze dönüp kendimizle hesaplaşma imkanını sunar bize üç aylar.

Günahlarla kararan yüreklerimizi, merhamet fakiri paslı vicdanlarımızı tövbelerle ve nedamet gözyaşlarıyla arındırıp, tertemiz bir hale getirebilmek için önümüzden akıp giden rahmet pınarıdır üç aylar. Bitiş çizgisine doğru yürürken hayat yolunda, dünyanın ötelere bir hazırlık yeri olduğunu idrak etmek, asıl ve daimi olan ahiret yurduna hazırlanmak, az zamanda çok kazanmak vaktidir üç aylar.

Aziz Kardeşlerim,

Kalan günlerimizin yaşayıp geride bıraktıklarımızdan daha az olabileceğinin idraki içinde hayırlı işlerde yarışmak, faydasız uğraşlardan kaçınmak, günahlara dur deyip, sevaplarla buluşmak zamanıdır üç aylar.

Gafletle kapanmış gözlerimizi basiretle açmak, katılaşmaya yüz tutan kalplerimizi zikrullah ile yumuşatmak, kibirle dikleşen başlarımızı tevazuyla eğip alnımızı secdelere koymak ve bağışlanmak ümidiyle yakarış anıdır üç aylar. “Onlar, Rablerine secde ederek ve kıyamda durarak geceleyenlerdir.”² ayeti kerimesiyle hemhâl olmaktır üç aylar.

Dua ve münacatların semaları titrettiği, rahmet-i Rahman’ın mahzun gönüllere sağanak sağanak indiği, bir ânı bir ömre bedel bereketli günlerdir üç aylar.

Birbiri ardına açılan rahmet ve mağfiret kapılarından, Recep, Şaban ve Ramazan’dan geçerek ulaşılacaktır manevi kurtuluşun ve sevincin bayramına. Bayram yapmaya hakkımız olması için geliniz, üç aylar gibi yolu gözlenen, umutla beklenen biz olalım. Kur’an-ı Kerim’deki vasıflarından biri de “sirac-ı münir/nur saçan kandil” olan Yüce Nebiye iman etmiş, gönülden bağlanmış müminler olarak cehlin karanlığını aydınlatan kandil, susuz gönüllere rahmet, ahlakıyla çevresine nur saçan güneş biz olalım.

Bizim olsun yetimin başını okşayan el, bizim olsun dertli yüreklere şifa sunan dil ve biz olalım gülmeyi unutmuş yüzlere sürur. Biz olalım kimsesizlerin kimsesi, biz olalım çaresizlerin çaresi. Biz olalım akan gözyaşlarını silen, garibin halini o söylemeden bilen.

Kardeşlerim,

Kandiller, karanlık gecelerin süsü olan yıldızlar gibidir. Bunların içinde rahmeti üstümüze çöken, ışıltısı gözlerimizi kamaştıran Regaib’le hoş geldin diyeceğiz bu kutlu mevsime. Geliniz biz de bir Regaib olalım. Özlenen, rağbet edilen, değer veren ve değer verilen olalım. Yaratılmışı yaratanından dolayı hoş gören, insanı kainatın gözbebeği, Yüce Allah’ın en şerefli varlığı olarak bilip hürmet eden. Gelmeyene giden, aramayanı soran, vermeyene bolca ikram eden olalım.

Aşk-ı ilahin gönlümüzde, Yüce Resulümüzün münacatı dilimizde, dergahında imdad dilenen bu kutlu geceler hürmetine Ya Rabbi; “Recep ve Şabanı bizlere mübarek kıl ve bizi Ramazan’a eriştir.”³ Amin.

Hazırlayan: Dr. Ülfet GÖRGÜLÜ

Din İşleri Yüksek Kurulu Uzmanı

Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu

Asr, 103/1-2
Furkan, 25/64
Ahmed b. Hanbel; Müsned, c. 1 s. 259

Üç Aylar ve Regaib

İmam Hatib — Thu, 26 May 2011 17:35:25 +0000

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ

Üç Aylar ve Regaib

Muhterem Müminler! Yüce Allah’ın bizlere lütfettiği ömür takvimimizin yaprakları birer birer kopmakta ve zaman hızla akıp geçmektedir. Bir imtihan yeri olan bu fani dünyadan, ebedi olan ahirete her an biraz daha yaklaşmaktayız. Farkına varmadan günah kirleriyle kararan kalplerimizin manevi gıda ve huzura ihtiyacı vardır. İşte o manevi huzuru hissedeceğimiz; Allah’ın af ve mağfiretinin sağanak sağanak üzerimize yağacağı üç aylar denen Recep, Şaban ve Ramazan aylarının manevi iklimine girmek üzereyiz. Önümüzdeki Perşembeyi Cumaya bağlayan gece (2 Haziran) mübarek Regaip kandilidir. Regaib gecesi, yüce Allah’ın lütuf ve ikramının bol olduğu müstesna gecelerden birisi olup kendisinden sonra gelecek olan; günahların bağışlandığı, sevap ve mükâfatın bol bol verildiği Miraç, Berat ve Kadir gecelerinin de habercisidir. Onun için bu geceye rağbet edip, geceyi ibadet ve itaatle geçirmeye çalışmamız gerekmektedir. Bir muhasebecinin hesabını titizlikle yaptığı gibi biz de bu gecede ve bu aylarda yaptıklarımızın veya yapmamız gerektiği halde yapamadıklarımızın muhasebesini titizlikle yapıp, mahşer gününe ve oradaki hesaba hazırlıklı olmalıyız. Hata ve kusurlarımızı düzeltip iyi bir Müslüman ve hayırlı bir insan olmaya çalışmalıyız. Gizli veya açıktan yaptığımız her türlü davranışlarımızı gören ve bizi gözetleyen Allah’ın varlığından habersiz olmayıp sorumluluk bilinciyle yaşamalıyız. Çünkü Yüce Allah: “Ey iman edenler! Allah’tan korkun ve herkes, yarına ne hazırladığına baksın. Allah’tan korkun, çünkü Allah yaptıklarınızdan haberdardır”[1] buyurmaktadır. Muhterem Kardeşlerim Bu aylar Rabbimizin duaları kabul ettiği, rahmet kapılarını sonuna kadar açtığı fırsat ve ganimet aylarıdır. Bir ayette Cenab-ı Hak: “Bana dua edin, duanıza cevap vereyim”[2] buyururken, başka bir ayet-i kerimede de: “Ey iman edenler! Hepiniz Allah’a tövbe ediniz ki, kurtuluşa eresiniz”[3] buyurarak bizleri tövbe ve istiğfara davet etmektedir. İstek ve arzuların geri çevrilmeyeceği, iyiliklere kat kat sevap verileceği en güzel gün ve geceler bu ayların içerisinde yer almaktadır. Muhterem Müslümanlar! Ne yazık ki, madde ve mânâ arasındaki dengenin, mâna aleyhine bozulduğu bir devirde yaşıyoruz. İnsanlar ve toplumlar arası ihtilaflar bütün dünyayı olumsuz yönde etkilemekte; sevgi ve saygının yerini hoşgörüsüzlük, merhametin yerini şiddet kaplamıştır. Böyle bir zamanda, nefis muhasebesine, tövbeye ve duaya her zamankinden daha çok ihtiyacımız vardır. Dinimizin bize ısrarla tavsiye ettiği nefis muhasebesi, tövbe, dua gibi manevi gıdaların ihmal edilmesi, günümüzde yaşanan ferdi ve sosyal problemlerin temel sebebidir. Bunun ferdi sonucu manevi doyumsuzluk, huzursuzluk ve mutsuzlukların yaygınlaşması; toplumsal tezahürü de adaletsizlik, haksızlık, hırsızlık, yolsuzluk, kin ve intikam gibi zararlı duyguların toplumda hakim olmasıdır. İşte üç aylar gibi mübarek zamanlar! Kendimizi sorgulayıp, tövbe, istiğfar ve dualarımızla kötülüklerden arınmamız için belki de bir daha elimize geçmeyecek altın fırsat zamanlarıdır. Muhterem Kardeşlerim! Geçen mübarek gün ve gecelerde bizimle beraber ibadet edip bugün aramızda olmayanlar var. Biz de yarın olamayabiliriz. Gelin bu fırsatları iyi değerlendirelim. Üç aylar birlik, beraberlik ve kardeşliğimizin pekiştirilmesine bir vesile olsun. Manevi huzurumuzun temini için böyle geceleri zikirle, namazla, Kur’an okumakla ve hayır hasenat yapmakla değerlendirelim. Üç ayların milletimize, İslam âlemine ve bütün insanlığa hayırlar getirmesini Cenab-ı Hak’tan niyaz eder şimdiden hepinizin Regaib kandilini tebrik ederim. Mürsel GÖKDERE Bingöl Solhan Vaizi

[1] Haşr 18

[2] Mümin 60

[3] Nur 31