Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Sevgi

Müminler Tek Bir Vücut Gibidir

İmam Hatib — Thu, 27 Oct 2011 22:33:30 +0000

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

Bakara, 2/155-156.

Müminler Tek Bir Vücut Gibidir

Muhterem Kardeşlerim! Millet olarak geçtiğimiz Pazar günü Van ve Erciş’te meydana gelen depremin üzüntüsünü yüreklerimizin derinliklerinde hissetmekteyiz. Öncelikle, depremde canlarını kaybeden kardeşlerimize Cenab-ı Hak’tan rahmet diliyorum. Yaralı olanlara acil şifa; yakınlarına, meşakkate ve sıkıntıya karşı güçlü, dirençli ve sabırlı olmalarını Yüce Mevlâ’dan niyaz ediyorum. Yüce Rabbimiz böyle musibetlerden milletimizi ve tüm insanlığı muhafaza eylesin! Kıymetli Kardeşlerim! Hangi sebeplerle olursa olsun, tabiî afetlere karşı maddî ve manevî bütün tedbirleri almak gerektiği her türlü izahtan vârestedir. Ancak, meydana geldikten sonra onları doğru okumak, doğru anlamak ve doğru yorumlamak da en az birincisi kadar önemli, imanî ve insanî bir görevdir. Var oluşun nihaî anlamını idrak eden, hayatın bir imtihan olduğuna inanan, ölümün yokluk ve hiçlik anlamına gelmediğini bilen müminler için depremleri ve her türlü musibeti anlamak ve yorumlamak zor olmasa gerektir. Kur’an’ın ‘zelzele’ dediği bu hadiseyi, sadece fay hatlarıyla okumak, sadece bir doğa kanunu deyip geçiştirmek, tesadüflerle izah etmek asla doğru değildir. Yüce Dinimizin öğretilerine göre bu tür musibetleri değerlendirirken dikkat edilmesi gereken iki husus vardır: Birincisi, bu tür musibetleri insanoğlunun sorumluluğunu ortadan kaldıracak şekilde yorumlayamayız. Dolayısıyla yaşadığımız bu hadiseden ibret alarak binalarımızı sağlam yapmalıyız. Peygamber Efendimiz (sav)’in ifadesiyle yaptığımız her işi ‘en güzel ve en sağlam’ bir şekilde yapmalı sonra Allah’a tevekkül etmeliyiz. İkincisi, bu tür hadiseleri Rabbimizin kudretini yok sayarak yorumlayamayız. Zira insanın sorumsuzluklarından neş’et eden musibetleri, sorumluluklarını ortadan kaldıracak şekilde yorumlamak ne kadar yanlışsa, tabiî musibetleri de yaratıcı kudreti yok sayarak yorumlamak o derece büyük bir hatadır. Kardeşlerim! Eğer musibetlerin denenmek, sınanmak ve imtihan edilmek gibi bir anlamı varsa bilinsin ki, şu andan itibaren bu imtihan, Van ve Erciş depreminde canlarını ve mallarını kaybeden kardeşlerimiz için değil; henüz yeryüzü zemini üzerinde dolaşabilen bizler içindir. Dolayısıyla bizlere düşen üç görev bulunmaktadır: Birincisi, sabretmektir. Hutbemin başında okuduğum ayet-i kerimede Yüce Rabbimiz bizleri, açlıkla, korku ile mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmek suretiyle imtihan edeceğini bildiriyor ve bu imtihanlara karşı sabırlı olanların müjdelenmesini emrediyor.¹ Sevgili Peygamberimiz (sas) de “Sabır ancak (musibetin) ilk vurduğu andadır.”² sözleriyle, yaşanılan musibetlerin ilk anında gösterilmesi gereken sabrın önemine dikkat çekiyor. İkincisi, dua etmektir. Rabbimizi yanımızda hissedercesine O’na yalvarmak, yakarmak. Zira dua, müminin en büyük serveti, en büyük hazinesidir. Üçüncüsü, milletçe dayanışmadır. Herhangi bir yerde bir kardeşimizin başına bir musibet geldiği zaman Resûl-i Ekrem’in; “Bütün mü’minler tek bir vücut gibidir.” fermanı gereğince milletçe o musibetin acısını kalbimizin ta derinliklerinde hissetmek gerekir. Değerli Kardeşlerim! Sadece ülkemizde değil dünyanın neresinde bir gözyaşı, bir sıkıntı, bir musibet olsa milletimizin birlik, beraberlik, yardımlaşma, dayanışma ve kardeşlik duygularının harekete geçmesi her türlü takdirin üzerindedir. Nitekim deprem meydana geldiği andan itibaren doğusuyla-batısıyla, kuzeyiyle-güneyiyle topyekûn bütün milletimizin aynı hüznü paylaşması, aynı acıyı hissetmesi gönül dünyamızın fay hatlarının ne kadar güçlü olduğunu bir kez daha göstermiştir. Unutulmasın ki, en büyük deprem, en büyük sarsıntı insanların inanç dünyalarında, kalplerimizin ve yüreklerimizin fay hatlarında meydana gelen, dünyamızı da ahiretimizi de yok edecek sarsıntılardır. Mühim olan yeryüzündeki sarsıntılar sebebiyle Allah’a olan imanımızda ve gönül fay hatlarımızda bir sarsıntı meydana gelmemesidir. Yüce Rabbimiz aziz milletimizin kalbinden ve yüreğinden bu birlik, beraberlik, kardeşlik ve dayanışma ruhunu hiçbir zaman eksik etmesin. Kardeşlerim Bu vesileyle pek çok yardım kampanyasının başlamış olmasından büyük bir memnuniyet duyuyoruz. Diyanet İşleri Başkanlığı olarak, bu kampanyalara bir nebze olsun destek olabilmek amacıyla bugün Cuma namazının akabinde sevgi, muhabbet ve kardeşlik yüklü yardımlarınıza aracılık etmek istiyoruz. Cenâb-ı Hak şimdiden yapacağınız tüm yardımları dergâhında kabul eylesin.

Hutbeme son verirken, yarın 88. yılını idrak edeceğimiz Cumhuriyet Bayramınızı tebrik ediyor, bu vesileyle bütün şehitlerimizi rahmetle yâd ediyor, Yüce Mevlâ’dan birlik ve dirliğimizi daim eylemesini niyaz ediyorum.

Hazırlayan: Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü 1Bakara, 2/155-156. 2Buhari, Cenaiz, 32

Züleyha Karşısında Yusuf Olabilmek

İmam Hatib — Fri, 09 Sep 2011 03:17:53 +0000

قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ

Nur 24 / 30

Züleyha Karşısında Yusuf Olabilmek

Değerli Kardeşlerim! İffet ve haya denildiğinde hemen hepimizin aklına Hz. Yusuf’un kıssası gelir değil mi?. O gün odada Züleyha ile ikisi baş başa kalmışlardı. Züleyha ondan arzuladığı şeyi elde etmek istedi. Ve kapıları kilitleyerek talebini Yusuf’a iletti. O ise; “Allah’a sığınırım”¹ diyerek haramdan yüz çevirdi. Böylece Yusuf’un iffet imtihanı ve harama karşı dik ve onurlu duruşu Kerim Kitabımızın tanıklığıyla büyük bir ibret ve örnek olarak takdim edilmiş oldu. Kardeşlerim! İffet, insanın süsü, ziyneti ve namus anlayışının göstergesidir. İffet ve namus duygusu, insanda doğuştan var olan ve onu diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerden biridir. Cennette yasak ağacın meyvesinden yiyen, bu yüzden açığa çıkan edep yerlerini örtmeye çalışan Hz. Adem ve eşinin bu tavrı², haya ve edebin ne denli köklü bir duygu olduğunu göstermektedir bize. Dürüst ve iffetli bir hayat sürmek en önemli ahlaki sorumluluklarımızdandır. Rabbimizin rızasını ve hoşnutluğunu kazanırız böylece. İffet zırhını kuşanmış ve haya elbisesini giyinmiş müminler gözlerini haramdan korumakla başlarlar işe. Yüce Mevla her halimizden haberdar olduğunu hatırlatarak, “Mümin erkeklere söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar….”, Mümin kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar. …” buyurmakta, gönlümüze açılan pencerelerimiz olan gözlerimizi edep perdesiyle örtmemizi istemektedir. Böyle bir tutumun kadın ve erkek tüm inananlar için en nezih bir tavır olduğuna işaret etmektedir.³ Kutlu Nebi de, utanma duygusunun görünmez ama insanı koruyan hassas bir çizgi olduğuna dikkatimizi çeker ve insan utanma duygusunu yitirirse varsın, dilediğini yapsın, der⁴. Muhterem Kardeşlerim! Mümin, kendi iffet ve onurunu korumakla sorumlu olduğu kadar, başkalarının iffetinin de kudsi bir emanet olduğu biliciyle yaşamaya gayret eder. Dürüst ve namuslu kimselere iftirada bulunmanın büyük günahlardan olduğunu bilir. O şu ilahi ikaz ile adeta titrer: “İffetli, hiçbir şeyden habersiz mümin kadınlara zina isnat edenler, gerçekten dünya ve ahirette lanetlenmişlerdir. İşlemiş oldukları günahtan dolayı dillerinin, ellerinin ve ayaklarının kendi aleyhlerine şahitlik edecekleri günde onlara çok büyük bir azap vardır.”⁵ İffet, müminin cümle kötülük ve çirkinliklere karşı korunduğu kalkanıdır. “Edep Ya Hû” düsturuyla göz, kulak, dil ve gönül kapılarını kapatır mümin her türlü hayasızlığa ve harama. İffet abidesi Resulümüzün hadislerinde ifade ettiği gibi, gücü yettiği ve fırsat önüne geldiği halde “Ben Allah’tan korkarım” diyerek sırt çevirir günaha ve ahlaksızlığa. Böylece hiçbir gölgenin bulunmadığı günde Allah’ın arşının gölgesinde gölgelenmekle müjdelenir, Yüce Nebinin diliyle⁶. Kardeşlerim! Biz de Yüce Rabbimizin arşının gölgesinde, rahmetiyle kuşatılmış bahtiyar kullardan olmak istiyorsak, geliniz zihin ve gönül dünyamızı bulandıran, edep duygumuzu zorlayan tüm menfi düşünce, meyil ve etkenlere karşı Yusuf (a.s.) misali dimdik duralım. Gelin her dem ihtiyacımız olan iffet duygusunu bize lütfetmesi için Fahr-i kainat efendimizin lisanıyla Mevla’ya yakaralım: “Yâ Rabbi! Senden hidâyet, takvâ ve iffet diliyorum.”⁷ Hazırlayan: Dr. Ülfet Görgülü – Din İşleri Yüksek Kurulu Uzmanı Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu [1]Yusuf, 12/23. 2 Tâ-Ha, 20/121. 3Nur, 24/30-31. 4Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV,121. ⁵Nur, 24/23-24. 6 Buhari, Zekat, 16. 7 Müsned, I/389, 439.

Çocuk Sorumluğu

İmam Hatib — Thu, 21 Apr 2011 22:06:31 +0000

Furkan 26 / 74.Ayet

Çocuk Sorumluğu

Muhterem Müslümanlar! Ciğer parelerimiz çocuklarımız; Rabbimizin bize lütfettiği gönül meyvelerimizdir. Güzel yetiştirilip hayırlı evlat olduklarında dünyada sürurumuz, ahiretimiz için de sadaka-i cariyelerimizdir. Muhterem Cemaat! Çocuklarımıza karşı sorumluluklarımızın başında onlara güzel isim vermek, sevgi ve şefkat göstermek, onları güzel terbiye ile yetiştirmek, helal rızıkla büyütmek gelmektedir. İnsanın kişiliğinin çocuk yaşta şekillendiği hususu, bilim adamları ve din büyüklerinin ifade ettiği bir gerçektir. Diğer bir ifadeyle kişinin hayatının temel taşları çocukluk döneminde atılıyor. Eğitimcilerimize göre çocuk eğitiminde düzeyli, yeterli, dengeli sevgi esastır. Yavrularımıza sevgiyle yaklaşılmalıdır. Çocuk eğer aile içinde dostluk ve arkadaşlık görmüşse, bu dünyada mutlu olmayı öğrenir; kin ortamında büyümüşse kavga etmeyi öğrenir. Sevgi ortamında büyüyen çocukların daha sağlıklı oldukları belirtilerek kucaklama, öpme ve dokunmanın çocuğun gelişimi için önemli olduğu bildirilmiştir. Efendimiz (sav)’in “Yetimin başını okşamayı, onları sevmeyi” (1) öğütlemesi bundandır. Bir gün Rasûlullah (s.a.s), Hz. Ali’nin oğlu Hasan (r.a.)’ı öpmüştü. Yanında bulunan Akra şöyle dedi: “Benim on çocuğum var, hiç birini öpmedim.” Rasulullah (s.a.s) hayretle Akra’nın yüzüne baktı ve buyurdu ki: “Merhamet etmeyene, merhamet olunmaz”;(2) bize de; “çocuklarınızı çok öpün, zira her öpücük için size cennette bir derece verilir.”(3) buyurmuştur. Değerli Müslümanlar! Peygamber efendimiz her zaman çocuklara şefkatle davranır ve sevgisini onlardan esirgemezdi. Öyle ki çocukların oyununa katılır onlarla birlikte oynardı. Sokak ve çarşılarda karşılaştığı çocuklara selâm verir, saçlarını okşar ve onlara ikramda bulunurdu. Çocuklara karşı çocuk gibi davranır ve “küçük çocuğu olan, onun hatırı için çocuklaşsın.”(4) buyururlardı. Yine bir hadis-i şeriflerinde “cennette ferahlık ve sevinç evi denilen öyle gösterişli bir yer vardır ki oraya yalnız çocukları sevindirenler girebilir”(5) buyurmuşlardır. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), hayatında hiçbir çocuğu üzmemiş ve hiçbir çocuğun kalbini kırmamıştır. Küçük yaşta Rasululah’a hizmet etmeye başlayan Enes (r.a) şöyle demiştir: “On sene Hz. Peygamber’e hizmet ettim. Bana bir defa olsun “öf” demedi. O insanların en güzel huylusuydu.”(6) Değerli Kardeşlerim! Örneğimiz ve önderimiz Peygamber Efendimiz (s.a.s.) çocukların eğitimiyle yakından ilgilenmiş; onların hayırlı bir nesil olarak yetişmelerine çok büyük ehemmiyet göstermiştir. Bakınız bu konuda neler buyurmuşlardır: “Çocuklarınıza iyi bakınız! Onları güzel terbiye ediniz.”(7) “Hiç bir baba, evladına iyi bir terbiyeden daha güzel bir miras bırakamaz.”(8) Unutmayalım ki çocuklarımıza bırakabileceğimiz en kıymetli miras “iyi bir terbiye” ve “güzel ahlak”tır. Topluma bırakabileceğimiz en değerli miras ta Allah’ını bilen, peygamberini tanıyan, vatanını, milletini, bayrağını seven iyi insan, iyi Müslüman ve iyi vatandaş olan “hayırlı bir evlat”tır. Bunu sağlamanın en kolay yolu da insanlığa sunulan en güzel örnek olan Hz. Peygamber’in öğütlerine uymak ve onu çocuklarımıza güzelce tanıtmaktır. Hutbemi bir Ayet mealiyle bitirmek istiyorum: “Ey Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve bizi Allah’a karşı gelmekten sakınanlara Önder eyle”(9) 1-Buhari,Talak25, Edeb 24. 2 – Buhârî.Tevhid 2,Edeb 27,fedail 66, Tirmizi Bir 16 3- Musned’u Zeyd İbn-i Ali 505. Kütüb-ü sitte,2.clt.syf.507. İ. Canan 4 - Deylemi 2, 136/b. 5 – Camiu’s Sağir, I. 92 6 – Tirmizi Birr 69(6, 221) 7 – İbnu Mace, Edeb 3 (2, 1211) 8 – Tirmizi, Birr, 33 9- Furkân, 26/74 Hazırlayan: Mehmet YAMAN – Antalya Kumluca Müftüsü

Göz Aydınlığımız Çocuklar

İmam Hatib — Thu, 21 Apr 2011 17:50:53 +0000

وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْأَزْوَاجِنَاوَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامً

(Furkan, 25/74)

Göz Aydınlığımız Çocuklar

Muhterem Müslümanlar! Hayatın süsü, ailenin neşe ve huzur kaynağı olan çocukları Rabbimiz, göz aydınlığı olarak nitelendirmektedir. Çocuklar Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in hayatında müstesna bir yere sahiptirler. Bu sebeple peygamberin çocuklara karşı davranış modelinin göz önüne alınması son derece önemlidir. Çünkü çocukları onun kadar hiç kimse sevmedi ve Rasulullah (s.a.v.) kadar hiç kimse onlara değer vermedi. Allah elçisi sıfatı ile gönderildiği toplumun kınamalarına ve alaylarına aldırmadan çocukları bağrına bastı, sırtında taşıdı ve onların oyunlarına katıldı. Muhterem Cemaat! Hz. Peygamber (s.a.v.)’in çocuklarla ilişkisi konusunda özellikle torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin ile olan örnekler daha çok göze çarpmaktadır. Hz. Peygamber’i torunu Hz. Hasan’a sevgi ve şefkatle sevip öperken gören Akra b. Habis’in: “Benim on çocuğum var, onların hiç birisini böyle öpmedim” sözlerine karşılık, Hz. Peygamber (s.a.v.): “Şayet Allah (c.c.) senin kalbinden merhameti söküp atmışsa ben ne yapıyım. Merhamet etmeyene merhamet edilmez”[1].buyurmuştur. Hz. Hüseyin ile ilgili bir olayı Ümmü’l-Fadl haber vermektedir: “Hz. Hüseyin’i emzirmekte olduğu bir sırada Hz. Peygamber içeri girer, ondan torununu ister ve kucağına alır. Bu esnada Hz. Hüseyin Hz. Peygamber’in üzerine küçük abdestini yapmaya başlar. Ümmü’l-Fadl bu duruma müdahale etmek isteyince Hz. Peygamber izin vermez ve bekler. Daha sonra torununun kirlettiği yeri su ile temizler.”[2] Muhterem Cemaat! Hz. Muhammed (s.a.v.)’in, eğitiminde sevgi ve şefkatten ayrılmadığını görmekteyiz. Enes (r.a) kendi eğitimiyle ilgili olarak : “On yıl Rasulullah’a hizmet ettim. Bu hizmet esnasında bir kere olsun ne vurdu, ne kötü söyledi, ne azarladı, ne surat astı, ne de ayıpladı. Yaptığım bir şey için bunu niye böyle yaptın; yapmadığım bir emri için de niye yapmadın diye beni sorgulamadı.”[3] demiştir. Kendisi yanına getirilen tüm çocuklara bereketli yaşam, hayırlı ibadet, bol ve temiz rızık için dua etmiş,[4] kötü duadan hiç hoşlanmamış ve çocuklara beddua edilmesini yasaklamıştır.[5]Kız olsun erkek olsun çocukların arasında adaletli davranılmasını emretmiştir. Kızını öpmeyip oğlunu öpen bir kimseyi uyarmış,[6] çocuklarından birisine mal verip de diğerlerine vermeyen bir kimseye de itiraz etmiştir.[7] Aziz Müslümanlar! Hutbemizi girişte okuduğum ayeti kerimede bize öğretilen dua ile bitiriyorum: “Ey Rabbimiz! Eşlerimizi ve çocuklarımızı bize göz aydınlığı kıl ve bizi Allaha karşı gelmekten sakınanlara önder eyle diyenlerdir.”[8] HAZIRLAYAN: Fahriye ULAŞ ÜNVANI: Konya Merkez Vaizi Konya Müftülüğünün 22.04.2010 Tarihli Hutbesidir

[1] Buhari, Edep, 18

[2] İbn Mâce, Rüya, 10

[3] _{Tirmizi, Birr, 69}

[4] _{Buhari, Daavat, 34}

[5] _{Müslim, Fedailu’s-Sahabe, 2481}

[6] _{Heysemi, Mecmeu’z-Zevaid, VIII\156}

[7] _{Buhari, Hibe ,2587}

[8] _{Furkan, 25/74}

Peygamberimiz ve Merhamet

İmam Hatib — Thu, 31 Mar 2011 04:55:55 +0000

Peygamberimiz ve Merhamet Aziz Kardeşlerim! Allah Teala, Kur’an-ı mübininde mealen şöyle buyuruyor: “Andolsun, size kendi içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya düşmeniz ona çok ağır gelir. O, size çok düşkün, mü’minlere karşı da çok şefkatli ve merhametlidir.”¹ Sıkıntıya düşmemizi istemeyen, mü’minlere karşı çok şefkatli, çok merhametli bir Peygamberimiz var. Rabbimiz, yine Kura’n-ı Keriminde, O’nu “Alemlere rahmet olarak gönderdiğini”² bildiriyor. Demek O’nun rahmet mesajı, bütün alemleri kuşatıyor. Peygamberimiz, yine Kuran-ı Kerim’de, “Üsve-i hasene” yani “güzel örnek” olarak niteleniyor. O, hayatıyla güzel örnek olmuş ve elinden tutan insanlara en güzel insanlık erdemlerini kazandırmış. Ona bakarsak, önümüzde güzel örnek görürüz, O’nun elinden tutarsak, O bizi, güzel insan olarak eğitir. O, insanlığın öğretmeni, insanlığın mürebbisi. Eğer O’nun elinden tutarsak, gözümüzü kulağımızı O’na yöneltirsek, bize vereceği ilk öğüt, herhalde, şefkatli, merhametli bir insan olma, rahmet insanı olma öğüdü olacaktır. O, kız çocuklarını diri diri toprağa gömen bir kavimden, pırıl pırıl yürekleri olan bir toplum inşa etti. Bugün de O’na yönelirsek der ki bize: -Elinizden ve dilinizden başkaları zarar görmesin. Der ki: -Ayıpları araştırmayın. Haset etmeyin. Kin tutmayın. Birbirinize lanet etmeyin. Kimsenin gizli hallerini araştırmayın. Katı kalpli olmayın. Kibirli olmayın. Der ki: -Merhametli olun. Birbirinizi sevin. Mütevazı olun. Birbirinizin dertleriyle ilgilenin. Birbirinizin hatasını düzeltin, birbirinizi arındırın. Hediyeleşin. Selamlaşın birbirinizle. Alır ve yoğurur yüreklerimizi merhamet duygularıyla. Anne babayı yoğurur, evlatları yoğurur, eşleri yoğurur, gençleri, yaşlıları yoğurur… Der ki: -Komşun aç yatarken sen tok uyuma. Der ki: -Çalıştırdığın insanın ücretini teri kurumadan ver. Der ki. -Susuz kalmış hayvana su veren insan cennetlik oldu. Der ki: -Cennet annelerin ayağı altındadır. Sorar insanlara: -Bugün bir yetimin başını okşadın mı? Bugün bir açı doyurdun mu? Bugün bir hastayı ziyaret ettin mi? O bitmez tükenmez bir sevgi ve merhamet çağlayanıdır. Değerli Kardeşlerim! Bir Kutlu Doğum haftasına daha yaklaşıyoruz. Aslında her gün, her hafta, her ay, Sevgili Peygamberimizle birlikte yaşıyor gibi bir hassasiyet içinde olmamız gerekiyor. Böyle özel haftalar ise, bu yakınlığı daha diri hale getirmek içindir. O’nun elinden yeniden tutmak ve gönlümüzü O’na açmak içindir. Kişiliklerimizde O’na daha çok benzemek içindir. O’nun güzelliklerini kuşanmak içindir. Şiddetin, acımasızlığın, savaşların kol gezdiği bir dünyada, en acil ihtiyaç, Muhammedi bir merhamettir, şefkattir, diğergamlıktır, muhabbettir. Yaratılan her şeye rahmetle yaklaşmaktır. Bunu, en öncelikle, Rahmet Peygamberinin izinden gidenler yapacaktır. O sebeple, yüreklerimizi O’nun mektebinde eğitmek ve her birimiz, O’ndan aldığımız ışıkla rahmet insanları olmak, rahmet toplumları kurmak durumundayız. Hutbemizi, Efendimiz(s.a.s)’in bir hadisi şerifleriyle bitirmek istiyoruz: “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe gerçekten iman etmiş olmazsınız.”³ Hazırlayan ve Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu 1.Tevbe, 9/128 2. Enbiyâ, 21/107 3.Müslim, îman 93-94

Vefalı Olmak

İmam Hatib — Fri, 18 Mar 2011 04:23:51 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

قال الله تعالى: هَلْ جَزَٓاءُ الْاِحْسَانِ اِلَّا الْاِحْسَانُ

قال رسول الله (صعلم): مَنْ لَمْ يَشْكُرِ النَّاسَ لَمْ يَشْكُرِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ

Vefalı Olmak

Muhterem Müminler! İnsan-ı kâmil, yani olgun insan olmanın bazı ahlâkî ve insanî şartları var. Bunların en önemlilerinden biri de vefadır. Vefa, yapılan iyilikleri unutmamak, iyilik yapana teşekkür etmek, imkân nispetinde aynıyla veya daha fazlasıyla karşılık vermek, sözünü yerine getirmektir. Vefa, asaletin, sadakatin ve kadirşinaslığın bir tezahürüdür. Erdemli insanlarda görülen bu güzel haslet, toplumda sevgi, saygı, huzur ve mutluluğun yerleşmesinde oldukça önemlidir. Vefalı dostlara ihtiyacımız var. Bu sebeple vefalı olmak üstün bir meziyet, vefalı dost da büyük bir nimettir. Aziz Cemaat! Vefa göstermemiz gerekenlerin başında, üzerimizde en çok emeği ve hakkı olan anne-babalarımız gelir. Yüce Allah Kur’ân-ı Kerîm’de anne-babanın yaptığı iyilikleri hatırlattıktan sonra onlara iyi davranmamız, teşekkür ve dua etmemiz gerektiğini bildirmektedir.[1] Sevgili Peygamberimiz (sav), sütannesi Hz. Halîme kendisini ziyarete geldiğinde onu “Anneciğim” diyerek karşılamış, hırkasını çıkarıp üzerine oturtmuştur.[2] Bir ömür beraber yaşadığımız, hayatın çilesini ve mutluluğunu paylaştığımız eşlerimize, akraba ve komşularımıza karşı da kadir-kıymet bilen vefalı kimseler olmalıyız. Özellikle zor günlerinde onları asla yalnız bırakmamalıyız. Değerli Müminler! Hocalarımız, ustalarımız, iyiliğini ve dostluğunu gördüğümüz, üzerimizde hakları olan daha nice kimseler var. Onları en azından hayırla anmak, gıyabında dua etmek, imkân nispetinde ziyaret etmek, vefakârlık gereğidir. Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz “İyiliğin karşılığı, yalnız iyiliktir”[3] buyurur. Ancak iyilik her zaman maddi karşılık anlamına gelmez. Dostlarımızla iyi ilişkilerimizi devam ettirmek, hatırlarını saymak, gönüllerini almak en güzel karşılıktır. Resulü Ekrem Efendimiz, “İnsanlara teşekkür etmeyen Allah’a da şükretmez”[4] buyurmuştur. İki kelimelik teşekkür bile çok önemlidir. Ve bunu çok ihmal ediyoruz. Vefanın olmadığı toplumlarda insanların güven duygusu azalır, iyilik yapma arzuları körelir. Muhterem Cemaat! Sadece şahsımıza değil topluma hizmet eden herkes takdire ve teşekküre layıktır. İyiliğe karşılık minnet beklemek elbette doğru değildir. Ancak normal insan fıtratı yapılan iyiliğin takdir edilmesini arzular. Resulü Ekrem Efendimiz (sav) “Sizin en hayırlınız insanlara faydalı olandır” buyurarak hem iyiliğe teşvik eder hem de iyilik yapanları taltif ederdi. Mescidin aydınlığı için Suriye’den getirdiği kandili mescide asan Sahabeden birine “Sen bizim mescidimizi aydınlattın; Allah da senin dünya ve ahretini aydınlatsın” diye dua etmiştir.[5] Bizler insana değer veren, iyileri ve iyiliği takdir eden[6] bir dinin mensuplarıyız. Öyleyse iyilik yapanlara gönülden gelerek memnuniyetimizi ifade edelim. Bilelim ki “Marifet iltifata tabidir.” Alaaddin Demiryürek Erenler Köyü Camii İ.H / ŞİLE

[1] Lokman 31/14; İsra 17/24 [2] Belazuri 1.104 [3] Rahman 55/60 [4] Ebu Davud Edeb 11 [5] Kettani 1,166 [6] Bakara 2/83

Hayatın Özü Sevgi

İmam Hatib — Thu, 17 Feb 2011 19:41:35 +0000

Hayatın Özü Sevgi

Değerli Mü’minler! Yüce Allah’ın rahmeti, ikram ve ihsanı her şeyi kuşatmıştır. Kâinatın yaratılması, insanın ihtiyaç duyacağı nimetlerle donatılması ve canlıların birbirlerine sevgi duyması, yüce Allah’ın rahmetinin bir eseridir. Rüzgârların yağmur yüklü bulutları omuzunda taşıması, gökten tane tane yağmur yağması, suyun buharlaşıp tekrar göğe ağması, gecenin peşinden güneş doğması hep ilâhî rahmetin bir tecellisidir. Toprağın kış günlerinde çekirdek ve tohumları sarıp sarmalaması, kardan, buzdan ve soğuktan koruması, mevsimlerin değişmesi, hayatın devamlı yenilenmesi de Hakk’ın rahmetinin bir eseridir. Her çeşit gül ve çiçeğin açışında, bülbüllerin ötüşünde, kuşların uçuşunda sevgi vardır. Sevgi, ilâhî rahmetin mahlûkata bir hediyesidir. Nitekim Yüce Rabbimiz “Kendilerine ısınasınız diye sizin için kendinizden (türünüzden) eşler yaratması ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de onun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır”(1) buyurmuştur. Allah sevgisi, şüphe yok ki sevgilerin en yücesidir. Allah sevgisi; kaynağını Hak’tan alan, insanın kalbinden coşan ve bütün hayata yansıyan bitmez ve tükenmez bir enerjidir. Bu sebeple Müslüman’ın kalbi daima yüce Allah’ı anarak; ilim, ibadet ve hizmet aşkı ile yanarak çalışır. Allah sevgisi insanı inkârdan, şirkten, nifaktan, riyadan, büyük ve küçük her çeşit günahtan tertemiz kılar. Gönüllere imanı, tevhidi, ihlâsı, ihsanı, ilmi, irfanı, ibadeti ve güzel amelleri yerleştirir. Her ibadetin özü Allah sevgisinden beslenir. İnsanların içi ve dışı, dünya ve ahireti, sevgi ile süslenir. İnsanlarda Allah sevgisi; canlarını ve mallarını Hakk’ın emrine uygun kullanmaları, belaları sabırla, nimetleri şükürle karşılamaları ile belli olur. Hakk’ın rızasına uygun işlenen ameller; belalara karşı kalkan, dertlere derman olur. Sevgili Kardeşlerim! Allah sevgisi; kulun iman, irfan ve ilimle taşmasına, hayır ve hasenatta koşmasına, azim ve gayretle engelleri aşmasına, halden hâle geçmesine vesile olur. Sevgi, insanı ideale doğru seller gibi coşturur; Hakk emrinde ömür boyu koşturur. Hakk’ın sevgisiyle donanımlı bir Müslümanın taşıyamayacağı bir yük, aşamayacağı bir engel yoktur. Nitekim Yüce Rabbimiz “insanlardan öylesi de vardır ki Allah’ın rızasını kazanmak için kendini feda eder. Allah kullarına çok şefkatlidir”(2) buyurmuştur. Her inanç, her söz ve davranış, Hakk’ın rızasına uygunluğuna göre değer kazanır. Allah sevgisiyle öğrenilen ilim, yapılan ibadet ve iyilikler insanın kalbini hoş eder, kişiliğini yoğurur, istikbale ışık tutar. Hakk’ı seven kullar, sevgi ile erir, sevgi ile verir, sevgi ile yürürler. Allah sevgisiyle yapılan çalışmalar, yetiştirilen ürünler, verilen emekler; damarlarda kan, bedenlerde can olur. Hak sevgisiyle hareket eden her Müslüman’ın Yüce Allah tarafından sevildiği bir an olur. Değerli Mü’minler! Sevginin olmadığı yerde öfke, nefret, kin, kibir, haset, fitne ve fesat vardır. Çözülme, ayrılık ve yıkım vardır. Nefsanî ve şahsî çıkarları ön plana almak, bencil ve ihtiraslı olmak sevgi değildir. Sevgi; hoşgörülü, adaletli, merhametli, yardımsever, özverili ve fedakâr olmaktır. Sevgi, insanları birbirine bağlayan manevî bir bağdır. İşlerimizi onaran, gönüllerde huzuru, yuvalarda mutluluğu, toplumlarda kardeşliği, birlik ve beraberliği sağlayan sevgidir. Sevgi; İnsanların maddî ve manevî yönden gelişmesine, olgunlaşmasına vesile olur. Hutbemi sevgili peygamberimiz (sav) in şu hadis-i şerifleriyle bitiriyorum: “Hiçbiriniz kendiniz için arzu ettiğinizi kardeşiniz için de arzu etmedikçe, (kemâliyle) îmân etmiş olmaz”(3) “Siz iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de (tam) imân etmiş olmazsınız. Ben size bir şey göstereyim mi; onu yaparsanız birbirinizi seversiniz? Aranızda selâmı yayınız” (4). 1)- Rûm Suresi; 30/ 21. 2)- Bakara Suresi; 2/ 207. 3)- Buhari; İman, 7. 4)- Müslim; İman, 93. Hazırlayan: Âdem OYAN – İbradı Müftüsü

Boşanma

İmam Hatib — Wed, 09 Jun 2010 04:53:50 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

قال الله تعالى:…. وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِن كَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَيَجْعَلَ اللّهُ فِيهِ خَيْراً كَثِيرا

قال رسول الله (صعلم): أَبْغَضُ الْحَلاَلِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى الطَّلاَقُ

Nisa 4 / 19

Boşanma

Değerli Müminler! Aile demek, millet demektir. Ailenin inşası nesillerin inşası, Nesillerin inşası ise milletin ihyası, devletin bekası ve gücü demektir. Allahın rızası gözetilerek yapılan, evlilik, başlı başına bir ibadettir. Aile için yapılan harcamalar da sadakaların en faziletlilerinden birisidir. Aile mukaddes bir yuvadır. Böyle bir kudsiyeti barındıran evliliğin, meşru olmayan sebeplerle bozulması; gönüllerde yıkım, fikirlerde çözülme ve duygularda aşınma meydana getirir. Yüce dinimizin, devamını istediği aile yuvasının yersiz ve gereksiz sebeplerle yıkılıp dağıtılması toplumsal bir afete dönüşmektedir. Türkiye’deki boşanma oranları, her ne kadar Batı ülkelerine göre oldukça düşük gözükse de, ülkemizdeki boşanmalarda son yıllarda maalesef ciddi bir artış gözükmekte; aile yapımız, üzülerek ifade edelim ki, büyük bir ateş çemberi içine sürüklenmektedir. Sevgili Peygamberimiz Efendimizin; “Allah katında en sevimsiz helal”[1] olarak nitelediği boşanma ile milli ve manevi duygular zayıflamakta; taraflar, duygusal yönden hayal kırıklıklarına uğramaktadırlar. Ailenin dağılması ile, aslında, en büyük tahribat; eşlerin yanında, çocuklar üzerinde yoğunlaşmaktadır. Aziz Müslümanlar! Millî ve manevî değerlerimizin âdeta dinamitlenmesi manasına gelen boşanmanın sebebleri arasında; bencillik, saygısızlık ve sorumsuzluk yer alırken, büyüklerin tecrübelerinden istifade etmemek ve maneviyat eksikliği de önemli unsurlardandır. Ekonomik sorunlar, aile içi şiddet ve iletişim bozukluğu da boşanmada rölü olan problemlerdir. Adeta bir kasırga şiddeti ile boşanmaları körükleyen iletişim araçlarının yanlış amaçlar için kullanılması da çok ciddi bir sorundur. Medyanın, aile konusunda kültürümüze ait olmayan yayınları ve gayri meşru yaşantılar özendirmesi de boşanmanın fitilini ateşleyen önemli etkenlerdendir. Kıymetli Müminler! Yüce kitabımız Kur’an-ı kerim, ailenin mutlu bir şekilde devamı ve yuvanın yıkılmaktan kurtulması için çok önemli tavsiyeler ihtiva etmektedir. Bir âyet-i Kerime’de; “Hanımlarınızla iyi ve güzel geçinin. Onlardan hoşlanmadınızsa, bilin ki sizin hoşlanmadığınız bir şeye, Allah çok hayır koymuş olabilir”[2] buyrulur. Mutlu bir evliliğin kurulması ve boşanmaların önlenmesi ancak; fedakârlık, sabır, şükür, sorumluluk, kanaatkârlık, saygı, hoşgörü, haklara riayet ve zerafet gibi ahlâkî ve insani erdemlere sahip olmakla mümkündür. Saygı ve sevgi temeline dayalı bir yuvanın sadece dünyaya dönük değil, ahiret eksenli inşası da çok önemlidir. Aile konusunda en değerli örneğimiz âlemlere ve ailemize rahmet olarak gönderilen sevgili Peygamber Efendimizdir. O’nun hayatını öğrenmek, ahlâkını ahlâk edinmek; yuvamıza huzur getirecektir. Hutbemi sevgili Peygamberimizin boşanma hakkındaki önemli uyarıları ile bitirmek istiyorum: “Evleniniz, boşanmayınız. Şüphesiz boşanma sebebiyle Arş-ı alâ titrer.” [3] “Evleniniz, fakat meşru bir sebep yokken boşanmayınız. Çünkü Allah zevklerine düşkün erkek ve kadınları sevmez.” [4] Nuh ALTUNAY Altıntepsi Yeni Camii İmam Hatibi – BAYRAMPAŞA

[1] Ebû Dâvûd, Sünen, Talak 3 [2] Nisa:4/19 [3] Camius sağir; [4] Feyzü’i-Kadîr, 3:242;

İslam ve Kadın

İmam Hatib — Wed, 03 Mar 2010 05:05:06 +0000

وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

Zariyat 51 / 49

İslam ve Kadın

Değerli Mü’minler! Yüce Allah evrendeki her şeyi çift yaratmıştır. Kur’an-ı Kerim’de, ”Düşünüp ibret alasınız diye her şeyden (erkekli-dişili) iki eş yarattık.”[[i]] ayetiyle bu gerçek dile getirilmektedir. Allah katında saygın bir yere sahip olan insan da kadın ve erkek olarak yaratılmıştır. Her varlığın yaratılışında da sayısız hikmetler mevcuttur. Kadınların geçmişte ve günümüzde gerek ailede gerekse toplumsal yapıda her zaman hak ettikleri saygı ve değeri gördükleri söylenemez. Öyle ki insanlık tarihinde kadının insan olup olmadığı tartışılacak kadar insaftan uzaklaşılmış hatta o, namusa leke süren bir varlık olarak düşünülmüş ve hayat hakkı hiçe sayılarak kumlara gömülecek derecede vahşi muamelelere maruz kalmıştır. Üzülerek belirtelim ki, günümüzde de boyut ve biçimi farklı olsa da benzeri uygulamalara şahit olmaktayız. Bu muamelelere maruz kalan kadın, Allah’ın bize bir emaneti olan eşimiz, Rabbimizin bize göz aydınlığı olarak verdiği kızımız, yaratılışımızda hatta hayatımız boyunca ilk sığınağımız, anamızdır. Muhterem Müslümanlar! Kadın anamızdır. Analarımız bizlerin dünyaya gelmesine vesile olan fedakârlık sembolü kimselerdir. Çekirdeğin toprağın yüreğinde hayat buluşu gibi, çocuk da anada hayat bulur. Bir eş olarak kadın, hayat arkadaşımızdır. Hayatın zorluklarını, üzüntü ve kederlerimizi onunla paylaşarak hafifletiriz. O, bizim sadık dert ortağımızdır. Huzur ve mutluluğumuzu onunla paylaştıkça hayatımız daha bir anlam kazanır. Zaten aile yuvasının kuruluşunun temel esprisi bu değil midir? ”İçinizden kendileriyle huzura kavuşacağınız eşler yaratıp, aranızda sevgi ve rahmet var etmesi, Allah’ın (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için dersler vardır.”[[ii]] ayeti, duygu ve sözlerimize ne güzel de tercüman oluyor. Eşlerimizle bizler arasında var olan sevgi ve rahmet ilahi kökenlidir. Unutmayalım ki, onlar bize, biz de onlara Allah’ın birer emanetiyiz. Kur’an-ı Kerim’de, mü’min erkek ve kadınların birbirlerinin dostu oldukları ve birbirlerine iyiliği tavsiye edip kötülükten sakındırdıkları bildirilmiştir. Değerli Müminler! Kadın, canımız kadar hatta ondan daha çok sevdiğimiz kızımızdır, evladımızdır. Üzülerek belirtelim ki, kız evladını ikinci plana iten bazı yanlış tutum ve anlayışlar varlığını hala sürdürmektedir. Unutmayalım ki, kız olsun erkek olsun, onlar bize yüce Mevlâmız’ın sevinç ve mutluluk kaynağı kıldığı, huzur kaynağı yaptığı nimetlerdir. Çocuklarımıza karşı davranış biçimimizi, onlara göstereceğimiz şefkat ve merhametin ölçüsünü cinsiyetleri belirlememelidir. Onların birinin hakkı diğerinden daha az değerli değildir. Kız çocuklarının mirastan, eğitim ve öğretim imkânından mahrum edilmeleri dinimizin esasları ile bağdaşmaz. Hutbemi her konuda bizlere örnek olan Rahmet Peygamberinin şu sözleriyle bitirmek istiyorum: ”Her kim kız çocukları yüzünden bir sıkıntıya uğrar da onlara iyi bakarsa, bu çocuklar onu cehennem ateşinden koruyan bir siper olurlar.”[[iii]] ”Her kim iki kız çocuğunu yetişkinlik çağına gelinceye kadar büyütüp terbiye ederse, kıyamet günü o kimseyle ben yan yana bulunacağız.”[[iv]] buyurdu. Haftanın Ayeti: “İçinizden kendileriyle huzura kavuşacağınız eşler yaratıp, aranızda sevgi ve rahmet var etmesi, Allah’ın (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için dersler vardır.” Zariyat, 51/49. Haftanın Hadisi: “Her kim iki kız çocuğunu yetişkinlik çağına gelinceye kadar büyütüp terbiye ederse, kıyamet günü o kimseyle ben yan yana bulunacağız.” Müslim, Birr 149. HAZIRLAYAN : Mehmet GÜMÜŞ – İmam Hatip Anamur / MERSİN

[i] Zariyat, 51/49. [ii] Rum, 30/21. [iii] Buhari, Zekat 10, Edep 18; Müslim, Birr 147. [iv] Müslim, Birr 149.

İslam’da Sevgi

İmam Hatib — Thu, 11 Feb 2010 15:48:20 +0000

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

Ali İmran 3 / 31

İslam’da Sevgi

Muhterem Müslümanlar! İslâm Dini, getirmiş olduğu ilke ve esaslarla muhataplarına “iyi insan” olmayı önermiş ve “iyi insanlar” dan meydana gelen bir toplum oluşturmalarını tavsiye etmiştir. Kur’an ve Sünnet’in konusu, insandır. Kuran ve sünnette var olan ilkeler, sevgi, barış, birlik, beraberlik ve kardeşlik ruhunun kalplerde yerleşmesi ve huzurlu bir hayatın tesis edilmesine yöneliktir. “İslam” en geniş manasıyla, Allah ve Resulü’nün razı olduğu, insanların barış içinde yaşadıkları huzur dolu bir hayatın adıdır. Bu özellikleri itibariyle İslâm, sevgi ve barış dinidir. Yüce dinimizin özündeki bu sevgiyi esas alarak hayatlarını şekillendiren Müslümanlar, İslam ile köklü bir medeniyet kurmuşlar; bu medeniyetin her noktasında sevgiyi ilmek ilmek dokumuşlardır. “Yaratılanı severim, yaratandan ötürü” diyen Yunus, işte bu aşk medeniyetinin ozanıdır. Mevlana; “Ne olursan ol yine gel” çağrısını, İslam’ın sevgi çağlayanlarından derlemiştir. Değerli Mü’minler! Varlık âleminde her şey, birbirine sevgi bağıyla bağlıdır. Sevgi bağının kopması, kâinattaki düzen ve nizamın bozulması demektir. Düzenin bozulduğu yerde ise, hayat yaşanmaz hale gelir. “İman etmedikçe, cennete giremezsiniz; birbirinizi sevmedikçe kâmil anlamda mümin olamazsınız…”¹ buyuran Peygamber Efendimiz(s.a.s.), başta cennet olmak üzere her güzelliğin anahtarının sevgi olduğunu vurgulamaktadır. Hz. Peygamber’in eşlerine karşı sevgiyle muâmelesi, çocuklarıyla oluşturduğu sevgi atmosferi, ashabıyla kurduğu kardeşlikten öte sıcak yakınlık, saâdet asrından günümüze yansıyan ve hiç solmayan sevgi manzaralarıdır. Aziz Kardeşlerim! İmanın değeri, ibadetin lezzeti, insanlığın anlamı hep sevgiyledir. Hakiki, çıkarsız, solmayan ve sonu olmayan sevgi; Cenab-ı Allah’ın peygamberleri aracılığıyla insanlara öğrettiği kurallarda saklıdır. O kuralın başı ise: “Allah için, O’nun rızasına ermek için sevmektir.” Bu sevginin ne kadar değerli olduğunu şu hadisi şeriften yola çıkarak anlamamız mümkündür: “Yüce Allah kıyamet gününde: Benim rızam için birbirlerini sevenler nerededirler? Bugün onları, Benim gölgemden başka gölgenin bulunmadığı günde, kendi gölgemde gölgelendireceğim.”² diye buyuracaktır. Muhterem Müslümanlar! Müminin yüreği, bütün sevgilerin başı olan Allah sevgisiyle dolduğu vakit; canlı cansız bütün tabiatı kucaklar. Eşi, çocukları, akrabaları ve komşularıyla “incitmemek” esasına dayalı bir hayat kurar. Böyle bir sevginin coşkusu ise, tek bir güne sığdırılamayacak kadar derin, kalıplara dökülemeyecek kadar manevidir. Hutbemi başta okuduğum ayeti kerime mealiyle bitiriyorum: De ki: “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”³ 1- Buhari, Edeb, 27; Müslim, Birr, 67 2- Müslim, Kitabu’l-Birr, ve’s-sıla ve’l-Âdab, 12 3- Âl-i İmran/31 ———————————————————————————– Hazırlayan: Rahime ALTAŞ – İl Vaizi Redaksiyon: Ankara İl Müftülüğü Hutbe Komisyonu