Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Aralık

Mekke’nin Fethi

İmam Hatib — Thu, 29 Dec 2011 19:04:22 +0000

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ

Hucurat 49 / 13

Mekke’nin Fethi

Muhterem Müslümanlar! Mekke Sehri; İslam Peygamberi Hz. Muhammed (S.A.V.) in dogdugu, çocukluk ve gençlik yıllarını yasadıgı, 40 yasına geldiginde de Peygamberlik görevinin kendisine verilip, islam’a davetin ilk 13 yılının gerçeklestigi kutsal bir belde olması cihetiyle, İslam tarihinde çok önemli bir mevkiye sahiptir. Diger taraftan Hz. İbrahim (A.S) dan beri, tevhid inancının merkezi olan Mekke; İslam peygamberi Hz.Muhammed (S.A.V) in, insanları son din olan islam’a davet ettigi o günlerde adeta putperetsligin merkezi haline gelmis idi. Allahın Rasulü 13 yıl Mekke de insanları Allahın dinine davet etti. Mekkeli müsrikler bu ilahi davete kulak vermedikleri gibi, Allah Rasulüne ve ilk müslümanlara akıl almayacak eza ve cefa etmekten geri kalmadılar. Nihayet miladi 622 yılında Allahın emriyle Peygamber (S.A.V) ve müslümanlar Mekke’den Medine’ye hicret ettiler. Degerli Müminler! Hicretten sonra Medinede rahat bir nefes alan Müslümanlar, burada islam devletinin temelini atmıslar ve islamiyet hızla yayılmaya baslamıstır. Hicretin 6. yılında Mekkeli müsrikler ile barıs içerisinde yasamıyı saglayacak 10 yıl süreyle Hudeybiye antlasması imzalanmıs ve bu antlasma 2 yıl sonra Mekkeli müsrikler tarafından bozulmustur.1 Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.V) 630 yılında Mekkeyi fethetmeye karar verdi.10.000 kisilik islam ordusu dört koldan Mekkeye girdi. Peygamber Efendimiz, Mekkenin kan dökülmeden alınmasını istiyordu. Bunun için askerlere;” Kesinlikle kan dökmeyin, silahlı çatısmaya girmeyin” buyurdular. Dedigi gibi oldu ve Mekke kan dökülmeden feth edildi. Azim Müminler! Fethin hemen ardından, Kabenin putlardan temizlenmesini emreden Peygamber Efendimiz, makam-ı ibrahimde namaz kıldı ve orada toplanan insanlara bir hutbe irad etti. Peygamberimiz bu hutbesinde: Allahın birligini, İnsanların esit oldugunu, kan davalarının kaldırıldıgını anlattıktan sonra, Kur’anın diliyle söyle hitab ettiler: -“Ey insanlar! Biz sizi bir erkekle bir disiden yarattık. Tanısasınız diye sizi miletlere, kabilelere ayırdık. Sizin Allah katında en serefliniz, O’ndan en çok sakınanızdır. Süphesiz Allah bilir ve isitir.”2 Alllahın Rasulunü mahçup bir vaziyette dinleyen Mekkeli müsrikler, boyunlarını bükmüs, haklarında verilecek kararı bekliyorlardı. Peygamberimiz (S.A.S) kendilerine sordu: - Ey Kureys toplulugu! Hakkınızda ne yapacagımı sanıyorsunuz? Mekkeli müsrikler ise: - Sen asil ve serefli bir kardessin dediler: Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.S ).” Bu gün sizi kınamak yok, hepiniz serbestsiniz” 3 buyurarak; islamiyette nefis için, kin ve intikam olmadıgını açıkça ortaya koymustur. Hz Peygamberin bu engin hosgörüsü ve bütün insanlıgı kucaklayan merhameti karsısında bütün Mekkeliler kısa bir süre içerisinde, islam’la sereflenmislerdir. Netice itibariyle, Mekkenin fethinden sonra Peygamberimiz (S.A.S.) in tutum ve davranıslarını örnek alan Müslümanlar, tarih boyunca; feth ettikleri yerlerde kimsenin inancına, malına, namusuna asla dokunmamaslardır. Bu yönüyle de Mekkenin fethi; İslam tarihinde insanlıgın gelecegine ısık tutması noktasında büyük bir iz bırakmıstır. 1 Ocak tarihine raslayan Mekkenin fethinin 1379. yılının memleketimiz için İslam alemi için ve bütün insanlık için huzura ve barısa vesile olmasını Yüce Rabbimden niyaz ederim. Hazırlayanın Adı: Hayrettin ÇOBAN Unvanı : Hatuniye Camii İ.H./ MANİSA İl Müftülügünün 01.01.2010 tarihli hutbesidir. 2 -Hucurat 13 3 -D.İ.B İslam ilmihali s.522

Adalet

İmam Hatib — Thu, 22 Dec 2011 18:59:07 +0000

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

Nisa 4, 135.Ayet

Adalet

Muhterem Kardeşlerim! Mekke’nin fethi esnasında, soylu bir kadın hırsızlık yapmış ve cezaya mahkûm olmuştu. Bu kadının affedilmesi için yakınları, Peygamber(s.a.s.)’in sevdiği bir kişi olan Üsame b. Zeyd’i aracı kıldılar. Üsame, Hz.Peygamber(s.a.s.) ile konuştu ve cevabı aldı: “Ey Üsame! Seni Allah’ın koymuş olduğu herhangi bir cezanın uygulanmaması için aracılık yaparken görmeyeyim.” Efendimiz(s.a.s.), sonra bir konuşma yaparak şunları söyledi: “Şüphesiz, sizden önceki milletlerin mahvolmasının başlıca sebeplerinden birisi, içlerinden soylu bir kişi suç işlediğinde onu affetmeleri, zayıf bir kişi suç işlediğinde ise, ona ceza uygulamalarıdır. Allah’a yemin olsun ki, eğer hırsızlık yapan Muhammed’in kızı Fâtıma dahi olsa, onu da cezalandırırdım.”¹ Değerli Müminler! Yüce Allah’ın çok önem verdiği esaslardan biridir adalet. Öyle ki, Rabbimizin kendisi âdildir ve yaptığı her işte adalet tecellî eder. Mevlamız, bizlere adaletli olmayı ve adaleti gerçekleştirmeyi emretmiş², verilen adil hükmün lehte de olsa aleyhte de olsa kabul edilmesini istemiş ve aksi tutum sergileyenleri zalimler olarak nitelendirmiştir. Bunların da ötesinde bizzat Rabbimiz, âhirette hiçbir haksızlığa meydan vermeden kullarını yargılayacağını ve her hak sahibine hakkını vereceğini beyan etmiştir.³ Kardeşlerim! Adaleti gerçekleştirmede en mühim alanlardan biri de yöneticiliktir. Efendimiz; yönetici ve aile reisi olup da âdil davrananların, âhirette Allah katında nurdan minberler üzerinde duracaklarını müjdelemektedir.⁴ Halife seçildiğinde peygamberin sadık dostu Ebu Bekir Sıddık Efendimiz’in hutbesinde dile getirdiği şu sözleri dinimizin adalet anlayışının en çarpıcı örneklerindendir: “Doğruluk emanettir, yalancılık da hıyanettir! İnşaallah, içinizdeki en zayıfınız, kendisinin hakkını alıncaya kadar, benim yanımda en güçlünüz olacaktır! İnşaallah, içinizdeki en güçlünüz de, üzerine geçirdiği hakkı kendisinden alıncaya kadar, benim yanımda en zayıfınız olacaktır!”⁵ Yine bu anlayış sebebiyledir ki, Hz. Ömer, adaletin timsali olmuştur. Onun, “Dicle’nin kenarında bir kurt kuzuyu yese Allah hesabını Ömer’den sorar.” sözü, Müslüman bir yöneticinin adalet anlayışının en güzel ifadelerindendir. Aziz Kardeşlerim! Adaletli olmak, sadece yöneticilere mahsus bir erdem değildir şüphesiz. Bir hâkim baktığı davada, bir şahit şahitlik yaptığı konuda, bir aile reisi aile içi münasebetlerde, bir tâcir ticari hayatında ve bir mümin insanlarla ilişkilerinde her daim hakkı ve adaleti gözetmelidir.

Sözü yüce Mevlâmız’ın, şu uyarısıyla bitirelim: “Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa Allah için şahitlik yaparak, adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (…) Adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın.”⁶

Buharî, Hudûd,11
Arâf sûresi, 7/29; Nahl sûresi, 16/90
Yunus sûresi, 10/54; Enbiya sûresi, 21/47
Müslim, İmare 18
İbn İshak, c. 4, s. 311, Taberî, c. 3, s. 203
Nisâ 4/135.

Hazırlayan: Nurdan YAĞLI / Uzman – Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

Helal Gıda : Helal Lokma

İmam Hatib — Thu, 08 Dec 2011 20:12:27 +0000

يَاأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ * وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ

Maide 5 / 87-88

Helal Gıda : Helal Lokma

Muhterem Kardeşlerim! Her alanda en güzel örnek olan Resûl-i Ekrem Efendimiz, şöyle bir örnek vererek helal-haram konusuna dikkatlerimizi çekmektedir: “Bir kimse uzun bir sefere çıkar. Saçları dağılmış, toza toprağa bulanmış bir hâldedir. Ellerini semâya kaldırarak: Yâ Rabbî, Yâ Rabbî! diyerek duâ eder. Hâlbuki yediği haram, içtiği haram, giydiği haramdır. Böyle birinin duası nasıl kabul edilir?”[1] Değerli Kardeşlerim! Helal-haram duyarlılığı; Allah’ın çizdiği sınırları aşmamayı, her işimizde Rabbimizin rızasına uygun davranmayı gerektirir. Yediklerimiz ve içtiklerimizin helal olmasına dikkat etmek de bu hassasiyetin bir parçasıdır. Dinimizce haram kılınan yiyecek ve içecekler arasında; İslamî usullere uygun kesilmemiş hayvan etleri, leş, akıcı kan, domuz ürünleri, Allah’tan başkası adına kesilmiş hayvanlar, alkollü içkiler, pis ve sağlığa zararlı olan maddeler bulunmaktadır. Bunların yanında, hırsızlık, gasp, faiz ve kumar gibi dinen gayri meşru sayılan işlerden elde edilenler de haram kapsamındadır. Ayrıca, yenmesi haram olan şeylerin kazancı da haramdır. Efendimiz(s.a.s)’in ifadesiyle, “Allah bir millete bir şeyin yenmesini haram kıldı mı, onun parasını da haram etmiş demektir.”^{^[2]} Aziz Kardeşlerim! Müslümanların kendi gıdalarını, Yüce Allah’ın koyduğu helal sınırları içinde üretme ve tüketme, ticaretlerini de yine helal sınırlarına göre yapma sorumlulukları bulunmaktadır. Allah’ın koyduğu sınırlara riayet, bir taraftan da, Allah’ın helal kıldığı nimetleri helal bilmeyi, şahsi arzulara dayanarak bunlara haram dememeyi gerektirir. Unutmamak gerekir ki, şüpheli şeylerden uzaklaşayım derken, nimetler hakkında bilgisizce hüküm vermeyi dinimiz asla onaylamaz. Nitekim yüce Rabbimiz: “Ey iman edenler! Allah’ın size helal kıldığı iyi ve temiz nimetleri kendiniz haram etmeyin ve Allah’ın koyduğu sınırları aşmayın. Çünkü Allah haddi aşanları sevmez. Allah’ın size rızık olarak verdiklerinden helal, iyi ve temiz olarak yiyin ve kendisine inanmakta olduğunuz Allah’a karşı gelmekten sakının.”^{^[3]} buyurmak suretiyle bu hususa işaret etmiştir. Kardeşlerim! Geliniz her işte olduğu gibi, helal gıda konusundaki gayretlerimizi de, Allah’ın rızasını gözeterek ve samimiyet içerisinde yürütelim. Yeme ve içmeyi, hayatımızın gayesi değil, hakiki kulluğun bir vesilesi haline getirelim. Helal konusunun aynı zamanda bir ahlak konusu olduğunu da unutmayalım. Sırf ticari kazancı gözetmek ve kar elde etmek gibi amaçlarla Allah’ın haramlarını çiğnemek üzere hilelere başvurmayalım. Hz Mevlana’nın şu sözlerine kulak verelim; “İlim de hikmet de helal lokmadan doğar; aşk da, merhamet de helal lokmayla meydana gelir. Bir lokma, haset ve hileyi netice verirse, cehalete ve gaflete sebeb olursa, bilelim ki, o lokma haramdır. Hiç buğday ekilip de arpa hasat edildiğini gördünüz mü?” Mevlâmız bizlere, bu uyarılardan ders almayı, haramlardan uzak durup helal lokmanın tadına varmayı nasip eylesin.

[1] Müslim, “Zekat”, 65.

[2] Ebu Dâvud, “Büyû”, 66.

[3] Maide 5/ 87-88. Hazırlayan: Dr. Bilal ESEN – DİYK Uzmanı Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı

İmam Hatib — Thu, 01 Dec 2011 02:55:29 +0000

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı ٌ وَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّ “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. 4. surenin 128. ayeti kerimesinde “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 12:53. (Bununla beraber) nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis aşırı şekilde kötülüğü emreder; Rabbim acıyıp korumuş başka. Şüphesiz Rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir. 857 – Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: “Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki: “Kul bir hata yaptığı zaman kalbinde siyah bir iz meydana gelir. Eğer kişi, o hatadan nefsini uzaklaştırır, af taleb eder ve tevbede bulunursa kalbi cilalanarak (leke silinir). Bilâkis, aynı günahı işlemeye devam ederse, kalpteki leke artırılır. Hatta bir zaman gelir, kalbî tamamen kaplar. İşte bu durum Cenab-ı Hakk’ın: “Bilakis, onların irtikab edegeldikleri, kalplerini paslandırmıştır” (Mutaffifın 14) meâlindeki âyette zikrettiği pasdır.” Tirmizî, Tefsir, Mutaffıfın (3331); İbnu Mace, Zühd 29, (4244). 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Allah, insanı nefsinin şehvet ve şeytanın vesveselerine maruz kalacak şekilde yaratmış, ona bunlara karşı koyacak akıl, hayır ve şerri birbirinden ayırt edecek vicdan (kalb gözü) vermiştir. Cenâb-ı Allah böylece insanı bu dünyada imtihan alanına koyduğu için, hikmet ve rahmetinin gereği olmak üzere hayır, fazilet, şer ve rezalet yollarını gösterecek, hak ile batılı öğretecek, hayır ve kemâl yollarına irşad edecek peygamberler, ve Peygamberimiz dünyasını değiştirdikten sonrada Allah’ın kullarına nefislerini tanıtacak evliyalarını, veli kullarını göndermiştir. Benim sevgili din kardeşlerim, içinde bulunduğumuz Muharrem ayı içerisinde maalesef nefislerini tanımayıp yaptıkları işlerin doğru olduğuna inanan gerçekte ise nefislerine uymuş olan insanların yaptığı zulümlerle dolu bir dünyada yaşıyoruz. İslam Tarihinde adeta kara bir leke olarak geçen Kerbela olayı da maalesef bu Muharrem ayı içerisinde olmuştur. Bu Kerbela olayının baş kahramanlarından Hz Muaviyenin oğlu Yezid ile onun ordu komutanı ve onun askerleride maalesef nefislerinin esiri olmuşlar .Bunun sonucunda Cennet reyhanılarından olan ve Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav Efendimizin mübarek torunu Hz Hüseyin ve 70 taraftarını şehit etmişlerdir. Hz Alinin Kufede şehit edilmesinin ardından o günkü Müslüman insanlar Hz. Hasan’a biat edeceklerdi, Resulullah Efendimiz dünyasını değiştirdiklerinde Hasan’ın yaşı yediydi. Hüseyinin yaşı altıydı.Hatıralar eskiye doğru hızla kayıyordu, şöylesine. Hatırlıyorlardı, Ebu Hureyre R.A anlatıyor. Bir geceydi diyor. Hasan çocuktu, 4 yaşlarında bir bebeydi. Fahri Kâinat Efendimiz’in yanına Mescidi Nebeviye geliverdi ve Allah Resulunun kucağına atlayıverdi, Hasan. Resulullah’ın sakallarıyla, yüzüyle oynuyordu, öpüverdi, Resulullah’ı Allah Resulu ne severdi onları, ne severdi. Aşkın muhabbettin ve merhamet inde eşsiz örneği olan Rasulullah, sav Efendimiz ..Hz Alinin çocuğu Hasan’ın yüzünü, kulaklarını , saçını, dudaklarını öpüyordu. Sonra Hasan Peygamberimiz sav Efendimiz ‘in kucağından iniverdi. Hasan Mescidi Nebevi den çıkmak için giderken, Rasulullah dedi ki, git annene evlat. Ebu Hureyre diyor ki, dedim ki götürsem, mi onu karanlıktır. Dedi ki, bırak torunum gider. Ya Rasulullah , ortalık zifiri karanlık, Gülüverdi Rasulullah, Bana bir bakıverdi o kadar, Ebu Hir anlatıyor, Hasan Mescidin tam kapısına gelince, semada bir şimşek çaktı. Çizgi halinde öylesine duruverdi. Medine aydınlanmıştı, Hasan annesinin evine girinceye kadar aydınlıktı. Sonra, yeniden karanlık geliverdi. Bir hatıra Medine halkı hatırlıyordu. Hz Hasan’ın hilafeti sadece altı ay sürdü, Hasan kan hissediyordu, bu işin sonunda kan vardı, doğrusu kanı sevmiyordu, Çok nazikti hassastı . Sevgili peygamberimiz onun hakkında : “Hasan bana benzer, Hüseyin babasına benzer” demişti. Hasan’ın anlamı da güzel demektir. Ve bir gün Hz Hasanda Mescidi Nebevide minberde dedi ki: “ Cemaat Halifelik görevimden ayrılıyorum . Hilafeti bırakıyorum. Ben Hz Muaviye nin lehine çekiliyorum”. Diyordu.Medine derin bir sessizliğe bürünüverdi. Çünkü Hz Hasan Efendimiz Sevgili Peygamberimizin Mürşit 2 Hadis No: 5885 – Ebu Ümame radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Ben, haklı bile olsa münâkaşayı terkeden kimseye cennetin kenarında bir köşkü garanti ediyorum. Şaka bile olsa yalanı terkedene de cennetin ortasında bir köşkü, ahlakı güzel olana da cennetin en üstünde bir köşkü garanti ediyorum.” Ebu Davud, Edeb 7, (4800). Hadisi şerfi ile vermek istediği mesajı çok iyi biliyordu.Örneğin Hz Hasan Efendimizin hakkı olduğu halde sırf İslam aleminin birlik beraberliği için hilafeti bırakması bizler için esas ders alınacak husus olduğu kanatindeyim Bakın bakalım İslam aleminde bugünlerde olan olaylara Afganistan Rusyaya karşı başarılar kazanmasına rağmen kendilerinin İslam olduğunu iddia eden birey veya kuruluşlar, cemaatler, din adına birbirleri ile hala savaş mı yor lar mı. Bunun sonucunda kendilerinden sayıca çok küçük olmalarına rağmen hep zulum gören taraf olmuyorlarmı.Benzer olaylar bugünlerde zulüm gören Filistinde yaşanmıyor mu? Veya benzer örnekleri çevremizdeki İslam ülkelerinde maalesef görüyoruz. Bu koltuklar ne kadar tatlı ki oturanlar bir türlü bırakamıyorlar sonunda kardeş kavgaları binlerce ölü. Ancak, nefislerine yenik düşmüş bu insanlar, maalesef Hz Hasan Efendimizin hilafeti bırakmasına rağmen boş durmadılar. Çünkü Ondan korkuyorlardı, ve Hz Hasanı öldürtmek için çok kereler zehirleme teşebbüsünde bulundular. Vucudunda her zehir hissetiğin de hemen Dedesi Rasulullah’ın kabrine koşardı,Dedesinin yanıbaşında otururdu, kalkınca hiçbir şeyi kalmazdı. Fakat kendisini zehirleyenleri bildiği halde onlararın ayıplarını yüzlerine dahi vurmazdı.Nihayet son darbeyi eski bir köle olan karısı Cade yapacaktı. Cadeye çok büyük miktarda paralar teklif ettiler, Hanımı Cade kendisine yapılan para tekliflerini maalesef nefsine uydu kabul etti. Bir seher vaktiydi adeti olduğu üzere Teheccüt namazına kalkmıştı, kalkınca yanı başında su bulundururdu onu içerdi. İşte yine böyle bir günde C. Allah’ın kaderi tecelli edecek ya, karısı Cade gece içeceği suyun içerisine elmas tozu kattı, eline su bardağını alıp suyu içer içmez bütün iç organlarının yandığını hissetti. Bardak elinden düştü o Sevgililer sevgilisi Allah Rasulü’nün torunu Hasan ‘ın. Belini dayadı yere içi yanıyordu, hemen Hüseyini çağırın diyordu, Hüseyin duyar duymaz hemen koşuverdi, “ Ne oldu kardeşime, “ Hasan “ Sorma diyordu,”içim yanıyor.” Hüseyin: “ Kim sana bunu yaptı?” Hasan “ Sabır” diyordu. Hüseyin: “ Kim yaptı Hasan? Hasan: “ Sabır “ diyordu. Kendisini zehirleyeni bildiği halde cevap bile vermiyordu. Hep öyle yapmıştı. Hayatı boyunca kendisine kötülük yapan, O nu zehirlemeye çalışanları bildiği halde hiç söylememiştir. Ne müthiş bir edeb. Ve Hasan gömülecektir annesinin yanıbaşına, baki mezarlığına, sevgililerin mezarlığına, Esasen, büyük çile Hüseyin için o gün başlayacaktı. Hüseyin bazen çocukluk dönemlerinde bir şeyler kırar, dökerdi, Fatma annemiz bazen kim yaptı bunu diye ona kızardı. Hasan hemen atlardı anne ben yaptım, Hüseyin’in değil de benim kulağımı çek. Hüseyine bir şey olmasın diye hep suçları üstüne alırdı. Küçük kardeşi koruma kollama hareketi işte bizim alacağımız en önemli derslerden biri de bu harekettir. Ebu Hureyre anlatıyor: Bir gün koştular ikisi de Rasulullah’ın kucağına atladılar. Hasan ve Hüseyin Rasulullah’ın saçlarınyla oynuyorlardı sakalını dağıtıyorlardı. Peygamberimiz oturmuş, bir kucağına Hasanı diğer kucağına da Hüseyini almıştı.Onlarla şakalaşıyor ve oynuyordu. Torunlarını ve çocukları ne kadar da çok seviyordu. Bir ara dedim ki onları çok mu seviyorsun ey Allah’ın Rasulu, Nasıl sevmeyeyim onları, Onlar benim şu dünya hayatımdaki güllerimdir, çiçeklerimdir. Kokluyorum onları. Tıpkı dünyadaki gül ve çiçekleri kokladığım gibi. Ve bazen sevgili Peygamberimiz, Fahri Kâinat yere uzanırdı. Sırtını koyardı yere,Hasanı bir ayağına, Hüseyini diğer ayağın koyar onları kaldırırdı. Kaldırırken de ,”Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke”hadi ufacık gözü çıkık hadi çık, hadi çık. Bu söz Medinelilerin dilinde şiir olmuştu Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke” Allah Rasulu çocuklarının başını okşamayı bilmeyen, kalplerinde bilhassa kız çocuklarına karşı merhamet hissi kaybolmuş ve 5 veya 6 yaşındaki kız çocuklarını acımadan diri, diri toprağa gömen bir milleti böyle adam ediyordu. İslamı tenkit eden zavallılar,İslam’ı anlayamayanlar, Hz peygamber SAV hiçbir şey yapmamış olsaydı, şayet sadece toprağa diri, diri gömülen kızları kurtarsaydı, kadınların hakkı olarak yetmez miydi bu. Söylermisiniz. Salat selam O Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav e ve O nun aile fertlerine ve ehli beytine olsun. Medinenin kenar semtlerinde fakirler, yoksullar vardı. Gece yarıları kapıları çalınırdı, kapıyı açarlardı, bakarlardı ki bir çuval un, biraz yağ, Medine halkı bu yardımları kimin getirdiğini hiç bilmedi. Gece yarıları bunları kim koyar , hiç öğrenemediler. Gece yarısından sonra zifiri karanlıkta her gün en az 10 kapı çalınırdı, kapıda bir çuvalda un vardı, yağ vardı. Sonra Hz Hüseyin şehit olduktan sonra hanımı anlatacaktır.Bu yardımları Hüseyin im yapardı diyecektir. Başına sarık sarardı gece yarıları, şöyle atkı sarılırdı sadece gözü açıkta kalırdı, ve un çuvallarını sırtına koyardı, karanlık sokaklardan giderdi,Medinede fakirlerin kapısına koyardı kapıyı çalar sonra birden karanlığa sapardı. Kimse görmesin, Allah görsün diye sadece. Hiç bilmedi Kim miş O ? Neden sonra Kerbelada yıkılınca Hüseyin, kesiliverdi, o gece karanlıklarında gelen iyilik adamı, anladılar ki karanlıkta kendilerine yardım getiren Hüseyinmiş meğer. Bir Hüseyin vardı bir de Caferi Tayyar vardı. Bu işi yapan ikisi vardı. Hiçri 60 yılında Hz Muaviye’nin vefat haberi geldi. Muaviyenin ölümü üzerine Halifelik koltuğuna Muaviyenin oğlu Yezid oturmuştu. Kufe halkı birden ayaklandılar. Yezidi istemiyorlardı. Yezid adam olacak adam değildi. . Ümmet Yezidi hiç sevmedi, bakın bakayım aranızda adı Yezid olan birisi varmı bulamazsınız. Kufe halkı mektup yazıyorlar elçilerle haber gönderiyordu. Hüseyin seni bekliyoruz. Halife sensin .Hz Hüseyin ev halkına hazırlanın Kufeye gidiyoruz. Yolculuk var Kufe’ye.Fakat Medinenin ileri gelenleri Sahabenin büyükleri Hz Hüseyine gitme “ Ehli Kufe bivefa “ Kufe halkı vefasızdır babanı,kardeşin Hasanı hep şehit etiler, Kufeye gitme diye yalvarıyorlardı. Hz Hüseyin gitmem gerek Kufe halkı beni bekliyor dedi. Susuyordu Medine o gece kimse uyumuyordu, ve sabah elveda diyordu medineye. Kadın erkek pek çok seveni ağlıyordu. Ancak o etrafına bakmadan yoluna devam ett. Uzun yol alınıverdi yollar. Kafile 70 kişilikti . Nihayet Kufe yakınlarına vardıklarında bir sabah etraflarının 4000 kişilik bir ordu ile çevrildiklerini gördüler. Hüseyin dedi ki, “ Ben harbe gelmiyorum, Yezidle görüşeceğim, Görüşemezsin diyorlardı. Yezid’e Biat etmenden başka yol yok biat edeceksin, (Yani Yezidin Halifeliğini kabul edeceksin.) Hayır diyordu Hüseyin Ben iman etmediğim kişiye biat etmem , Yezit o makamın adamı değildir. Askerler , Emir öyle aldık, Ya biat, yada esaret. Hüseyin mektupları gösteriyordu, Kufe halkı beni istedi. Bakınız yüzlerce , binlerce pusula vardı, Hüseyin seni bekliyoruz, Kufe halkı beni bekliyor. Askerler olmaz diyorlardı, Ya biat, yada esaret. Hüseyin dedi O zaman bırakın Medine ye dönelim, Medine yok diyorlardı ya biat yada esaret, Hz Hüseyin Biat etmem mümkün değil dedi. Atına atladı kafile ile, sağa gidiyorlardı yolunu kesiyorlar, sola gidiyorlar yolunu kesiyorlardı bütün yolları kapatmışlardı Hüseyini Kerbela denilen hiç su kuyusu bulunmayan çorak bir yere gelmesi için zorladılar. Hüseyin ve kafilesi Fıratın tam kenarında kızıl ve çorak bir toprak vardı, Hüseyin sevmedi orayı, Bu yerin adı nedir diye sordu. Kerbela dediler. Ne demekmiş Kerbela. Istırap yeri çile yeri sıkıntı yeri dediler. Kerbela öyle mi dedi ve konaklamak zorunda kaldılar. Ertesi gün hareket ediyorlardı, onları bir çorak toprağa sürüklediler. Burada konaklayacaksınız biat edinceye kadar.Kuyular yoktu, sular yoktu. Hüseyin dedi ki bize su verin, size su yasak su yok ya biat ya ölüm. Çocuklar, kadınlar var Allahtan korkun, size su yok ya biat ya ölüm diyorlardı. Bütün gün susuz geçti o gece yarısı Hüseyin topladı kafileyi her biriniz kaçın bir köye sığının size su verecek sizi koruyacak insan vardır civarınızda , gidin beni yalnız bırakın bu zalimlerle. Kadınlar ağlamaya başladılar. Vah Hüseyna , vah hüseyna seni yalnız bırakmamız mümkün değil dediler. Hüseyin, o gece uykuya daldı ve bir rüya gördü, Rüyasında susuz bir halde çöle dalıverdi Hüseyin, Gece rüyasında bir kafile görüyordu, yürüyüveren bir kafile, birden Rasulullah’ı gördü, rüyasında dedesini gördü, Dedesi diyor du ki Hüseyin bu kafileyi görüyormusun, görüyorum ey Fahri Kainat . Bu kafilenin önünde kan var diyordu. Rüyanın tesiri ile uyandı birden, öyle bir uyandı ki bacısı Zeynep koşuverdi hemen, Hüseyinin kızı Sukeyna hemen koşuverdi. Ne oldu diyorlardı, demin dedemi gördüm, önünüzde kan var diyordu. Zeynep eyvah Hüseyinime diyordu, sukeyna ağlıyordu, Bu ayrılık çok uzun sürecek biliyoruz. Sukaynanın ayrılığı babasına kavuşuncaya kadar sürecek, ama bizim ayrılığımız mahşere kadar sürecek Allah’ım lutfunla merhametinle bizleride ehli beyitten ayırma onların himmetlerini de üzerimizden eksik eyleme . Ehli beyitle birlikte bizi haşret yarab. Kadınlar, çocuklar feryat ediyorlardı su diye , anaların sütü kurudu, Hüseyin askerlere “ Bir damla su verin dedi. Yok diyorlardı isyan etti Hüseyin Ya biat, ya ölüm diyorlardı. Hüseyin döndü askerlere “ Allahtan korkun, şu Fırat ve dijleden şu anda Hristiyanlar ve Yahudiler su içiyorlar. Siz peygamber torunlarına bir damla su vermiyorsunuz. Su yok diyorlardı ya biat ya ölüm, Susayıpta su içerken Kerbelayı hatırlayın , Peygamberimizin torunlarının Fırat nehrinin kenarında olmalarına rağmen Yezidin askerlerince etrafları sarıldığı için nasıl susuz bırakıldıklarını hatırlayın lütfen. Ve ertesi sabah her şeyin tükendiği sabahtı. Sayıca ve silahca birbirlerine denk olamayan Hz Hüseyinin tarafında çoluk çocuk çoğu kadınlardan olmak üzere toplam 70 kişi Yezid’in askerleri ise silah, at vb o gün kü savaş malzemeleriyle kıyaslanmayacak kadar çok çok güçlü olan toplam 6000 kişilik ordu. Karşı karşıya geldiler. Hüseyin şunu diyordu. “ Bırakın Medine ye gideyim. Medine yok Hüseyin artık ya biat ya ölüm diyorlardı. Hüseyin, Bırakın Yezit ile görüşeyim, Yezitle görüştürmeyeceğiz diyorlardı. Ayak takımı serseriler, sefiller. Kuranın tabiri ile hayvanlardan da aşağı yaratıklar. Yezitin askerlerinden rezilin saygısızın birisi saygısızca hemen ileri atıldı. Hüseyin “ Bugün seni Cehenneme göndereceğiz.” diyordu. Böyle rezil saygısız adam, bu sözleri Peygamberimizin torununa söylüyordu. Bu rezil nasipsiz adama Hüseyin şöyle bir baktı sadece gülümsedi. “ Sen dedi beni Cehenneme gönderemezsin, sen olsa, olsa beni Fahri Kainat Efendimizin Dedemin yanına gönderebilirsin. Bu cümle çok şey anlatıyordu. Kim cehennemlik, kim cennetlik. Benim kanım size helal değil. Bana ve aileme zulmediyorsunuz. Ben Rasulullah’ın torunu değimliyim, ben Hz Ali’nin oğlu değimliyim. Hz Hüseyin böyle konuştukça Yezitin askerleri afaganlar geçiriyorlardı. Nerdeyse ordu bozulacak ve Hüseyinin tarafına geçivereceklerdi. 6000 kişilik sözde Müslüman ordu Hz Hüseyin’in karşısında geceleri uyuyamıyorlardı içlerini bir korku kaplamıştı.. Emir bu Hüseyin ne yapalım emir bu diyorlardı. Ve sonra Hüseyin şöyle dedi. Irak halkı siz bana ihanet ettiniz, Babam Aliyi yediniz, kardeşim Hasan’ı yediniz, şimdi beni yiyorsunuz diyordu. Kufe halkı vefasızmışsınız. Caferin dediği gibi nekadar da vefasızmışsınız meğer. Yezidin askerleri arasından 30 kişi birden atlarına atladılar ve Hz Hüseyin’in önünde durdular. Ağlıyorlardı Peygamber torunu bizide alırmısın yanına, bizi, seninle şehadete gelmek istiyoruz bizi kabul edermisin diyorlardı. Susuyordu Hüseyin ve sonra, Meşhur komutan, meşhur asker Hür , Hüseyinin önüne geçti izbandut gibi iki metre boyundaydı ve elinde kılıç vardı, lakinHüseyinin karşısında tir tir titriyordu. Hür bakıyordu, ve şunu diyor du. Ey Allah Rasulünün torunu, söylermisin, kılıcım Hüseyine karşıyken nasıl ayakta durabilirim. Beni alırmısın yanına. Askerin kabul edermi sin, şehadetimi kabul edermi sin? Hüseyin haydi Allahtan istiğfar et gel yanıma bize katıl diyordu. Yezidin askerleri çözülmeye başlamıştı. Şayet bir gün daha geçseydi Yezidin askerlerinin pek çoğu Hüseyinin tarafına geçmiş olacaktı. Çünkü Hz Hüseyin müthiş bir hatipti, Dedesi Rasulullah Efendimiz gibi konuşuyordu. Yezitin ordu komutanı, ibni Ziyat durumu anladı , bu iş çıkmaza giriyor.dedi ki, tümünü imha edin. Ziyadın bu emri üzerine o sabırsız , zalim nasipsizler grubu Hüseyin ve sülalesine saldırdılar, ilk şehit Hz Hüseyinin oğlu Aliyyül kebirdi. 28 yaşında bir delikanlıydı. Rasulullah’a çok benzermiş, hiç teheccüt namazlarını kaçırmazmış, gündüzleri çok kez oruç tutarmış, Savaş devam ediyordu, sonra Hür şehit oldu. Demin gelen 30 kişi şehit oldu. Peygamberimiz sülalesi hepsi oruçluydular, ve tek, tek şehit oluyorlardı,Ayakta bir Hüseyin kalmıştı, Kimse Hz Hüseyinin önüne doğru gelemiyordu. Kimse Hz Hüseyinle karşı karşıya gelmek istemiyordu. Hüseyinin heybetinden korkuyorlardı.Hüseyin yürüdüğünde çil yavrusu gibi dağılıyorlardı. Kaç defa yürüdü kaç defa dağıldılar. Hüseyin bir taraftan bağırıyordu, yok mu içinizde erkek olan, siz korkaklar grubu diye bağırıyordu, ancak herkes kaçışıyordu. Kimse önüne çıkamıyordu Hz Hüseyin’in Şehit Olacağını Hz Cebrail AS ın Peygamberimiz Hz Muhammed sav e Bildirmesi: Hz Hüseyin’in belli ki o an Peygamberimizin hanımlarından Ümmü Selemenin anlatığı aklına gelivermişti. Yıllar önceydi Hüseyin 5 yaşında bir çocuktu, Allah Rasulu Ümmü Seleme zevcesinin evindedir. Bir ara Fahri kainat Rasulullah efendimiz Ümmü Selemeye dedi ki, Ümmü seleme, kimseyi şuraya alma, Neden Ya Rasulullah, Vahiy gelmişti Cebrail ile görüşüyorum, diyordu. Birden Hüseyin geliverdi yürüye, yürüye, düşe kalka, çocuk laf dinler mi? Kimseyi dinlemeden kapıyı açtı ve Rasulullah’a koştu. Peygamberimiz Hz Hüseyini görünce yere eğildi ve Hüseyini kucağına aldı. Yüreğine basıyordu öpüyordu, saçlarından okşuyordu Hüseyinini. Cebrail AS bakıyordu, Ya Rasulullah çok mu seviyorsun onu, Ya Cibril benim torunumdur. Hüseyinimi çok severim deyince, Cebrail dedi ki, yazık! Yazık! Diyordu. Allah Rasulu ne oldu deyince, Cebrail AS. Dedi ki, Ya Rasulullah senin ümmetin bunu şehit edecekler. Peygamberimiz: Ümmetim şehit mi edecek, nasıl şehit edecek, Peygamberimizi’in yüzünde biranda bir gam, bir ıstırap, şehit mi edecekler, Cibril: Evet Ya Rasulullah! Senden sonra onu öldürecekler, Fahri Kainat efendimiz üzülüyordu, kırılıyordu, yüreği burkuluyordu, Hüseyini yavaş, yavaş bırakıyordu, demek şehit edecekleröyle mi? Sonra Cibril dedi ki, istermisin, onun kanının düşeceği topraktan sana bir avuç vereyim, istermi sin? Rasulullah efendimiz isterim, isterim diyordu. Cibril Rasulullah’ın avucuna toprak koyuyordu. Allah Rasulu dışarı çıkıyor ve Ümmü Selemeye bakıyordu. Ümmü Seleme biliyormu sun demin Cibril bana dedi ki, ümmetin Hüseyini şehit edeceklermiş, Bu toprak kanının düşeceği toprakmış, al ve sakla bunu, bu toprak kana döndüğü gün bil ki Hüseyinim şehit olmuştur.. Ümmi Seleme toprağı aldı bir mendilin içerisine koydu ve bir duvara astı. Hatırlıyordu Hüseyin, Ümmü Selemenin bu anlattığını hatırlıyordu. Sinan ismindeki bir zalim, cani,nasipsiz, rezil adam , elindeki mızrağı ile Hz Hüseyin’in arkasından yanaştı, bütün hışmıyla Hz Hüseyinin sırtından vurdu. Nefislerinin esiri olmuş bu tür zavallı insanların ortak özelliğidir, yüze karşı bir şey yapamazlar hep arkadan hançerlemeye çalışırlar. Hz Hüseyin mızrağı yediği zaman birden bire bir sıcaklık hissetti sırtında. Yaşı 57 iydi. (Hz Hasan şehit olduğunda Hasanın yaşı 47iy di) Hüseyin sendeledi ve bir adım attı, biraz daha yürüdü, bir adım daha attı, belli ki ufuk açılıyordu artık, sisler dağılıyordu. Dedesini fahri Kainat Efendimizi görüyordu.Yanında Hz Ali ve diğer sahabilerden bazıları, yola çıkacaklar hadi sende gel Hüseyin, gel yanımıza katıl bırak bu dünyayı diyordı. Bir adım daha atıverdi mecali kalmamıştı, sonra diz çöktü yere O zalim adını anmak bile istemediğim o nefsinin esiri olmuş rezil adam, yine arkadan yanaştı Hz Hüseyine, arkadan kılıcını kaldırdı, ve Hz Hüseyiniin başına indirdi. Bir an içinde Hz Hüseyinin başı gövdesinden ayrıldı. Yıkıldı Hüseyin,yıkılsın Kerbela, yıkılsın küfe. Hz Hüseyinin başı yerde iki defa dönüverdi, gözleri açıktı ve semaya bakıyordu, dudaklarında hala “LAAAAİLÂÂHEİLLAL LAAH Muhammed Rasulullah ” kelimeyi tevhidini söylüyordu. Kas katı kesildi ordu, biz ne yaptık, peygamber torununun başını kopardık, birbirlerine bakıyorlardı, Zaten nefis hep öyle yapar, önce sana kötülüğü yaptırır, sonra da yaptığın işin kötülüğünü sana tekrar gösterir ve seni ümitsizliğe sürükler ki Allahtan ümidini keserek tevbe dahi yaptırmaz. İşte o cahiller grubu o beyinsizlerde yaptıkları kötülüğün o anda farkına vardılar, ve içlerinden bazıları biz ne yaptık diyerek pişman oldular.Yıktınız ümmeti, yıktınız, ne edecektiniz ki, Medine de Ümmü Seleme, bir rüya gördü ve kalkıverdi, gördüğü rüya garip bir rüyaydı, öyle bir uyandı ki, uyandığı anda Ümmü Seleme diyordu ki: vah Hüseyna, vah Hüseyna,Eyvah Hüseynime, gözüm Hüseynime, yazık Hüseynime, Medine halkı bir den ne oldu Ümmü seleme diyorlardı, Demin Rasulullah’ı gördüm rüyamda Mübarek başı ve sakalı kan içindeydi, dedim ki ya Rasulullah nedir senin bu halin, sorma Ümmü seleme dedi demin Hüseyini şehit etiler. Ve koşuyordu Ümmü Seleme,mendilin içinde sakladığı toprağa koşuyordu. Bakıyordu ki mendil kan damlıyor. Selam Hüseyine Selam Ehli beyte Selam Rasulullah’a Selam Onu ve ehlibeytini sevenlere , selam şehitlere, Hüseyin in başı yezit in önündedir. Sepeti açtılar Hüseyin in başı, Yezit in ilk tepkisi şu oldu, “ Allah belanızı versin ben Hüseyin in başını değil biatını istemiştim. Tabi ki iş işten geçtikten sonra pişman olmuşsun neye yarar. İşte nefsine kul köle olmuş bir insanın düştüğü zavallı duruma bir örnek daha. Beyinsizlerden birisi elindeki değnekle Hz Hüseyin in dudağı ile oynuyordu, o anda meşhur ve yaşlı bir sahabi duymuş, heyecanla ağlayarak geliyor, Ebu berzel Esnevi içeri girdi, O beyinsiz rezil adamın elindeki değnekle Hz Hüseyinin dudakları ile oynadığını görünce öyle bir şiddetle o rezil adama bir vurdu ki, o rezil adam yıkıldı yere, Ebu Elsem Ebu berze bağırıyordu, Demek Peygamberin torununun başını kopardınız öyle mi? Dudakları ile oynuyorsun öyle mi nasipsiz rezil adam. Ben kaç defa Rasulullahı gördüm o dudaklardan öperken, sen onlarla oynuyorsun.çek o pis ellerini diyordu, ve sonra dönüyordu, sen diyordu sen, Hz Hüseyin ve Hz peygamber mahşer aleminde bir araya geleceksiniz, Allah Rasulu sana diyecek ki yıkıl karşımdan, buz esiyordu sanki ne İbni ziyad ne de bir başkası kimse konuşamıyordu. Çıkıyordu ağlayarak Sahabi, huzura çıkacaksınız, Bitirirken Hz hasan ve Hüseyin in kız kardeşleri bir Zeynep var nice erkeklerin eline su dökemeyecekleri bin erkeğe bedel bir anne, Bu annemizden de bahsetmeden bitiremeyeceğim. Yezitin sarayında o zalim beyinsizler güruhunun önünde annemiz Zeynep böyle Toros dağları gibi Ayağa kalkar,(hiç başı eğilmemiştir, Zeynebin Hayatını bayan bacılarımız inşallah okurlar çok şeyler öğrenirler.) kardeşinin başına bakar, Yezidin sarayında sesi yankı yapar, döner ve der ki Yarın mahşer günü sizler ne diyeceksiniz? Allah Rasulu mahşer aleminde size sorduğunda ne yaptınız? Çiçeklerimi kırıverdiniz? Çiçeklerimi soldurdunuz diye sorduğunda ne diyeceksiniz. Peygamber çiçeklerini, peygamber ailesinin başını kopardınız. Baksanıza kimleri kana buladınız. Allah Rasulu tek bir soru soracak size, diyecek ki siz bana böyle mi karşılık vereceksiniz. Selam Hz.Hüseyin’e, selam Hz Hasan ‘a , Selam babaları Hz. Ali ye, selam dedeleri Hz Muhammed Mustafa SAV Efendimize, ve selam bütün sahabiye, ve selam gerçek manada Hz Hüseyini sevenlere, Fakat, Hüseyini sevmenin yolu onun yolundan gitmektir. Yani İslamı, Kuran’ı ve Hz Muhammed’i sevmektir. Selam bunu bilip uyanlara. Sonuç olarak diyoruz ki, insan nefsini bilemez ise Allah’ı ve Onun Rasulünü ve Rasulünün sevdiği torunlarını da bilemez sonunda böyle cinayetleri çok rahat işleyebilir. İmamı azam Hz lerine soruyorlar en büyük günah nedir cevaben en büyük günah gaflettir. Gaflet nedir diyorlar? Gaflet kişinin kendi bildiği şeyleri doğru zannetmesi araştırmaması, o yanlışlarında doğru diyerek ısrar edip o yanlışlarıyla amel etmesidir. Allah cümlemizi bu tür nefsin hastalıklarından korusun inşallah. Yukarıda sizlere anlatmaya çalıştığım konudan ibret alarak ölümü düşünerek Hz Hasan ve Hüseyin Efendilerimiz gibi olmayı ve bu şekilde sevgili peygamberimiz Hz Muhammed sav’e ümmet olmayı Onun şefaatine nail olmayı cümlenize ve cümlemize nasip etsin inşallah. C. Allah bana derleme olarak hazırladığım bu yazıda yazdıklarımla ve siz muhterem din kardeşlerimizin de okudukları ile amel etmeyi nasip etsin inşallah. Allah’ın selamı rahmet ve bereketi, Peygamber Efendimiz’in şefaati ve Evliyaların Piri gavsul Azam Abdulkadir Geylani Hz. Lerinin ve bu güzel yolda yürüyen Allah’ın veli kullarının himmetleri hepinizin ve hepimizin üzerine olsun Muharrem ayınız hayırlara vesile olsun diyerek sizlerin Muharrem ayını tebrik ediyorum. Kardeşiniz Mehmet Dur

Muharrem Ayı ve Aşura

İmam Hatib — Wed, 30 Nov 2011 21:21:37 +0000

Muharrem Ayı ve Aşura

Eûûźübillââhimineşşeytaanirraciiiim● Bismillââhirrahmâânirrahiiiim.

Gıile yââ nûû Huh biıT bi selââ mim minn nââ ve be ra kââ tin Aleyke ve A lââââ üme mimm mimm memm me a k● Ve üme münn senü metti uhüm. Śümm me yemes sühüm minn nââ A źââbün eliiiim● Sadegallahül azim.

Muhterem din kardeşlerim okuduğum ayeti kerime Kuran’ı kerimde 11. sure Hud suresi ayet 48 . Bu ayeti kerimede C. Allah mealen şöyle buyurmaktadır. İnkar edip yeryüzünde fesad çıkaran topluluk yok edilip sular çekildikten sonra, Allah Teâlâ peygamberine artık emniyet içerisinde gemiden inebileceğini bildirmişti: 11:48. Denildi ki: Ey Nuh! Sana ve seninle beraber olan ümmetlere bizden selam ve bereketlerle (gemiden) in! Kendilerini (dünyada) faydalandıracağımız, sonra da bizden kendilerine elem verici bir azabın dokunacağı ümmetler de olacaktır. Allah Teâlâ, inkârcı zalimler helâk olduktan sonra, Tufanı sona erdirmiş ve inananların bulunduğu gemiyi selametle Cûdi dağı üzerine durdurtmuştu; “Yere; “Suyunu çek!”göğe; “Ey gök sen de tut!” denildi. Su çekildi, iş de bitti. Gemi Cûdiye oturdu. “Haksızlık yapan millet Allah’ın rahmetinden uzak olsun” denildi” (Hûd, 11 /44). Diğer bir rivayete göre de Nûh (a.s) gemide yüz elli gün kalmış, Allah Teâlâ, gemiyi Mekkeye yöneltmiş; gemi kırk gün Beytullah etrafında dönmüş ve sonra da Cûdi’ye yönelterek orada durdurmuştu (M.Ali Sabûni, en-Nübüvve vel-Enbiya, Dımaşk 1985, 154). Taberî’nin Resulullah (s.a.s)’e dayandırılan bir rivayetine göre Tufan, altı ay sürmüştür. Recebin ilk günlerinde başlayan Tufan, Muharremin onuncu gününde son bulmuş ve gemi Cûdi dağının üzerine oturmuştu. (Nûh (a.s), gemiden indikten sonra, Semânîn diye isimlendirilen bir yerleşim yeri inşa etmişti. Bu yer ve Cûdî dağı; Ceziretu İbn Ömer (Cizre)’in yakınında bulunmaktadır (a.g.e., 189). Nûh (a.s), şükür için, herkese oruç tutmasını emretmişti (Taberî, a.g.e., I,190). Bu gün, Aşûre günü olarak o zamandan günümüze dek hatırasını sürdürmüştür (bk. Âşûre mad.). Mürşit 2 Hadis No: 4539 – Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:”Ramazan ayından sonra en faziletli oruç (ayı) şehrullah olan Muharrem ayıdır. Farz namazdan sonra en efdal namaz da gece namazıdır.” Müslim, Sıyam 202, (1163); Ebu Davud, Savm 55, (2429); Tirmizi, Salat 324, (438); Nesai, Kıyamu’l-Leyl 7, (3, 207,. 208). Hz. Muhammed (s.a.s), bu ayın dokuz, on ve on birinci günleri oruç tutmayı ashabına tavsiye etmişti. Peygamber Efendimiz buyurur ki: “Ramazan orucundan sonra, tutulan oruçların en faziletlisi Allah’a izafet ile şereflendirilen Muharrem ayındaki oruçtur” (Riyazü’s-Sâlihin, II, 504). Diğer hadislerde, Muharrem ayının onuncu gününe rastlayan ve pek çok önemli olayın cereyan ettiği “Aşûra günü’nde tutulan orucun, bir yıl önce işlenen hata ve günahların bağışlanmasına vesile olacağı müjdelenmiştir” (Riyâzü’s-Salihin, II, 509). İslâm bilginleri aşûre orucunun vacip değil, sünnet olduğunda görüş birliği etmişlerdir. Yalnız İslâm’ın başlangıcındaki hükmü konusunda, Ebû Hanîfe vacip derken, İmam Şâfiî müekked bir sünnet olduğunu söylemiştir. Ramazan orucu farz kılındıktan sonra, bu oruç müstehap olmuştur. Ayrıca Yahudiler’e benzememek için Muharrem’in 9,10 ve 11′nci günlerinde oruç tutmak güzel görülmüştür. Aşura günü denilen Muharrem ayının onuncu gününde, tarihte pek çok önemli olayın meydana geldiği rivayet edilmektedir. Bunlar arasında şu olayları saymak mümkündür: 1- Nuh (a.s)’un gemisinin tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturması bu güne rastlar. Bilindiği gibi bu olay, Hz. Nuh’a inananların bir gemi vasıtasıyla kurtulduğu ve inkarcıların da bütünüyle yok olup gittiği bir olay olmuştu. 2- Bunun yanında, Hz. Adem’in tevbesi, Hz. İbrahim’in ateşten kurtulması 3- Hz. Yakub’un oğlu Hz. Yusuf’a kavuşması bu güne rastlar. 4- Öte yandan Muharrem ayının onaltıncı günü Kudüs’ün kıble tayin edildiği ve on yedinci günde Fil ashabının geldiği gün olduğu nakledilenler arasındadır. 5- Muharrem ayının Osmanlılar devrinde de ayrı bir yeri vardı. Bu ay dolayısıyla şairlerin yazdığı ve “Muharremiye” adı verilen manzum şiirlerin sayısı oldukça kabarıktır. 6- Ayrıca yeni sene başı olması hasebiyle bu ayda, devlet erkanı, padişahın huzuruna çıkarak yeni yılı tebrik eder ve padişahın “Muharremiye” denilen hediyelerini alırlardı. 7- Muharrem ayı Osmanlı arşivlerinde “Muharremü’l-Haram” şekliyle geçmekte ve kısaca “mim” rumuzuyla gösterilmektedir. 46 – Ebu Bekre Nufey’u'bnu’l-Hâris es-Sakafî (radıyallahu anh) anlatıyor: Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdu: “Zaman, döne döne Allah’ın arz ve semâvâtı yarattığı gündeki düzenini tekrar buldu. Sene on iki aydır. Bunlardan dördü haram aydır. Haram aylar da üç tanesi peş peşe gelir: “Zül-kade, Zü’l-hicce ve Muharrem. Bir de Cumâdî ve Şâban ayları arasında yer alan Mudarlılar’ın Receb’i.” MUHARREM Hicri-Kameri yılın ilk ayı.Hicri tarih, Hz. Muhammed (s.a.s.)’in Mekke’den Medine’ye hicretiyle başlar. Ancak takvim başlangıcı olarak bu tarih, Hz. Ömer devrinde kabul olunmuştur. Ondan önce arapların belli bir tarihi yoktu. Bazı önemli hadiseleri (Hz. İbrahim’in ateşe atılışı, Fil vakası vb.) tarihe başlangıç olarak gösteriyorlardı. Hicretten on altı yıl sonra (638), dönemin halifesi Hz. Ömer’in emriyle Medine’de bir meclis toplanarak, tarih meselesine bir çözüm bulunması istendi. Hz. Ali’nin teklifi ve mecliste bulunanların kabulü ile Hz. Muhammed (a.s)’in hicreti, İslâm tarihine başlangıcı ve Muharremin de bu yılın ilk ayı olması kararlaştırıldı. Böyle bir uygulamanın konulmasına sebep olarak şu iki husus gösterilmektedir. Hz. Ömer devrinde ibraz edilen bir borç senedinde ödeme için vâde tarihi olarak gösterilen Şaban ayının, geçen yılın mı yoksa gelecek yılın mı olduğu kestirilememişti. Hicrî-Kamerî yıl, on iki aydır. İlk ayı olan Muharrem ile birlikte Receb, Zilkade ve Zilhicceye Araplar “eşhur’i hurum” adı verir ve bu aylarda savaştan ve anarşiden uzak dururlardı. Emevilerin ikinci hükümdarı Yezid zamanında ve hicri 61/milâdi 680 yılı Muharrem ayının onuncu cuma gününde vuku bulan Hz. Hüseyin’in şehadeti meselesinden dolayı Şiilerce o gün matem günü sayılmış ve bu matem daha sonraları geniş çapta ve resmi bir hüviyete bürünmüştür. 4540 – Hz. Ali radıyallahu anh’ın anlattığına göre bir adam ona sorar: “Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Ali radıyallahu anh şu cevabı verir: “Ben bu soruyu Resulullah’a soran kimseye rastlamamıştım. Nihayet bir adam sordu. O zaman ben de yanlarında idim. Dedi ki: “Ey Allah’ın Resûlü! Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Şu cevabı lutfettiler: “Ramazan dışında da oruç tutmak istersen Muharrem ayında tut. Çünkü o Şehrullah (Allah’ın ayı)dır. O ayda bir gün vardır ki, Allah onda bir kavmin günahlarını affetti, bir başka kavmin günahını da affedecek.” Tirmizi, Savm 40, (741). AŞÛRÂ Kamerî ayların ilki olan Muharrem’in onuncu günü. Âşûre günü adını alan bu günde oruç tutulurdu. Âşûre orucu denen bu oruç, İslâm’dan önce Araplar’ca bilinirdi. Âşûre kelimesinin İbrânice aşûr’dan geldiği ve o günde Araplar’ın oruç tuttuğu dikkate alınırsa, kelimenin bütün Sâmî diller arasında ortak bir kelime olduğu anlaşılır. (Buhârî, es-Savm, 1; Umdetü’l-Kârî fi Şerhi Sahîhi’l-Buhârî, V, 351) Bu kelime Yahudîler’de büyük keffâret günü için kullanılmıştır. (Tevrat, Levililer, 16, 29 vd.) Hz. Peygamber Medîne’ye geldiği zaman Yahudiler’in Âşûre günü oruç tuttuklarını gördü ve bunun ne orucu olduğunu sordu. Cevap olarak şöyle dediler:”Bugün, iyi bir gündür. Allah, İsrailoğulları’nı Firavun’un zulmünden bugün kurtarmıştır. Musa (a.s.) Allah’a şükür için bugünde oruç tutmuştur. Biz de tutarız dediler. Hz. Peygamber; “Biz Musa’nın sünnetine sizden daha yakınız, dedi ve o gün oruç tuttu ve ashabına da tutmalarını emir buyurdu. ” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarih, VI, 308, 309) Hz. Âişe’den nakledilen şu hadiste, Allah Resulu’nun Mekke döneminde de aşûre orucu tuttuğu anlaşılır. “Cahiliye devrinde Kureyş, Âşûre gününde oruç tutardı. Hicretten önce Hz. Peygamber de aşûre orucu tutardı. Medine’ye hicret ettikten sonra bu oruca devam etti. Ashabına da tutmalarını emretti. Ertesi yıl, Ramazan orucu farz kılınınca, aşûre günü orucunu bıraktı, isteyen bu orucu tuttu, dileyen de bıraktı” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarîh, VI, 307, 308). Bugün bütün sünnî müslümanlarda Muharrem’in 10′u oruç günü kabul edilirken, bazı tarihi sebeplerden dolayı da mukaddes sayılır. Özellikle Hz. Nûh’un gemisinin bugünde tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturduğunu anlatan söylentiler önemlidir. Âşûre adlı tatlının menşei de buna dayanır. Gemidekiler o günü kutlamak istemişler ve geminin ambarında arta kalan erzakı karıştırıp bir aş pişirmişler. İşte aşûre pişirme âdeti buradan kalmıştır. Yine Âdem (a.s.)’in tövbesinin bugünde kabul edildiği, Hz. İbrahim’in bugünde ateşten kurtulduğu, Hz. Yakub’un, oğlu Hz. Yusuf’a bugünde kavuştuğu kaynaklarda kaydedilen rivayetler arasındadır. Şiîler Hz. Hüseyin’in Kerbelâ’da şehit edildiği gün olan on Muharrem’i matem günü sayarlar ve Muharrem’in biri ile onu arasında gülmez, et yemez, yeni elbise giymez, yeni bir işe başlamazlar. On Muharrem dövünme ve yas günüdür. Sonra yas bitti mi aşûre törenleri başlar. 3234 – İbnu Mes’ud radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Kim ailesine Aşure günü geniş (cömert) davranırsa Allah da ona senenin geri kalan günlerinde geniş davranır.” Süfyan servi der ki: “Biz bunu denedik ve öyle bulduk.” Rezin tahric etmiştir. (Cami’üs-Sağir (Şerhi Feyzu’l-Kadir’de mevcuttur) 6, 235. 6497 – Muhammed İbnu Sayfi radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam Aşure günü bize sordu: “Bugün sizden bir şey yiyen var mı?” Biz de: “Yiyen de var yemeyen de” dedik. Bunun üzerine: “Bu günün geri kalanını bir şey yiyen de, yemeyen de (oruçla) tamamlasın. Arûz halkına da haber salın, onlar da günün geri kalan kısmını (oruçla) tamamlasınlar” buyurdu.” Ravi der ki: “Arûz ile, Medine civarındaki Arûz nam mevkiin ahalisini kastetti.” 3124 – Katâde (rahimehullah) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Aşura orucunun önceki yılın günahlarına kefaret olacağını Allah(ın rahmetin)den umarım.” Tirmizi, Savm 48, (752). 3125 – Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Ramazan (farz olmazdan) önce Aşura orucu tutuluyordu. Ramazanın farziyeti indikten sonra onu dileyen tuttu, dileyen de tutmadı.” Buhari, Savm 69, Hacc 1, 47, Menâkıbu’l-Ensâr 26, Tefsir, Bakara 24; Müslim, Sıyâm 115; Muvatta, 33, Ebu Dâvud, Savm 64, (2442, 2443); Tirmizi, Savm 49, (753). 3127 – Kays İbnu Sa’d İbnu Ubâde (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: “Biz Aşura günü oruç tutuyor ve sadaka-ı fıtrı ödüyorduk. Ramazan orucunun farziyyeti ve zekat emri inince artık onunla emredilmedik, ondan yasaklanmadık da, biz onu yapıyorduk.” Nesai, Zekat 35, (5, 49). 3133 – Hüneyde İbnu Hâlid hanımından, o da Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın zevcelerinden birinden anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalatu vesselâm) Zilhicce’den dokuz günle Aşura günü oruç tututardı. Bir de her aydan üç gün, ayın ilk pazartesi ile perşembe günü oruç tutardı.” Ebu Dâvud, Savm 61, (2437); Nesâi, Savm 83, (4, 220). Sonuç olarak deriz ki, geliniz bu muharrem ayı bizler için de bir hicret olsun . Nasıl ki Peygamberimiz Hz Muhammed SAV Efendimiz Allah’ın emriyle zahiren Mekke deki putperestlerin zulmünden kurtulmak için Medine ye hicret etti. Bizler de Allah’ın izni ve yardımı ile inşallah nefislerimizin bizlere yaptığı ve pek çoğumuzun farkında olamadığımız sonucunda ise bizleri felaketlere sürükleyecek olan zulümlerden kurtulmak için nefislerimizle mücadele yoluna hicret edelim inşallah. Bakınız bu konuda Cenabı Allah C.C yüce kitabımız Kuran’ı Kerimde 4. surenin 128. ayeti kerimesinde yer alan “Eûûzübillahimineşşeytaanirraciim. Bismillââhirrahmâânirrahiim. “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. Ayeti kerimesi ile de “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bir insan nefsi ile mücadele ederek aşağıda yazılı hadisi şerifteki müjdeye nail olur. [ Mürşit 2 Hadis No: 4629 - Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Allah Teâla hazretleri şöyle ferman buyurdu: "Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse ben de ona harp ilan ederim. Kulumu bana yaklaştıran şeyler arasında en çok hoşuma gideni, ona farz kıldığım (ayni veya kifaye) şeyleri eda etmesidir. Kulum bana nafile ibadetlerle yaklaşmaya devam eder, sonunda sevgime erer. Onu bir sevdim mi artık ben onun işittiği kulağı, gördüğü güzü, tuttuğu eli, yürüdüğü ayağı (aklettiği kalbi, konuştuğu dili) olurum. Benden birşey isteyince onu veririm, benden sığınma talep etti mi onu himayeme alır, korurum. Ben yapacağım bir şeyde, mü'min kulumun ruhunu kabzetmedeki tereddüdüm kadar hiç tereddüte düşmedim: O ölümü sevmez, ben de onun sevmediği şeyi sevmem." Buhari, Rikak 38.] hadisi şerifi ile bizlerin dikkatini çeken, Yani Allah bir kulunu sevdiği zaman, o insanın gözünde gören, kulağında işiten, elinde tutan, dilinde söyleyen, kalbinde bilen düşünen, hep C. Allah olduğu, Kulun kendisi devreden çıkardığı, Allah’ın o sevdiği kulda tecelli etmiş olduğu, Allah dostlarıdır, yani, insanı kâmildir. İnsanı kâmilde, var olan Rasûlullah tır. Rasûlullah ta var olan Allah tır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Nefsin hile ve tuzaklarını tanıyarak Allah’ı bilmek isteyen gül yüzlü kardeşim, o nun hile ve tuzaklarına aldanma, nefsini tanı, inan ki bukalemun gibi, renkten, renge, girmediği kılık, girmediği biçim yok. Bu bağlamda Onu sana tanıtacak, onu sana bildirecek, onu sana öğretecek, mutlaka kâmil bir Allah dostuna yani ilmi ile amel eden bir mürşidi kamile ihtiyaç var. Yunus Emre Hazretleri öyle buyurur; “ Dergaha varmayınca, mürşide ermeyince, Hak nasip etmeyince, sen derviş olamazsın, sen Hakkı bulamazsın.” Beyitleri ile de bizleri Kamil bir Allah dostuna yönlendirmektedir. Aziz kardeşlerim, Yeryüzünde ,insanların hayra veya şerre ulaşmasına sebeb olan Allah’ü teala tarafında yaratılan çeşitli hikmetler ve meyveler vardır. Bu bağlamda yapılan açıklamalarda: Hava annemiz nasılki o yasak meyveyi yedi ve sonra Adem (A.S) da yedirdi. “Ama öyle meyve ki, düşün elma, ağaç aynı, dal aynı, meyvenin biri acı, biri tatlı. Biri zehirli, biri hayat verici. Nerden tanıyacaksın? O da diyor beni al, o da diyor beni al. O da diyor ben senin içinim, o da diyor ben senin içinim. O da diyor ben sana faydalıyım, o da diyor ki ben sana faydalıyım. Hele içindeki nefis görünüşü daha güzel olan elmayı almaya daha müşteri, al, al, bunu al, bunu al, bunu al,atlıyor üstüne. İşte burada sana bir Allah dostu, bir mürşidi kamil lazım. Aldanma rengine, biçimine, aldanma parlaklığı’na, öbürü sönükçe duruyorsa onu al. Kurban olduğum Allah, bu ne güzellik, “mükafatını vermek için bahane arıyor Allah. Senin dereceni artırsın,seni yüceltsin, sana, mükafat olarak cemalini göstersin diye, bahaneler, oyunlar arıyor. Arada bul beni, benim hoşuma gidiyor. Senin beni araman, senin beni zikretmen, beni istemen, beni bulmak için uğraşman, benim hoşuma gidiyor. Hadi uğraş. diyor. Yukarıda yazılı ayeti kerimelere Allah dostlarınca verilen anlamlardan: “İnsanların ruh itibariyle Allahtan bir parça olduğu ve o parçanın Allah ile bütünle birleştiği zaman,huzuru bulacağı , bu huzuru bulmak içinde mutlaka nefsi ile mücadele etmesi gerektiği , bu mücadeleyi de yeterince yapabilmek için nefsimizi tanımamız gerektiğini anlıyoruz. Öyleyse Nefs Nedir? Önce bunu öğrenmeye çalışalım. Nefs: kendi, şahıs, kişi,nefs kelimesi zamanla yirmiyi aşkın anlamı dile getirecek biçimde kullanılmaya başlandı. Ruh, can, kan, benlik, kalb, iç, kimse, büyüklük, yücelik, cevher, nefret, irade, kem göz, nefs kelimesinin dile getirdiği başlıca anlamlar arasındadır. 1. Nefs bir atomdur. Nefs ya da ruh, kendi özüyle var olan bir cevherdir. Bu cevher basit varlıkları kavrar. Yeri kalptir. Bu nefs insanın özünü oluşturur. 2. Nefs, bedenle birlikte onaya çıkan canlılıktır. insan, bedenle birlikte var olan bu hayattan ibarettir. İnsanda, beden dışında bir şey yoktur. 3. Nefs, beyinde güç, kalpte fiildir. Nefs, bütün varlığı ile kadere karşıdır, Allah’ın takdiri ile çekişme halindedir hep kadere karşı çıkar, itirazlarda bulunur. Nefsini ıslah etmek isteyen, onunla savaşsın, mücahedede bulunsun. Taaa onun şerrinden emin oluncaya kadar… Nefs, bütünüyle şer içinde şerdir. Eğer ıslah yolunda kendisiyle savaşılır ve mutmain hale getirilirse yani menfi temayül ve ihtiraslardan arındırılırsa (Nefs-i Mutmainne), bu takdirde o. hayır içinde hayır olur. Bütün ibadet ve taatlerin ye rine getirilmesinde ve günahların tam terkedilmesinde it k bir hale gelir. İste bu hale geldiği zaman ona şöyle hitap edilir,”Ey hakikate ermiş nefs (ruh) Dön Rabbine. sen O’ndan razi 0 da senden razi olarak . (Fecr suesi, Ayet 27, 28). 18- Sonuç olarak:nefsini tanıyıp onunla savaşarak hem kendisini hem de sorumlu olduğu aile bireylerini kurtarmak isteyen kardeşim gel önce nefsinizle savaşmak için o savaşın metotlarını öğrenelim bu yola hicret edelim.Bu yolda daha önceden bunun okuluna gitmiş nefisleri ile savaşan öğrencilerle birlikte olalım oturalım,diz dize verelim, zikredelim Rabbimizi. Onu analım, ağlayalım halimize. Gel kardeşim, temizleyelim kalbimizi. Rabbimiz bizden kalbi selim istiyor. Rabbimiz bizden fıkıh maddelerini sormayacak. Yarin Ruzul Rabbül Aleminde, selim bir kalp isteyecek, hani benim yerim diyecek. Gel orayı temizleyelim, nefsini teskiye yapalım, onu arındıralım ki, huzuru Rabbül Alemine güler yüzle varalım inşallah.Günümüzde en güzel hicret nefsimizi tanıyıp onun kötülüklerini tanıyarak o kötülüklerden Allah’a sığınmaktır.

Mekke’nin Fethi ve Önemi

Özcan Cihangir — Sun, 15 May 2011 14:51:30 +0000

إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا*فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا

Mekke’nn Fethi ve Önemi

Muhterem Müslümanlar!

Mekke, yeryüzünde Âlemlerin Rabbi’ne ibadet için inşa edilen ilk kutlu ma’bed Kâbe’nin bulunduğu mukaddes şehir…[1] Mekke, şehirlerin annesi…[2] Mekke, her türlü saldırıdan korunmuş, saygın ve güvenli yer …[3] Mekke, insanları şirkten tevhide, küfürden îmâna, dalâlet ve sapıklıktan hidâyete, câhiliye karanlığından îmânın aydınlığına çıkaran İslâm Güneşi’nin doğduğu mükerrem belde. Mekke, Peygamberler Sultanı, Nübüvvet zincirinin son halkası ve Âlemlere Rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz’in (SAV) doğduğu, büyüdüğü ve “Ey Mekke! Sen yeryüzünün en hayırlı ve benim için en sevimli yerisin Eğer çıkmak zorunda bırakılmasaydım, senden ayrılmazdım’’[4]buyurmasıyla Peygamber sevgisine mazhar olmuş mukaddes şehir. Maddî ve mânevî birçok özelliği içinde barındıran Mekke’nin Fethi; özel anlamda İslâm Tarihi’nin genel anlamda da insanlık tarihinin en önemli olaylarından bir tanesidir. Mekke’nin Fethi, hakkın bâtıla; hidâyetin sapıklığa, İslâm nûrunun câhiliye karanlığına gâlip gelmesini ve ilâhî va’din gerçekleşmesini ifade eden açık bir tarihî hakîkattir.

Aziz Müslümanlar! İslâm Nûru’nun doğduğu kutlu belde Mekke, Efendimiz (SAV) ve Ashâbı’nın her çeşit zorluğa, baskıya, hakâretlere hatta boykotlara varan zorluk ve sıkıntıları yaşadıkları zaman dilimlerine şâhit olmuştur. Öyle ki; Müslümanlar artık dini yaşama imkânı olmadığını anlayıp öncelikle Habeşistan’a göç etmişler ve daha sonra Efendimiz’e (SAV) Medine’ye hicret izni verilmiştir. Müslümanlar, doğdukları, büyüdükleri ve çok sevdikleri Mekke’yi Din-i Hak olan İslamiyet uğruna terk ettiler. Bu bir gidişti ama bir gün Kurân’da “fethan mübina”[5] diye ifade edilecek olan Mekke’nin Fethi’ne doğru bir gidişti. Yüce Allah, va’dini yerine getirecek ve kısa bir zaman sonra Mekke ebediyyen Müslümanların olacaktı. Hicretten sonra Medine’de kurulan İslâm Devleti zamanla güçlenmiş, Mekkelilere karşı başarılı mücadeleler verilmiş ve Mekke’nin Fethi’ne zemin hazırlayan Hudeybiye Antlaşması yapılmıştır.

Muhterem Cemaat! Hudeybiye Antlaşması, Müslümanların Mekke Müşrikleriyle barış içinde yaşamalarına ve Kâbe’yi ziyaret edebilmelerine imkân sağlıyordu. Fakat Mekkeli Müşrikler anlaşma şartlarına uymayınca Peygamberimiz(SAV),Mekkelilere haber göndererek antlaşma şartlarına uymalarını istedi. Mekkelilerin antlaşma şartlarına uymamakta ısrar etmeleri üzerine Peygamberimiz (SAV) Mekke’yi fethetmeye karar verdi. Kâinat’ın Efendisi’nin komutasında on bin kişilik bir ordu ile Müslümanlar, Hicretin 8. yılı Ramazan Ayı’nda Mekke üzerine yürüdüler. İslâm ordusu dört koldan şehre girdi. Peygamberimiz, Mekke’nin kan dökülmeden alınmasını istiyordu. Bunun için ordusuna “Kesinlikle kan dökmeyin, silahlı çatışmaya girmeyin” emrini verdi. Ve öyle de oldu. Mekke şehri kan dökülmeden fethedildi. Peygamberimiz, fâtih bir komutan olarak Mekke’ye girip Kâbe’yi putlardan temizledikten sonra Mekkeliler’e; bütün insanların eşit olduğuna, kan davalarının kaldırıldığına dair bir konuşma yaptı ve sonra İslâm nurunu söndürmek için ellerinden geleni yapan ve haklarında verilecek kararı bekleyen Mekkeli Müşriklere hitâben: “Ey Kureyş cemaati! Ey Mekkeliler! Ne dersiniz? Şimdi, benim size ne yapmamı umarsınız, hakkınızda benim nasıl bir hüküm vermemi bekliyorsunuz?” diye sordu. Kureyşliler de: “Biz, senin hayır ve iyilik yapacağını sanıyor ve ‘Sen hayırlı olanı yaparsın!’ diyoruz. Zira Sen, kerem ve iyilik sahibi bir kardeş; kerem ve iyilik sahibi bir kardeş oğlusun! Gücün yetti, bize gâlip geldin, iyi davran!” dediler. Bunun üzerine, Peygamberimiz (SAV) “Benim halimle sizin haliniz, Yûsuf (A.S) ile kardeşlerinin hâli gibi olacaktır. Yûsuf (A.S)’ın, kendi kardeşlerine dediği gibi, ben de: Size bugün hiçbir başa kakma, hiçbir kınama ve ayıplama yoktur! Allah sizi affetsin! O, Esirgeyicilerin En Esirgeyicisidir!’ diyorum.[6] Gidiniz! Sizler, âzâd edildiniz ve hepiniz serbestsiniz.”[7] buyurdu ve böylece hepsini affetti. Bu eşsiz ve benzersiz davranış, İslâm’ın barışa, hoşgörüye ve gönüllerin fethine verdiği değeri gösteren muhteşem bir tablodur. Hutbemi Nasr Sûresi’nin meâliyle bitiriyorum: Allah’ın yardımı ve Fetih (Mekke’nin Fethi) geldiğinde ve insanların bölük bölük Allah’ın dinine girdiklerini gördüğünde, Rabbin’e hamd ederek tesbihte bulun ve O’ndan bağışlanma dile. Çünkü O, tövbeleri çok kabul edendir.[8]

Özcan CİHANGİR Sarıkamış Akkoz Köyü Yayla Mah. Cami İ.H

[1] Âl-i İmran,96 [2] En’âm,92 [3] Ankebut, 67 [4] İbn Mâce, 2/1037 (Hadis No: 3108) [5] Fetih,1 [6] Yusuf,92 [7] Asım Köksal, İslam Tarihi, Darul’kitap, Mekke’nin Fethi Bölümü [8] Nasr,1–3

Peygambere İman ve Salih Amel

İmam Hatib — Thu, 16 Dec 2010 23:48:31 +0000

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

Ali İmran 3, 31

Peygambere İman ve Salih Amel

Muhterem Müslümanlar! Peygamberler, Rabbimizin insanlığa rehberlik etmek üzere gönderdiği rahmet elçileridir. Onlar iman esaslarını, dünya ve ahiret mutluluğunu sağlayacak doğru bilgiyi tebliğ eden, ilimle irfanı, bu günle yarını buluşturan ve barıştıran insanlık önderleridir. Peygamberler zincirinin son halkası olan Hz. Muhammed(as) zorluklara karşı sabır ve metanetin, insanlara karşı vefanın, şefkat ve merhametin, haklı iken özveride bulunmanın, güçlü iken affetmenin, ihtiyaç sahibi iken infakın, paylaşmanın canlı örneğidir. İnsanlığı şirkin karanlığından imanın, İslam’ın aydınlığına çıkarmıştır. Yüce Rabbimiz,tüm peygamberleri kendi dönemleri için; Peygamberimizi de kendisinden sonra gelen bütün insanlığa her zaman ve her çağda uyulması gereken güzel bir örnek olarak göndermiştir. Onun yaşantısı Allahtan gelen vahyin canlı olarak hayata aktarılması, uygulanmasıdır. Yani O canlı bir Kur’an’dı. Aziz Mü’minler! Sevgi, Cenabı Hakkın bize ihsan buyurduğu duyguların en yücesidir. İman ve ibadetlerimizin, anlam ve güzellik kazanmasını sağlayan sevgi; kalpte cereyan eden dışarıya söz ve davranışlarla yansıyan bir duygudur. Sevgi bir paylaşma eylemidir. Sevdiğine gönül verme, sevdiğinin yolunda olma ve onun uğrunda gelebilecek her türlü sıkıntıya göğüs germeyi ifade eder. Rasulüllah’ı sevmek, ona uymayı itaat etmeyi gerektirir. Çünkü Peygamberimiz (sav) Allahın elçisidir. Elçiyi sevmek, Onu göndereni sevmek, elçiye itaat etmek Onu gönderene itaat etmektir. Allah’ı sevmenin gereği olarak, Peygambere itaatin şart olduğunu şu Ayet-i Kerime ifade ediyor: Ey Muhammed de ki: Sizler Allah’ı seviyorsanız, Bana uyun ki Allah da sizleri sevsin ve günahlarınızı bağışlasın (1). Allah’ı ve Peygamberi seven Kuran ve sünnete tabi olmalıdır. Hayatını bu çizgide devam ettirmelidir. Kuran ve sünnet çizgisinde oluşturulan bir hayat ise insanı, Allahın rızasına ve takva bilincine ulaştırır. Değerli Kardeşlerim! Bizler İmanımızın gereği olarak Peygamberimizi ve Onun ümmeti olarak birbirimizi de severiz. Şunu da unutmamak gerekir ki; Müslüman olarak; dinimizin bizden istediklerini Salih amellerle ihlâs ve samimiyet içerisinde yerine getirmeliyiz. Bu bizlerin insan olarak ferdi vazifelerimizdir. Bir insanın kendisi iman etmez ve bunun gereği olan Salih amel işlemez ise ahirette sıkıntıya düşeceği kaçınılmazdır. Hatta Peygamberlerin neslinden gelme şerefini taşımış olsa bile sonuç aynıdır. Çünkü peygamber olmayan hiçbir insan hata ve günah işlemekten korunmuş değildir. Kur’an-ı Kerim de kıssaları geçen Hz. Nuh’un oğlu Kenan, Hz. İbrahim’in babası Âzer, Hz. Lut’un hanımı Vâhile, Hz. Peygamber’in amcası Ebu Leheb gibi peygambere yalnız kan bağı (akraba) olanların iman bağı ve Salih amelleri olmadığından azaptan kurtulamadıkları ifade edilmektedir. Şu halde İslâm’da faziletin kaynağı nesebe değil, imana ve Allah’ın rızasına bağlıdır. Hutbemi bu konuda Peygamberimizin kızı Fatıma’ya söylediği bir tavsiye ile bitiriyorum: “Kızım Fatıma! Kıyamet günü Allah’ın huzuruna salih amelle gelmeye çalış! Sakın bana ve nesebine güvenme! Çünkü orada herkes kendi ameliyle baş başa kalacaktır.”(2) HAZIRLAYANIN ADI: MAHMUT SAMİ TÜRKMENOĞLU UNVANI : ÖZVATAN İLÇE MÜFTÜSÜ Kayseri il Müftülüğünün 17.12.2010 tarihli hutbesidir 1-Ali İmran 31 2-Buhari cüz 11 shf:354

Toplumsal Kardeşlik

İmam Hatib — Thu, 16 Dec 2010 23:28:02 +0000

وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ

فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

Fussilet,36

Toplumsal Kardeşlik

Muhterem Müslümanlar! Gazap,hiddet ve kızgınlık, gelen öfke, insanı taşkın davranışlara sürükleyen, basiretini perdeleyen ruhsal bir olaydır .Öfke halinde olan insan, davranışlarını kontrol altına alması zordur .Bu haldeki insan, genellikle saldırgan ve kırıcı olur. Etrafındakilere zarar verdiği gibi kendisine de zarar verir Bundan kurtulmak için Allah, kendisine sığınmamızı istiyor: “Eğer şeytandan gelen kötü bir düşünce seni dürtecek olursa, hemen Allah’a sığın Çünkü O, hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir”(1) Sevgili Peygamberimiz(sav) de hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmaktadır: “ Bir kelime bilirim ki, eğer şu iki kişi (dövüşen iki kimse) o kelimeyi söylese kendisinde bulunan gazap hali muhakkak gider (Evet) O kişi “Euzü billehi min eşşeytan” dese kendisinde bulunan bu hal gider”(2) İslam, beşeri ilişkilerde alçak gönüllü, iyi huylu ve affedici olmayı tavsiye eder .Bu konuda Yüce Allah, Kur’an-ı Kerimde: “ Onlar bollukta ve darlıkta Allah yolunda harcayanlar, öfkelerini yenenler, insanları affedenlerdir. Allah iyilik edenleri sever”(3) Diğer bir ayette ayette ise, “ İyilikle kötülük bir olmaz Kötülüğü en güzel şekilde sav ,Bir de bakarsın ki, seninle aranızda düşmanlık bulunan kimse sanki sıcak bir dost oluvermiştir. Bu güzel davranışa ancak sabredenler kavuşturulur. Buna ancak (Hayırdan ve olgunluktan) büyük payı olanlar kavuşturulur”(4) buyurarak öfkelerini yenenlerden övgüyle söz etmektedir Muhterem Müminler! Herkes zaman zaman öfkelenebilir. Haksız yere kişiliğimize, onurumuza ve malımıza yapılan saldırılar, kızgınlık duymamıza neden olabilir.Böyle durumlarda daha sonra pişmanlık duyacağımız, onarılması mümkün olmayan tepkiler vermemeliyiz .Atalarımız: “Öfkeyle kalkan, zararla oturur” diyerek bu gerçeği dile getirmişlerdir. İnsan zor durumlarda olsa dahi öfkesini kontrol altına almalıdır. İradesini ve aklını kullanarak sabır yolunu tercih etmelidir. Öfke hiddete ve şiddete dönüşmeden sabır ile birleşince insan karakterinin olgunlaşmasına vesile olur. Sevgili Peygamberimiz (sav) İslam’ı yayarken çeşitli işkencelere maruz kalmış, hakarete uğramış, hatta savaşlarda yaralanmıştır.Buna rağmen O, öfkesine hâkim olmuş ve sabır göstermiştir. Hiç kimseye kotu söz söylememiş ve bedduada bulunmamıştır O halde değerli müminler! Bizlerde sabırlı ve anlayışlı olmaya dikkat edelim Öfkelendiğimizde, insanları kıracak, üzecek ve onarılması mümkün olmayan davranışlardan kaçınmaya özen gösterelim. İnsanlarla problemlerimizi konuşarak ve uzlaşarak çözmeye çalışalım. Hutbemi konuyu özetleyen bir hadisle bitiriyorum:“ Yiğit, güreşte insanların sırtını yere getiren değildir Gerçek yiğit, öfke anında kendisine hâkim olabilendir”(5) Muharrem UZUN Akköse Ky . M. C. İ.Hatibi DERNEKPAZARI ____________________________ 1-Fussilet,36 2-Tecrid-i Sarih Ter C9,s57 3-Al-i İmran,134 4-Fussilet,34-35 5-Muslim, el-Birr ve’l Edeb Ve’s Sıla,30

Aşure

İmam Hatib — Wed, 08 Dec 2010 23:07:42 +0000

وَاِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ اَوْ يَقْتُلُوكَ اَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّٰهُۜ وَاللّٰهُ خَيْرُ الْمَاكِرينَ

Enfal 8/30

Aşure

Muhterem Müslümanlar! Tarihte bazı zaman dilimleri vardır ki, bu zaman dilimlerinde meydana gelen hadiseler, sebep ve sonuçları itibariyle, tarihin akışını değiştirmiş ve tarihte derin izler bırakmıştır. İnsanlık tarihinde çok büyük öneme sahip olan bu hadiselerden biri de içinde bulunduğumuz Muharrem ayında gerçekleşen Hz. Peygamber’in (s.a.) Mekke’den Medine’ye hicretidir. Bilindiği üzere, kameri aylara göre, Muharrem ayı hicri yılbaşıdır. Yani kameri yılın birinci ayıdır. Hicri takvim buna göre düzenlenmiştir. Muhterem Mü’minler! Allah (c.c.) tarafından insanlığın kararan gönlünü aydınlatmak, insanlık onurunu yeniden inşa etmek üzere gönderilen Hz. Muhammed’i (s.a.) ve onun şanlı ashabını, hicrete zorlayan, zülüm ve işkencenin bir örneğini daha insanlık tarihinde görmek mümkün değildir. Müslümanlar, Miladi 622 yılının Muharrem ayında, gizli gizli Medine’ye hicret etmeye başlamışlardı. Bu arada müşrikler Peygamberimizin Medine’ye hicret etmesini istemiyorlardı. Böyle bir durumda Medine’nin güçlü bir devlet haline gelip, bunun da kendi saltanatlarının sonu olacağını biliyorlardı. Müşrikler ortaya çıkan bu yeni durum üzerine Dâru’n-nedve’de bir toplantı yapıp ne yapmaları gerektiğine dair bir karar aldılar. Alınan bu karara göre sevgili Peygamberimiz(s.a.) Mekke’nin değişik ailelerine mensup bir grup genç tarafından öldürülecekti. Böylelikle Peygamberimizin ailesi bütün bir Mekke halkını karşılarına alamayacak, diyete razı olacak ve müşrikler Peygamberimizden ve onun kutlu mesajından kurtulmuş olacaklardı. Müşriklerin bu konuşma ve planları Enfal Suresi’nin 30.ayetinde şöyle haber verilmektedir: “Ey Habibim! Hatırla şu zamanı ki inkar eden (Mekkeli müşrikler) seni bir yere kapatmak veya öldürmek, yahut da (Mekke’den) çıkarmak için sana tuzak hazırlıyorlardı. Onlar sana tuzak kurarken Allah da onlara tuzak kuruyordu. Allah tuzakların en iyisini kurar.”[1] İşte İslam tarihinin en büyük hadisesi olan hicret bu zor şartlar altında gerçekleşmiştir. Kıymetli Müminler! Hicri yılın ilk ayı olan Muharrem’in 10. gününe Aşure günü denilmektedir. Rasulullah (s.a.) Medine’ye hicret ettiğinde oradaki Yahudilerin kutsal saydığı günler arasında, aşure günü de bulunuyordu. Peygamberimiz (s.a.) Yahudilerin bu günde oruç tutuklarını görmüş ve niye oruç tuttuklarını sormuştu. Yahudiler, Musa ve kavmi bu günde Firavun’un şerrinden kurtuldukları için bu orucu tuttuklarını söyleyince Peygamberimiz (s.a.): “Biz Musa’ya sizden daha yakınız.” buyurdu. Sadece Muharrem’in onuna mahsus olmamak üzere başına veya sonuna birer gün ilave edilerek oruç tutulmasını tavsiye etti[2] ve bu günlerde oruç tutmanın fazileti ile ilgili olarak şöyle buyurdu: “Ramazan ayından sonra en faziletli oruç, Muharrem ayında tutulan oruçtur.”[3] Aziz Mü’minler! Aşure gününde bir bayram havası estirmek, sevinç gösterisinde bulunup, değişik gıda maddelerinden meydana gelen bir tatlı pişirip dağıtılması hususunda Hz.Peygamber’den gelen herhangi bir sahih rivayete rastlanmamaktadır. Sadece asırlardan beri Müslümanlar arasında birlik ve beraberliğin oluşmasına izzet ve ikrama sebep olan bu güzel gelenek günümüz Müslümanlarınca da büyük bir heyecanla sürdürülmektedir. Bu güzel hasletlerimizin birlik ve beraberliğimize vesile olması duygu ve düşünceleriyle hepinizin hicri yılbaşınızı kutluyorum. HAZIRLAYAN: Ali Osman YILMAZ ÜNVANI: Gökpınar Beldesi Horzumlar C.İ.H. ÇELTİK / KONYA Konya Müftülüğü’nün 10.12.2010 Tarihli Hutbesidir.

[1] Enfal 8/30 [2] bkz. İbn Mâce, Sıyâm, 31. [3] İbn Mâce, Sıyâm, 43.

İslam’da İnsana Verilen Değer

İmam Hatib — Thu, 02 Dec 2010 13:54:43 +0000

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ

Tîn 95/4

İslam’da İnsana Verilen Değer

Muhterem Müslümanlar! İslam Dini insana özel bir değer vererek, onun şerefli ve üstün bir varlık olduğunu bildirmiştir.[1] Ona, yaşama, mülk edinme beden ve ruh sağlığını koruma, istediği dini benimseme ve gereklerine göre hareket etme gibi haklar vermiş ve bu hakları dokunulmaz ilan etmiştir. Kişinin dinine, diline, ırkına, cinsiyetine, malına ve makamına göre yapılan ayrımları da kabul etmemiştir. İnsan, Allah’ın yeryüzündeki halifesidir. Yüce Allah: “Hatırla ki, Rabbin meleklere: “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım.” dedi.”[2] Tîn Suresi’nde de: “Biz insanı en güzel biçimde yarattık.”[3] buyurarak insanın en değerli varlık olduğuna işaret etmiştir. İnsan böylesine mükerrem bir varlık olunca insana hizmet ve insanlık haysiyetini koruma adına yapılan her çalışma kutsaldır, değerlidir. İslam insanın yaşam hakkını kutsal saymıştır. “…Bir cana kıyan kimse, sanki bütün insanları öldürmüş gibidir; birine hayat veren kimse de bütün insanlara hayat vermiş gibidir…”[4]ayeti dinimizin insan hayatına ne derece değer verildiğinin en güzel belirtisidir. Fakir düşerim, besleyemem düşüncesiyle çocuk aldırmak, doğmuş çocukları sokağa atmak veya ölüme terk etmek haramdır, cinayettir. Yüce Allah; “Yoksulluk korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin, onları da sizi de biz rızıklandırırız. Onları öldürmek gerçekten büyük bir günahtır.”[5] buyurmaktadır. Değerli Mü’minler! İslam, insana işkenceyi asla tasvip etmez. Bir Hadis-i Kutsî’de Yüce Allah: “Kullarıma işkence etmeyiniz.”[6] buyurmaktadır. “Öldüreceğiniz bir kuduz köpek dahi olsa eziyet etmeyiniz.” buyuran bir Resulün öğretisinde insana eziyet edilebilir mi? Yüce Allah insanı kıymetli bir varlık olarak yarattığı gibi insana dokunulmazlık da vermiştir. Şöyle ki, İnsanın gıybetini yapmayı, gönlünü kırmayı ve söz taşımayı da yasaklamıştır. Kur’an-ı Kerim de: “Allah’ın rahmeti sayesinde sen onlara yumuşak davrandın, eğer kaba ve katı yürekli olsaydın onlar senin etrafından dağılıp giderlerdi…”[7] buyurmuştur. Hz. Peygamber ise “Allah’tan uzak olan insanlar katı kalplilerdir”[8] ifadesiyle bir gönül insanı olmanın önemini ifade etmiştir. Aziz Mü’minler, Her iyiliğin bir sadaka olduğunu söyleyen Peygamberî mesajın muhatabı olan biz Müslümanların, insana hayat veren ve insanı yücelten değerleri, tüm insanlığa tanıtmak sorumluluğu ve zorunluluğu unutulmamalıdır. İslam’ın doğru anlaşılması ve anlatılmasındaki sorumluluk kadar, insana, onun hayatına, onuruna sahip çıkmak da bir sorumluluktur. İslam’ın insana verdiği değer; sevgi temelinde Hz. Peygamber’in şu altın sözlerinde şekillenmiştir: “İman etmedikçe cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de asla iman etmiş olamazsınız.”[9] Burada insana verilen değerin hem dünya hayatına hem de ahiret hayatına olumlu yansımalarına dikkat çekilmektedir. Yüce Allah bizle ayet ve hadisler ışığında insana gereken önemi ve değeri vermeyi nasip etsin. HAZIRLAYAN: Ali Osman KORKMAZ ÜNVANI: Yeniceoba Fatih C. İmam Hatibi – CİHANBEYLİ /KONYA Konya Müftülüğü’nün 03.12.2010 Tarihli Hutbesidir.

[1] bkz. İsrâ 17/70 [2] Bakara 2/30 [3] Tîn 95/4 [4] Mâide 5/32 [5] İsrâ 17/31 [6] Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV/172,173. [7] Âl-i İmrân 3/159 [8] Tirmizî, Zühd, 47. [9] Müslim, Îmân, 93.