Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Şubat

Mevlid-i Nebi – Mevlid Kandili

İmam Hatib — Wed, 01 Feb 2012 15:27:32 +0000

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً * وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً

Ahzab 33 / 45 – 46

MEVLİD-İ NEBİ

Muhterem Kardeşlerim! Yüce Rabbimizin bütün alemlere rahmet olarak gönderdiği Peygamber Efendimiz(s.a.s.)’in bir mevlid-i şerifine daha ulaşmanın haz ve mutluluğunu yaşamaktayız. Efendimiz’in doğumu, öteden beri mümin gönüllerde sürûr, veçhelerde beşâret, lisanda ise; “Bu gelen ilm-i ledün sultanıdır Bu gelen tevhid-i irfan kânıdır Bu gelen aşkına devreyler felek Yüzüne müştak durur ins ü melek.” dizeleriyle tezahür etmiştir.

Değerli Kardeşlerim!

İnsanlığın yaratılış gayesini unuttuğu, insani erdemlerden uzaklaştığı, cehalet ve zulmün karanlığının ortalığı kapladığı bir dönemde Mekke ufkundan kainata bir güneş olup doğmuştu Efendimiz. “Bir müjdeci, bir şahit, bir uyarıcı, Allah’ın izniyle kendi yoluna çağıran bir davetçi ve aydınlatıcı bir kandil”1 olarak göndermişti Yüce Rabbimiz onu… O, bir melek olmadığı gibi, sıradan bir beşer de değildi. Yüce Mevla’dan vahyi alan, insanlara anlatıp öğretendi. O; “Ey örtüsüne bürünen kalk ve anlat.”2 emrine muhatap olmuş, bu kudsi görevi yerine getirebilmek için gecesini gündüzüne katmıştı. Efendimiz bu çileli yolda kınanma, hakaret, itham, boykot ve hicret gibi nice güçlüklere karşı büyük bir sabır göstermişti. Tıpkı Nebi kardeşleri Yunus, Hud, Salih, İbrahim ve diğerleri gibi.

Kardeşlerim!

Abdullah’ın yetimi, Amine’nin emaneti Halilürrahman İbrahim(a.s.)’ın duası ve müminlerin gözbebeği Yüce Nebi, Rabbimizin insanlığa en büyük ikramıdır. Bu hakikat; “Andolsun Allah müminlere, kendi içlerinden, onlara ayetlerini okuyan, onları arıtıp tertemiz yapan, onlara kitap ve hikmeti öğreten bir peygamber göndermekle büyük bir lütufta bulunmuştur…”3 ayetiyle duyurulmuştur. Efendimiz cehlin yerine bilgi ve hikmeti, zulmün yerine hak ve adaleti getirmiştir. “Ben Muhammed’im, ben Ahmed’im, ben rahmet peygamberiyim”4 diyen Kutlu Nebi(s.a.s.); nefret ve kinle paslanan yürekleri, körelmiş vicdanları muhabbet ve merhametle yeniden inşa ve ihya etmiştir. Kur’an’ın ifadesiyle O, “bizim içimizden bize gelmiş”5 bir elçidir. ‘İçimizden biri’ olması, O’nun örnekliğinin ve örnek alınmasının da bir gereğidir. O’nun gibi bir kul, O’nun gibi bir evlat, O’nun gibi bir eş, O’nun gibi bir baba, O’nun gibi bir arkadaş, O’nun gibi bir komşu, O’nun gibi bir yönetici olmanın imkânı sunulmuştur bizlere…

Kardeşlerim!

Kerim Kitabımız, Allah’ı sevmenin ve sevgisine erişmenin Resulümüze uymakla mümkün olacağını beyan etmiştir.6 Asr-ı Saadetten bugüne değin bütün müminler bu ilahi çağrıya uyarak, gönüllerini Efendimizin muhabbetine adamışlardır. İsimlerine, düşünce ve davranışlarına, şiir, musiki ve sanat eserlerine kısaca tüm hayatlarına bu sevgiyi gergef gergef nakşetmişlerdir. Efendimizin adını andıkları ya da işittiklerinde salavat getirmeyi ona saygının bir gereği kabul etmişlerdir. Veladet bahrinde; “Doğdu ol saatte ol Sultan-ı din / Nura gark oldu semavat u zemin” kısmı okunurken oturmayı edebe aykırı görmüş, sanki Resulullah’ın manevi şahsiyetleri meclisi teşrif edercesine O’nun kudümünü ayakta karşılamışlardır. Aziz Mahmud Hüdai hazretleri bu teşrife duyduğumuz minnettarlığı ne güzel dile getirmiştir: “Kudümün rahmet u zevk u safadır Ya Resulallah / Zuhurun derd-i uşşaka devadır Ya Resulallah.”

Kardeşlerim!

Efendimize sevgimiz O’nu çok iyi anlamak, getirdiği mesajı benimsemek ve hayatımıza aktarmakla tezahür etmelidir. O’nun bizzat Rabbimiz tarafından meth u sena edilen ahlakını örnek alabildiğimiz, merhamet, şefkat, adalet, hoşgörü ve daha nice güzel vasıflarını ilke edinebildiğimiz, kısacası bizler de O’nun gibi canlı birer Kur’an haline gelebildiğimizde Resulümüze sevgi ve bağlılığımızı göstermiş olacağız. Yüce Mevlamız, gönlümüzden Efendimizin sevgisini hiç eksik etmesin. Bugün bu kutlu mabedi dolduran siz kıymetli cemaatimizin mevlid kandilini tebrik ederken, Habib-i Kibriyanın manevi huzurunda kemal-i edeple deriz ki: “Ey velâdeti yeryüzünün baharı, insanlığın bayramı olan, gönüller sultanı, canda canan Yüce Resul! Sizi tanımış ve size iman etmiş olmaktan dolayı biz, erişilebilecek en büyük nimete ermenin idrakiyle Rabbimize sonsuz hamd ve sena ediyoruz. Ruhu tayyibenize gönül dolusu salat ve selam olsun. Allahümme salli alâ seyyidina Muhammed..”

1.    Ahzab, 33/45-46
2.    Müddessir, 74/1-2
3.    Al-i İmran, 3/164
4.    Müslim, Kitâbul-Fedâil, 126
5.    Tevbe, 9/128
6.    Al-i İmran, 3/31

Hazırlayan: Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Kibir

İmam Hatib — Wed, 02 Mar 2011 19:35:16 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ

قال النبى صلى الله عليه وسلم:

لَاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ في قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ

Kibir

Değerli Müminler! Müslümanın ahlâkî kişiliğine yakışmayan; Allah, Peygamber ve iyi insanlar katında kişinin değerini düşüren olumsuzlukların başında kibir denilen kötü huy gelmektedir. Kur’ân-ı Kerîm’de kibir kavramı, “bir kimsenin ululuk taslaması, kendisini başkalarından üstün görmesi”; daha özel olarak da “inançsızların müslümanları küçümseyerek onların inandıklarına inanmaması, gittikleri yoldan gitmemesi” anlamında kullanılmaktadır. Âyetlerde bildirildiğine göre ilk kez şeytan, kendisinin Âdem’den daha üstün olduğunu ileri sürerek Allah’ın buyruğuna karşı gelmiş, bu da onun ilâhî rahmetten mahrum bırakılmasına sebep olmuştur. [1] İslâm inancına göre gerçek anlamda büyük ve ulu olan yalnız Allah’tır. Bu sebeple kulun kibirlenmesi, öncelikle Allah’a karşı saygısızlıktır. Kibir, insanın adalet, şefkat ve sevgi gibi üstün duygularını zedelediği, muhakeme düzenini bozduğu için Kur’ân-ı Kerîm’de, “İşte böylece Allah, kibirlilik taslayan her zorbanın kalbini mühürler” buyurulmuştur. [2] Ünlü İslâm âlimi Ebü’l-Hasan el-Mâverdî’nin “Edebü’d-dünyâ ve’d-dîn” [3] isimli önemli eserindeki şu açıklamalarını dikkatle dinleyelim, aziz müslümanlar: Mâverdî özetle diyor ki: Kibir bütün kötülüklerin en tehlikelisidir. Kibir insanlar arasında kin doğurur, toplumsal kaynaşmayı baltalar, dostların gönüllerine nefret sokar. Bu yüzden Resûlullah efendimiz, “Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse cennete giremez”[4] buyurmuşlardır. İmam Gazâlî, ölümsüz eseri “İhyâu ulûmi’d-dîn”de, bu hadîs-i şerîfi hatırlattıktan sonra, şu açıklamaları yapar: Kibir cennete girmeye engeldir; çünkü kibirli insan, kendisi için sevdiğini, kendisi için istediğini din kardeşleri için de sevip istemez. Kibirde benlik iddiası bulunduğundan, böyle biri alçakgönüllü olamaz. Kibirlenen insan, egoist olması yüzünden kin, öfke ve kıskançlık duygularından da kendisini kurtaramaz; hakka razı olmaz, faydalı öğütleri dinlemeye tahammül edemez, kimseyi beğenmez. Kibirlenen kişi, kendisini hep büyük ve üstün gördüğü için bu sahte üstünlüğünü ispatlamak maksadıyla başkalarına zulüm ve haksızlık yapmaktan da çekinmez. Aziz cemaat, Kibir duygusunun, özet olarak ifade ettiğimiz zarar ve tehlikelerinden dolayı, Kur’an ahlâkı ile terbiye edilmiş olan aziz Peygamberimiz, kibirlenmekten nefret ederdi; kendisine aşırı iltifat edilmesine asla razı olmazdı; meclislerde boş bulduğu yere otururdu. Hastaları, dostlarını, komşularını ziyaret eder; zayıflara, yoksullara, kimsesizlere, yetimlere özel bir ilgi gösterirdi. Hizmetçisiyle birlikte oturup yemek yerdi. Yiyeceklerini çarşıdan kendisi taşırdı. Hayatı boyunca bu güzel huyları öteki müslümanlara da kazandırmak için uğraşan Resûl-i Ekrem efendimiz şöyle buyururlar: “Allah bana, kimsenin kimseye karşı kibirlenmeyeceği şekilde, hepinizin alçakgönüllü olması gerektiğini bildirdi.”[5] Tevazu örneği Peygamber efendimizin üstün ahlâk ve faziletlerinden uzak kalanlar, kendisinden de uzak kalırlar. Ne mutlu ahlâk ve fazilette aziz Peygamberimize yakın olanlara!.. Prof. Dr. Mustafa ÇAĞRICI İstanbul Müftüsü [1] Bakara 2/34; A‘râf 7/12. [2] Mü’min 40/35. [3] s. 231. [4] İbn Hanbel, Müsned, IV, 134. [5] Müslim, “Cennet”, 16.

Acele İşin Sonu Pişmanlıktır

İmam Hatib — Thu, 17 Feb 2011 20:04:48 +0000

İsra 017 / 011

Acele İşin Sonu Pişmanlıktır

Aziz Kardeşlerim! “İnsan, hayra dua eder gibi şerre dua eder. İnsan çok acelecidir”[1] buyuran Yüce Rabbimiz, zaafiyet noktalarımızdan birinin de acelecilik olduğunu beyan etmektedir. Esasında, hangimiz şerre dua edip kendisine bir kötülük veya zarar gelmesini ister ki? Fakat kişinin, bir olay karşısında hislerine mağlup olarak, düşünüp taşınmadan, tedbirsiz ve sabırsız davranışı, çoğu kez kendi aleyhine bir sonuç vermekte ve telafisi mümkün olmayan zararlara sebep olabilmektedir. “Acele işin sonu pişmanlık”, “acele işe şeytan karışır” ve benzeri atasözlerimiz, insanlığın yüzyıllar boyunca kazandığı tecrübe ve okuduğumuz ayetin mesajının örtüştüğünü göstermektedir. Muhterem Kardeşlerim! Aceleci insan, içinde bulunduğu ortamın ve çevrenin telkinlerinin sorgusuz sualsiz bir uygulayıcısı konumuna düşer. Sonuç ise, hem dünya hem ahiret açısından pişmanlık, haksızlık ve adaletsizlik gibi olumsuzluklardır. Tarihteki büyük fakihlerden biri olan İmam Şâfiî’nin, bir mahkemeye kadı olarak tayin edilen öğrencisine yaptığı şu tavsiye, ne kadar da anlamlıdır: “Evlâdım! Sana bir kimse, falan kişi benim gözümü yaralayıp kör etti diye şikâyete gelirse, sakın acele ile hüküm verme! İyi araştır; belki bu kişi diğerinin iki gözünü kör etmiş olabilir.” Değerli Kardeşlerim! İnsanın aceleyle davranması ve tahriklere kapılması, bireysel ve toplumsal yaşamda da onulmaz yaralara sebep olabilir. Fertler arası kavga ve nefretlerin kaynağı, genellikle, aceleci, düşüncesiz ve önyargılı davranışlar değil midir?. Bu tehlikeye dikkat çeken Rabbimiz şöyle buyurmaktadır: “Ey iman edenler! Size bir fâsık bir haber getirirse, bilmeyerek bir topluluğa zarar verip yaptığınıza pişman olmamak için o haberin doğruluğunu araştırın.”[2] “Ey iman edenler! Allah için hakkı titizlikle ayakta tutan, adâlet ile şâhitlik eden kimseler olun. Bir topluma olan kininiz, sizi adâletsizliğe sevk etmesin. Âdil olun.”[3] Aziz Mü’minler! Acelecilik; Kur’ân ve sünnetin rehberliği ile kontrol altına alınabilirse, iyi neticeler verecektir. Nitekim dinimizde, bazı işlerin geciktirilmemesi ve bugünün işinin yarına bırakılmaması istenmiştir. Bir günahın peşinden hemen tevbe etmek, namazları vaktinde kılmak, gençleri zamanı gelince evlendirmek gibi uygulamalar, zamanında ve yerinde yapılması istenen başlıca hususlardandır. Kardeşlerim! Gerçek şu ki, her konuda ayaklarımızı kaydırabilecek bir tehlike olan aceleciliğin üstesinden gelebilmek için; akla ve tecrübeye müracaat etmek, hakikati iyice araştırmak, sabır ve teenni ile hareket etmek, başkalarıyla istişâre etmek ve ilerisini düşünerek davranmak gibi hasletlere sarılmalıyız. Özellikle, aniden önümüze çıkan olaylar karşısında bu hasletlere sarılabilmek ve doğrudan şaşmamak, büyük önem arz etmektedir. Hutbemizi, hayat rehberimiz Kur’ân’ın öğütleriyle bitirelim: “Şüphe yok ki Allah’a karşı gelmekten sakınanlar, kendilerine şeytandan bir vesvese dokunduğu zaman iyice düşünürler (derhal Allah’ı hatırlarlar da) sonra hemen gözlerini açarlar. Şeytanlara kardeş olanlara gelince, şeytanlar onları azgınlığın içine çekerler, sonra da bundan hiç geri durmazlar.”[4] ——————————————————- Hazırlayan: Dr. Bilal ESEN Din İşleri Yüksek Kurulu Uzmanı – Redaksiyon: D.İ.B. Hutbe Komisyonu

[1] İsrâ Sûresi, 17/11. [2] Hucurât Sûresi, 49/6. [3] Mâide Sûresi, 5/8. [4] A’râf Sûresi, 7/201-202.

Hayatın Özü Sevgi

İmam Hatib — Thu, 17 Feb 2011 19:41:35 +0000

Hayatın Özü Sevgi

Değerli Mü’minler! Yüce Allah’ın rahmeti, ikram ve ihsanı her şeyi kuşatmıştır. Kâinatın yaratılması, insanın ihtiyaç duyacağı nimetlerle donatılması ve canlıların birbirlerine sevgi duyması, yüce Allah’ın rahmetinin bir eseridir. Rüzgârların yağmur yüklü bulutları omuzunda taşıması, gökten tane tane yağmur yağması, suyun buharlaşıp tekrar göğe ağması, gecenin peşinden güneş doğması hep ilâhî rahmetin bir tecellisidir. Toprağın kış günlerinde çekirdek ve tohumları sarıp sarmalaması, kardan, buzdan ve soğuktan koruması, mevsimlerin değişmesi, hayatın devamlı yenilenmesi de Hakk’ın rahmetinin bir eseridir. Her çeşit gül ve çiçeğin açışında, bülbüllerin ötüşünde, kuşların uçuşunda sevgi vardır. Sevgi, ilâhî rahmetin mahlûkata bir hediyesidir. Nitekim Yüce Rabbimiz “Kendilerine ısınasınız diye sizin için kendinizden (türünüzden) eşler yaratması ve aranızda bir sevgi ve merhamet var etmesi de onun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır”(1) buyurmuştur. Allah sevgisi, şüphe yok ki sevgilerin en yücesidir. Allah sevgisi; kaynağını Hak’tan alan, insanın kalbinden coşan ve bütün hayata yansıyan bitmez ve tükenmez bir enerjidir. Bu sebeple Müslüman’ın kalbi daima yüce Allah’ı anarak; ilim, ibadet ve hizmet aşkı ile yanarak çalışır. Allah sevgisi insanı inkârdan, şirkten, nifaktan, riyadan, büyük ve küçük her çeşit günahtan tertemiz kılar. Gönüllere imanı, tevhidi, ihlâsı, ihsanı, ilmi, irfanı, ibadeti ve güzel amelleri yerleştirir. Her ibadetin özü Allah sevgisinden beslenir. İnsanların içi ve dışı, dünya ve ahireti, sevgi ile süslenir. İnsanlarda Allah sevgisi; canlarını ve mallarını Hakk’ın emrine uygun kullanmaları, belaları sabırla, nimetleri şükürle karşılamaları ile belli olur. Hakk’ın rızasına uygun işlenen ameller; belalara karşı kalkan, dertlere derman olur. Sevgili Kardeşlerim! Allah sevgisi; kulun iman, irfan ve ilimle taşmasına, hayır ve hasenatta koşmasına, azim ve gayretle engelleri aşmasına, halden hâle geçmesine vesile olur. Sevgi, insanı ideale doğru seller gibi coşturur; Hakk emrinde ömür boyu koşturur. Hakk’ın sevgisiyle donanımlı bir Müslümanın taşıyamayacağı bir yük, aşamayacağı bir engel yoktur. Nitekim Yüce Rabbimiz “insanlardan öylesi de vardır ki Allah’ın rızasını kazanmak için kendini feda eder. Allah kullarına çok şefkatlidir”(2) buyurmuştur. Her inanç, her söz ve davranış, Hakk’ın rızasına uygunluğuna göre değer kazanır. Allah sevgisiyle öğrenilen ilim, yapılan ibadet ve iyilikler insanın kalbini hoş eder, kişiliğini yoğurur, istikbale ışık tutar. Hakk’ı seven kullar, sevgi ile erir, sevgi ile verir, sevgi ile yürürler. Allah sevgisiyle yapılan çalışmalar, yetiştirilen ürünler, verilen emekler; damarlarda kan, bedenlerde can olur. Hak sevgisiyle hareket eden her Müslüman’ın Yüce Allah tarafından sevildiği bir an olur. Değerli Mü’minler! Sevginin olmadığı yerde öfke, nefret, kin, kibir, haset, fitne ve fesat vardır. Çözülme, ayrılık ve yıkım vardır. Nefsanî ve şahsî çıkarları ön plana almak, bencil ve ihtiraslı olmak sevgi değildir. Sevgi; hoşgörülü, adaletli, merhametli, yardımsever, özverili ve fedakâr olmaktır. Sevgi, insanları birbirine bağlayan manevî bir bağdır. İşlerimizi onaran, gönüllerde huzuru, yuvalarda mutluluğu, toplumlarda kardeşliği, birlik ve beraberliği sağlayan sevgidir. Sevgi; İnsanların maddî ve manevî yönden gelişmesine, olgunlaşmasına vesile olur. Hutbemi sevgili peygamberimiz (sav) in şu hadis-i şerifleriyle bitiriyorum: “Hiçbiriniz kendiniz için arzu ettiğinizi kardeşiniz için de arzu etmedikçe, (kemâliyle) îmân etmiş olmaz”(3) “Siz iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de (tam) imân etmiş olmazsınız. Ben size bir şey göstereyim mi; onu yaparsanız birbirinizi seversiniz? Aranızda selâmı yayınız” (4). 1)- Rûm Suresi; 30/ 21. 2)- Bakara Suresi; 2/ 207. 3)- Buhari; İman, 7. 4)- Müslim; İman, 93. Hazırlayan: Âdem OYAN – İbradı Müftüsü

İslam’da Çalışmanın Önemi

İmam Hatib — Wed, 16 Feb 2011 14:02:13 +0000

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

Necm 53 – 39

İslam’da Çalışmanın Önemi

Muhterem Müslümanlar! İslâm, madde ile mânâ, ruh ile beden, dünya ile ahiret arasında sarsılmaz bir denge kurmuştur. Bu itidal ölçülerine uyarak çalışanlar dünya ve ahiret saadetini elde etmiş olurlar. Bu gibi fertlerden meydana gelen toplumlar ise, yükselmenin, huzur ve saadetin zirvesine erişirler. Dinimiz, dünya ve ahiret mutluluğu için çalışmayı farz kılmış ve bütün Müslümanlardan bu farizayı yerine getirmelerini istemiştir. Şu halde Allah Teala’nın hoşnutluğunu kazanmak ve dünyaya geliş gayemizi gerçekleştirmek için çalışmayı en kutsal görevlerimiz arasında telakki etmeliyiz. İnsan, gerek bu dünyada, gerekse öteki dünyada, ancak kendi çalışmalarının karşılığını görecektir. İnsan ne ekerse onu biçer, ekmeden biçmek olmaz. Bu husus, Allah’ın Kur’an lisaniyle biz kullarına bildirdiği ilahi bir kanundur: Kur’an-ı Kerim’de: “Doğrusu insanın eline geçecek olan kendi çalışmasından başkası değildir”⁽¹⁾ buyurulmaktadır. Şöyle bir düşünelim. Âlem, feza dediğimiz şu ucu, bucağı olmayan boşluk içinde dönüp duruyor. Hiçbir zaman kendi seyrinden ve kendi faaliyetinden geri kalmıyor. Güneş, ay, gezegenler ve yıldızlar hareket halinde, yer yürüyor, gök yürüyor, hepsi çalışıyor, her şey çalışıyor. Şu cansız dediğimiz toprak yaratılışından beri her gün, her saat, her saniye bitmez, tükenmez değişiklik geçiriyor. Bulutlara su veriyor, bulutlardan su alıyor. Sırtında otlar, ekinler, ağaçlar yetiştiriyor. İçinde madenler bulunduruyor. Ya gök? O bizim dünyamız gibi milyonlarca dünyayı göğsünde taşıyor. Gök de tıpkı yer gibi çalışıyor. Cenab-ı Allah da gerçek keyfiyetini ve suretini bilmediğimiz bir şekilde kainatı idare ediyor. Allah her an bu kainata hayat veriyor, yaratmaya devam ediyor. “Göklerde ve yerde bulunan herkes O’ndan ister. O ise her an yaratma halindedir”²⁾ayeti bu gerçeğe işaret ediyor. Varlıklar, dilleri ve halleriyle, ibadet, rızık, affedilme ve benzeri konularda Allah’tan yardım isterler. Allah, diriltmek, öldürmek, değerli veya değersiz kılmak, zengin veya fakir yapmak, isteyene vermek ve benzeri işlerde her an kainatta tasarruf etmektedir. Madem ki, yer çalışıyor, gök çalışıyor, öyleyse bizim de Allah’ın kulları olarak çalışmamız, hem de çok çalışmamız gerekmektedir. Yüce Rabbimiz Kur’an’da hem dünya ve hem de ahiret için çalışmamız gerektiğini emrediyor: Kasas Sûresi’nin 77′ inci ayetinde: “Allah’ın sana verdiğinden (O’nun yolunda harcayarak) ahiret yurdunu ara. Ama dünyadan da nasibini unutma. Allah’ın sana ihsan ettiği gibi, sen de (insanlara) iyilik et…” buyurmaktadır. Ayet-i kerimeden de anlaşılacağı üzere, dinimiz yalnız ahiret için değildir. Eğer öyle olsaydı Allahü Teala Müslümanları hiç dünya hayatına getirmez, “Ben sizin Rabbiniz değil miyim ?”⁽³⁾ sorusuna: “Evet, sen bizim Rabbimizsin” cevabını veren ve böylece ilahi imtihanı kazananları, doğrudan cennetine sokardı. Değerli Mü’minler! Sevgili Peygamberimizin şu hadisi şerifleri bu konuda bizlere ne güzel fikir vermektedir: “Sizin hayırlınız, ne dünyasını ahiretine, ne de ahiretini dünyasına tercih edendir. Her ikisi için de çalışandır.”⁽⁴⁾ “Hiç kimse elinin emeğinden daha hayırlı lokma yemiş olmaz.”⁽⁵⁾ “İki gününü birbirine eşit geçiren aklanmıştır.”^6” “Amellerin en üstünü, helal kazanç sağlamak için çalışmaktır.”⁷ “Rızkını araştıran, bunun için çalışan kimse Allah yolunda cihat yapan gibidir.”⁽⁸⁾ “Başkalarına muhtaç olmamak, çoluk ve çocuğunun mutluluğu ve komşularına yardım niyeti ile dünya için çalışan ve helalinden para kazanmak isteyenler, yüzleri parlak olarak Allah’a ulaşacaklardır.”⁽⁹⁾ “Helalinden çalışarak, yorgun bir vaziyette yatağa giren insanın günahları affedilecektir.”⁽¹⁰⁾ Aziz Müminler! Müslümanlık, hayat dinidir, hareket ve çalışma dinidir, zenginlik dinidir. İslâm’ın beş şartından ikisi; Hac ve Zekat, çalışan ve zengin olanların yapabilecekleri ibadetlerdir. Allah Teala; “Yeryüzüne dağılın. Allah’ın lütfundan rızkınızı araştırın”¹¹‘ “Zerre miktarı iyilik yapan onu görecektir. Zerre miktarı kötülük yapan da onun karşılığını görecektir.”¹² buyurmaktadır. Hutbemi Peygamber Efendimiz (s.a.s.)’in duasıyla bitirmek istiyorum: “Allahım! Sıkıntı ve hüzünden, acizlik ve tembellikten, korkaklık ve pintilikten, insanların kahrından sana sığınırım.”^13” ______________ 1)- Necm, 39. 2)- Rahman, 29. 3)- Araf, 172 4)- Cami’üs-Sağir, c.2, s.116. 5)- Buhari, Buyu, 15. 6)-Keşf’ül-Hafa,c.2,s.123,H.No.1406 7)-Feyzül-Kadir, c.2, s26, H. No.1238. 8)- İhya, c.2, s.89. 9)- H.B. Cenbey, 40 Hadis, No.33. 10)- Cami’üs-Sağir, c.2, s287 11)- Cuma, 10 12)- Zilzal, 7-8. 13)- Tac, c.5, s.113.

Müminlerin Özellikleri

İmam Hatib — Wed, 17 Mar 2010 03:19:32 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

قال الله تعالي: اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذٖ ينَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيَاتُهُ زَادَتْهُمْ اٖ يمَانًا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ

قال رسول الله (صلعم): لاَ يُؤْمِنُ أحَدُكُمْ حَتَّى يَكُونَ هَوُاهُ مُتَّبِعاً لِمُا جِئْتُ بِهِ[1

Müminlerin Özellikleri

Muhterem Müslümanlar İnsan olarak yaratılış gayemiz, Allahu Teâlâ’ya yüce dinimizin öğrettiği şekilde iman edip kulluk yapmaktır[2]. Dinimizin bize öğrettiği iman, yalnız bir nazariyeden ibaret değildir. İman, hem dünya, hem de ahiret saadetimizi kazandıran en değerli manevi sermayemizdir. İmanın en önemli özelliği ise, kalbin derinliklerine nüfuz etmesi, insana hem tarifsiz bir güven ve huzur hem de derin bir sorumluluk hissi vermesidir. İman bu özelliği ile şirkin ve putperestliğin kirlettiği kalplere yeniden hayat vermiş, sahabe örneğinde olduğu gibi, mensuplarını cehalet ve vahşetten kurtarmış; sevgi, saygı ve adaletin oluşturduğu İslam medeniyetinin temelini oluşturmuştur. Değerli Kardeşlerim! Allah’a iman bilinci, renkleri, dilleri ve düşünceleri farklı olan insanları ortak bir duyguda birleştirerek din kardeşi yapmıştır. Bu husus Kur’an’da: “Müminler ancak kardeştirler”[3] şeklinde vurgulanmıştır. Mümin, imanı, ibadeti, ahlâkı ve davranışlarıyla dürüst ve örnek insan olma durumundadır. Mümin, Allah’a kulluk yolunda Hz. Peygamberi (S.A.V.) örnek alan, haramlardan, günahlardan sakınan kimsedir. Mümin, insan haklarına saygılı, bütün insanları Allah’ın kulu olarak gören, geçimli ve uyumlu insandır. Allah inancının bilincinde olan insan, en güzel ahlâka sahip olmaya çalışır. Kin gütmez, düşmanlık etmez; yalan söylemez; iftira atmaz; başkalarının haklarını gasp etmez. Herkese yardım ve iyilik etmeye çalışır. Allah’ın her şeyi görüp bildiğinin farkında olarak davranışlarına dikkat eder. Zira Allahu Tealâ şöyle buyurmaktadır: “…O, karada ve denizde ne varsa bilir; O’nun ilmi dışında bir yaprak bile düşmez. O, yerin karanlıkları içindeki tek bir taneyi dahi bilir…”[4]; “Allah, gözlerin hain bakışını ve kalplerin gizlediğini bilir.”[5] Aziz Cemaat! Allah’a iman eden insan huzurludur. Çünkü sıkıntı ve güçlükler karşısında ümitsizliğe düşmez. İçinde bulunduğu kötü durumdan kurtuluş için elinden geleni yaptıktan sonra ötesini Allah’a bırakır; Ona sığınır, O’na güvenir. O’ndan gelene rıza gösterir, İsyan etmez. Allah’a iman eden kişi, aç gözlü olmaz. Cimrilikten kaçınır. Adaletli davranır, haksızlık ettiği takdirde ahirette îlahî adalet karşısında yargılanacağını bilir ve hak sahibiyle helalleşir. Kısaca Allah’a iman eden ve O’na gönülden bağlı olan insanlar her durumda güzel davranış sahibi olurlar. Bunun sonucunda topluma huzur ve güven gelir. İnsanlar rahat ve mutlu olurlar. Hutbemizi bir âyet-i kerime mealiyle bitiriyorum. Rabbimiz buyuruyor ki: “Müminler o kimselerdir ki, Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir. O’nun âyetleri kendilerine okunduğu zaman (bu) onların imanlarını artırır. Onlar sadece Rablerine dayanıp güvenirler.”[6] Kadir KORKMAZ Mehmet Zahit Kotku Camii M-K BAŞAKŞEHİR

[1] Kenzü’l-ummal, 1084. [2] Zariyat, 51/56. [3] Hucurat, 49/2 [4] En’am, 6/59. [5] Mü’min, 40/19, [6] Enfal, (8) 2.

İffet ve Hayâ

İmam Hatib — Tue, 23 Feb 2010 08:10:27 +0000

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى

Naziat 79 / 40-41

İffet ve Hayâ

Muhterem Müslümanlar! İslam’ın insanlığa öğrettiği ve Müslümanlarda bulunmasını istediği güzel vasıflardan birisi de hayâ duygusudur. Hayâ, İslam ahlakının özü, imanın da bir parçasıdır. Bundan dolayı Peygamberimiz (s.a.s.) bir hadislerinde şöyle buyurmuştur: “Her dinin bir ahlâkı vardır. İslam’ın ahlakı da hayâdır.”¹ “İman yetmiş küsur şubedir. En üstünü Allah’tan başka bir ilah bulunmadığına iman etmek, en alt derecesi de insanlara zarar verecek şeyleri yoldan kaldırmaktır. Hayâ da imandan bir şubedir.”2 Aziz Müminler! İslam ahlâk bilginleri, hayâyı; Allah’a karşı hayâ, insanlara karşı hayâ, kişinin kendisine karşı hayâsı, olmak üzere üç kısma ayırmışlar ve şöyle açıklamışlardır: “Allah’a karşı hayâ, O’nun emir ve yasaklarına uymakla olur. İnsanlara karşı hayâ, onlara eziyet etmemek ve yanlarında çirkin işler yapmaktan ve çirkin sözler söylemekten kaçınmakla olur. Kişinin kendisine karşı hayâsı ise, edepli olması demektir.”³ Peygamberimizin “Utanmıyorsan dilediğini yap”⁴ buyurması, hayânın insanı kötülüklerden alıkoymada ne kadar güçlü bir unsur olduğunu ortaya koymaktadır. Allah Teâlâ da: “Kim de, Rabbinin huzurunda duracağından korkar ve nefsini arzularından alıkoyarsa, şüphesiz, cennet onun sığınağıdır.”⁵buyurarak edep ve hayâ timsali insanları cennetle müjdelemektedir. Edep ve hayâ sahibi olmak, aynı zamanda saygı, hoşgörü, adalet, dürüstlük, sevgi ve nezaket gibi güzel vasıflara sahip olmayı da beraberinde getirir. Bundan yoksun olan insanlar, toplum içindeki saygınlığını yitirirler. Hutbemi bir ayeti kerime mealiyle bitiriyorum: “Mümin erkeklere söyle; gözlerini haramdan sakınsınlar, iffetlerini korusunlar. Bu davranış onlar için daha nezihtir. Şüphesiz Allah onların yaptıklarından hakkıyla haberdardır. Mümin kadınlara da söyle; gözlerini haramdan sakınsınlar, iffetlerini korusunlar.”⁶ Hazırlayan: Dr. Mehmet DİNÇOĞLU – Kırıkkale-Karakeçili İlçe Müftüsü Redaksiyon: İl Müftülüğü Hutbe Komisyonu ————————————————————————— 1-Malik, Hüsnü’l- Huluk, 2, II, 905. 2- Müslim, İman,58 I,63 3-Mâverdî, Edebü’d-dünya ve’d-din, s.392-3’den naklen Kürsüden Öğütler, D.İ.B. Ankara 2007, s.546 4-Buhari, Enbiya 54, Edeb 78. 5-Naziat:40-4l 6-Nur: 30-31

Mevlid Kandili

İmam Hatib — Thu, 18 Feb 2010 18:31:31 +0000

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ

وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً

Ahzab 33 / 21

Mevlid Kandili

Muhterem Müslümanlar! İçerisinde bulunduğumuz Şubat ayının 25’ni 26’sına bağlayan Cuma gecesi Peygamber Efendimiz(sav)’in doğum günü olan Mevlid Kandilidir. Sevgili peygamberimiz 571 tarihinde Rebîül evvel ayının 12’sinde pazartesi günü dünyaya şeref vermişlerdir. Onun kutlu doğumu alemlere rahmet, tüm insanlığa huzur ve saadet getirmiştir. Zira Peygamber Efendimiz (s.a.s.) dünyayı şereflendirmeden önce insanlık en karanlık dönemini yaşıyordu. Sevgi ve şefkat duyguları kaybolmuş, haktan, hakikatten ve adaletten hiçbir eser kalmamıştı. Zulme uğrayanların, diri diri toprağa gömülen kız çocuklarının feryadını kimseler duymuyordu. Cehalet dünyanın her yerini kaplamış, akıllara durgunluk verecek, insanın kanını donduracak kadar günahın her türlüsü açıkça işleniyordu. Merhum Akif’in dediği gibi: “Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta; Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi.” İşte böyle bir zamanda alemlere rahmet olarak gönderilen Sevgili Peygamberimiz(s.a.s.) insanlığın mâkus tarihini değiştirdi. Mekke’nin ufkunda parlamaya başlayan Nübüvvet nuru ile kalplerimiz münevver oldu. Onun sayesinde insanlık, yeniden insan olduğunun farkına vardı. Onun sayesinde, yitirilen insani duygular yeniden kazanıldı. Kıymetli Kardeşlerim! Peygamber Efendimiz(s.a.s.) sulh ve barış elçisi, tüm canlılara karşı rahmet ve şefkat Peygamberidir. Allahın insanlık âleminde yarattığı en müstesna şahsiyettir. O, Allaha giden yolda rehberimiz, salât ve selamlarımızla manevi ikliminden soluklandığımız sevgililer sevgilisidir. Yüce Allah(cc) Ahzab Suresinin 21’inci ayeti kerimesinde; “Andolsun, Allahın Resulünde; sizin için, Allaha ve Resulüne kavuşmayı umanlar ve Allah’ı çok ananlar için güzel bir örnek vardır” buyurmak suretiyle O’nu tüm insanlara örnek olarak göstermiştir. Muhterem Müslümanlar! Mevlid kandili, Peygamber Efendimizin bütün zamanlara hitap eden ve tüm insanlığa hayat iksiri sunan evrensel mesajlarını değerlendirmemiz bakımından bizlere bir hatırlatma olmalıdır. Değerli Müminler! Peygamber Efendimizi sevmek onu gereği gibi anlamak, onun manevi mirasına sahip çıkmak; tüm davranışlarımızda onun tavsiyelerine göre hareket etmek ile olur. Kandilinizi tebrik ederken, hutbemi Tevbe suresi 128’inci ayeti kerime meali ile bitiriyorum: “Andolsun, size kendi içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya düşmeniz ona çok ağır gelir. O size çok düşkün, mü’minlere karşı da çok şefkatli ve merhametlidir.” …………………………. Hazırlayan: Muammer TURAN Altındağ Müftüsü Redaksiyon: İl Müftülüğü Hutbe Komisyonu

İslam’da Sevgi

İmam Hatib — Thu, 11 Feb 2010 15:48:20 +0000

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

Ali İmran 3 / 31

İslam’da Sevgi

Muhterem Müslümanlar! İslâm Dini, getirmiş olduğu ilke ve esaslarla muhataplarına “iyi insan” olmayı önermiş ve “iyi insanlar” dan meydana gelen bir toplum oluşturmalarını tavsiye etmiştir. Kur’an ve Sünnet’in konusu, insandır. Kuran ve sünnette var olan ilkeler, sevgi, barış, birlik, beraberlik ve kardeşlik ruhunun kalplerde yerleşmesi ve huzurlu bir hayatın tesis edilmesine yöneliktir. “İslam” en geniş manasıyla, Allah ve Resulü’nün razı olduğu, insanların barış içinde yaşadıkları huzur dolu bir hayatın adıdır. Bu özellikleri itibariyle İslâm, sevgi ve barış dinidir. Yüce dinimizin özündeki bu sevgiyi esas alarak hayatlarını şekillendiren Müslümanlar, İslam ile köklü bir medeniyet kurmuşlar; bu medeniyetin her noktasında sevgiyi ilmek ilmek dokumuşlardır. “Yaratılanı severim, yaratandan ötürü” diyen Yunus, işte bu aşk medeniyetinin ozanıdır. Mevlana; “Ne olursan ol yine gel” çağrısını, İslam’ın sevgi çağlayanlarından derlemiştir. Değerli Mü’minler! Varlık âleminde her şey, birbirine sevgi bağıyla bağlıdır. Sevgi bağının kopması, kâinattaki düzen ve nizamın bozulması demektir. Düzenin bozulduğu yerde ise, hayat yaşanmaz hale gelir. “İman etmedikçe, cennete giremezsiniz; birbirinizi sevmedikçe kâmil anlamda mümin olamazsınız…”¹ buyuran Peygamber Efendimiz(s.a.s.), başta cennet olmak üzere her güzelliğin anahtarının sevgi olduğunu vurgulamaktadır. Hz. Peygamber’in eşlerine karşı sevgiyle muâmelesi, çocuklarıyla oluşturduğu sevgi atmosferi, ashabıyla kurduğu kardeşlikten öte sıcak yakınlık, saâdet asrından günümüze yansıyan ve hiç solmayan sevgi manzaralarıdır. Aziz Kardeşlerim! İmanın değeri, ibadetin lezzeti, insanlığın anlamı hep sevgiyledir. Hakiki, çıkarsız, solmayan ve sonu olmayan sevgi; Cenab-ı Allah’ın peygamberleri aracılığıyla insanlara öğrettiği kurallarda saklıdır. O kuralın başı ise: “Allah için, O’nun rızasına ermek için sevmektir.” Bu sevginin ne kadar değerli olduğunu şu hadisi şeriften yola çıkarak anlamamız mümkündür: “Yüce Allah kıyamet gününde: Benim rızam için birbirlerini sevenler nerededirler? Bugün onları, Benim gölgemden başka gölgenin bulunmadığı günde, kendi gölgemde gölgelendireceğim.”² diye buyuracaktır. Muhterem Müslümanlar! Müminin yüreği, bütün sevgilerin başı olan Allah sevgisiyle dolduğu vakit; canlı cansız bütün tabiatı kucaklar. Eşi, çocukları, akrabaları ve komşularıyla “incitmemek” esasına dayalı bir hayat kurar. Böyle bir sevginin coşkusu ise, tek bir güne sığdırılamayacak kadar derin, kalıplara dökülemeyecek kadar manevidir. Hutbemi başta okuduğum ayeti kerime mealiyle bitiriyorum: De ki: “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.”³ 1- Buhari, Edeb, 27; Müslim, Birr, 67 2- Müslim, Kitabu’l-Birr, ve’s-sıla ve’l-Âdab, 12 3- Âl-i İmran/31 ———————————————————————————– Hazırlayan: Rahime ALTAŞ – İl Vaizi Redaksiyon: Ankara İl Müftülüğü Hutbe Komisyonu

Alınterinin Önemi

İmam Hatib — Thu, 11 Feb 2010 15:34:44 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

Necm 53/39

Alınterinin Önemi

Muhterem Müslümanlar! İnsanoğlu hayatını sürdürebilmesi için yemeye, içmeye ve barınmaya muhtaçtır. Bunları karşılamak için çalışıp kazanmak, emek sarf edip alın teri dökmek durumundadır. Çalışıp ve helalinden kazanmak her Müslüman için temel bir görevdir. Tembellik ve asalaklık ise dinimizin hoş görmeyip yerdiği, mümine yakışmayan bir davranıştır. Mümin, iki günü birbirine eşit olmayan çalışkan insandır. Mümin; devamlı kendini yenileyen, iş ve istihdam üreten, dünya ve ahiret işlerinde kimseye muhtaç olmamak için gayret eden kimsedir. Devamlı enerjik, üretken, hareketli ve bereketli insandır. İşlerinde gayretli ve çalışkan olduğu gibi, ibadet ve itaatlerinde de devamlı, dikkatli ve duyarlıdır. Sağlığı el verdiği müddetçe çalışmaktan geri durmaz. Çünkü rabbimiz Kur’an-ı Kerimde: “bir işi bitirince diğerine koyul. Ancak Rabbine yönel ve yalvar.”[1] buyurmaktadır. Muhterem müminler! İslam; içerisinde emek bulunmayan faiz, kumar, hırsızlık, gasp ve bunun benzeri gayri meşru işleri haram kılmıştır. Aynı zamanda insanların inançlarını sömürerek, ihtiyacı olmadığı halde, meslek haline getirip dilencilik yapmak da böyledir. Emeksiz bir kazanç insanı hem dünyada, hem de ahrette küçük düşürür. İhtiyaçları olduğu halde dilenmeyen kimselerin durumunu Kur’an şöyle ifade eder; “(sadakalar) kendilerini Allah yoluna adayan, yeryüzünde dolaşmaya güç yetiremeyen fakirler içindir. İffetlerinden dolayı (dilenmedikleri için), bilmeyen onları zengin sanır. Sen onları yüzlerinden tanırsın. İnsanlardan arsızca (bir şey) istemezler. Siz hayır olarak ne verirseniz, şüphesiz Allah onu bilir.” (Bakara 273) Sevgili Peygamberimiz (s.a.v) de dilenmeyi hoş karşılamamış ve dilenciler hakkında şöyle buyurmuştur;: “”Kişinin iplerini alıp dağa gitmesi, oradan sırtında bir deste odun getirip satması, onun için, insanlara gidip dilenmesinden daha hayırlıdır. İnsanlar istediğini verseler de vermeseler de.”[2] Muhterem kardeşlerim! En hayırlı kazanç kişinin kendi elinin emeğidir. Peygamberler bile kendi ellerinin emeğiyle geçinmişlerdir. İnsanlara dürüst yaşamları ile örnek olmuş, emeksiz yemek yememişlerdir. Davut (a.s) demircilik, Zekeriya (a.s) marangozluk, Musa (a.s) çobanlık yaparak helal kazanç temin eden örnek peygamberlerden bir kaçıdır.[3] Yine konumuzla ilgili olarak şu ayeti kerime ne kadar da dikkat çekicidir; “insan için ancak çalıştığı vardır, şüphesiz onun çalışması ileride görülecektir.”[4] Bu ayetten anlaşılacağı üzere insan; inansın ya da inanmasın ancak çalışmasının karşılığını görecektir. Aziz müminler! Çalışmak; insanı değerli kılar. İnsan meşgul olduğu bir iş sayesinde, stresten uzak kalır, sağlıklı ve zinde yaşar. Bu nedenle halk arasında: “boş duranı Allah sevmez”, “İşleyen demir pas tutmaz”, “Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası, dostunun yüz karası, düşmanının maskarası” gibi özdeyişlerle alın teri teşvik edilmiştir. O halde, helal ve temiz rızk elde etmek için gayret gösterelim. Emrimiz altında çalışanların haklarını gözetelim. Gayret bizden yardım ise yüce Allah’tandır. Hutbeme milli şairimiz merhum Âkif’in şu mısralarıyla son vermek istiyorum: Allah’a dayan sa’ye sarıl hikmete râm ol Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol

1- İnşirah, 94/7-82- Buhari, Zekat 50,Buyü,15 4- Sebe, 34/10; Kasas, 28/25 6- Necm, 53/39-40 Yaşar AKSOY İzmir Gaziemir Mrk.Camii İ.H.

Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » Şubat

Mevlid-i Nebi – Mevlid Kandili

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً * وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً

Ahzab 33 / 45 – 46

Kibir

Acele İşin Sonu Pişmanlıktır

Hayatın Özü Sevgi

İslam’da Çalışmanın Önemi

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

Müminlerin Özellikleri

İffet ve Hayâ

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى

Mevlid Kandili

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ

وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً

İslam’da Sevgi

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

Alınterinin Önemi

بسم الله الرحمن الرحيم وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى

بسم الله الرحمن الرحيم

وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى