Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » dua

Mevlid-i Nebi – Mevlid Kandili

İmam Hatib — Wed, 01 Feb 2012 15:27:32 +0000

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً * وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً

Ahzab 33 / 45 – 46

MEVLİD-İ NEBİ

Muhterem Kardeşlerim! Yüce Rabbimizin bütün alemlere rahmet olarak gönderdiği Peygamber Efendimiz(s.a.s.)’in bir mevlid-i şerifine daha ulaşmanın haz ve mutluluğunu yaşamaktayız. Efendimiz’in doğumu, öteden beri mümin gönüllerde sürûr, veçhelerde beşâret, lisanda ise; “Bu gelen ilm-i ledün sultanıdır Bu gelen tevhid-i irfan kânıdır Bu gelen aşkına devreyler felek Yüzüne müştak durur ins ü melek.” dizeleriyle tezahür etmiştir.

Değerli Kardeşlerim!

İnsanlığın yaratılış gayesini unuttuğu, insani erdemlerden uzaklaştığı, cehalet ve zulmün karanlığının ortalığı kapladığı bir dönemde Mekke ufkundan kainata bir güneş olup doğmuştu Efendimiz. “Bir müjdeci, bir şahit, bir uyarıcı, Allah’ın izniyle kendi yoluna çağıran bir davetçi ve aydınlatıcı bir kandil”1 olarak göndermişti Yüce Rabbimiz onu… O, bir melek olmadığı gibi, sıradan bir beşer de değildi. Yüce Mevla’dan vahyi alan, insanlara anlatıp öğretendi. O; “Ey örtüsüne bürünen kalk ve anlat.”2 emrine muhatap olmuş, bu kudsi görevi yerine getirebilmek için gecesini gündüzüne katmıştı. Efendimiz bu çileli yolda kınanma, hakaret, itham, boykot ve hicret gibi nice güçlüklere karşı büyük bir sabır göstermişti. Tıpkı Nebi kardeşleri Yunus, Hud, Salih, İbrahim ve diğerleri gibi.

Kardeşlerim!

Abdullah’ın yetimi, Amine’nin emaneti Halilürrahman İbrahim(a.s.)’ın duası ve müminlerin gözbebeği Yüce Nebi, Rabbimizin insanlığa en büyük ikramıdır. Bu hakikat; “Andolsun Allah müminlere, kendi içlerinden, onlara ayetlerini okuyan, onları arıtıp tertemiz yapan, onlara kitap ve hikmeti öğreten bir peygamber göndermekle büyük bir lütufta bulunmuştur…”3 ayetiyle duyurulmuştur. Efendimiz cehlin yerine bilgi ve hikmeti, zulmün yerine hak ve adaleti getirmiştir. “Ben Muhammed’im, ben Ahmed’im, ben rahmet peygamberiyim”4 diyen Kutlu Nebi(s.a.s.); nefret ve kinle paslanan yürekleri, körelmiş vicdanları muhabbet ve merhametle yeniden inşa ve ihya etmiştir. Kur’an’ın ifadesiyle O, “bizim içimizden bize gelmiş”5 bir elçidir. ‘İçimizden biri’ olması, O’nun örnekliğinin ve örnek alınmasının da bir gereğidir. O’nun gibi bir kul, O’nun gibi bir evlat, O’nun gibi bir eş, O’nun gibi bir baba, O’nun gibi bir arkadaş, O’nun gibi bir komşu, O’nun gibi bir yönetici olmanın imkânı sunulmuştur bizlere…

Kardeşlerim!

Kerim Kitabımız, Allah’ı sevmenin ve sevgisine erişmenin Resulümüze uymakla mümkün olacağını beyan etmiştir.6 Asr-ı Saadetten bugüne değin bütün müminler bu ilahi çağrıya uyarak, gönüllerini Efendimizin muhabbetine adamışlardır. İsimlerine, düşünce ve davranışlarına, şiir, musiki ve sanat eserlerine kısaca tüm hayatlarına bu sevgiyi gergef gergef nakşetmişlerdir. Efendimizin adını andıkları ya da işittiklerinde salavat getirmeyi ona saygının bir gereği kabul etmişlerdir. Veladet bahrinde; “Doğdu ol saatte ol Sultan-ı din / Nura gark oldu semavat u zemin” kısmı okunurken oturmayı edebe aykırı görmüş, sanki Resulullah’ın manevi şahsiyetleri meclisi teşrif edercesine O’nun kudümünü ayakta karşılamışlardır. Aziz Mahmud Hüdai hazretleri bu teşrife duyduğumuz minnettarlığı ne güzel dile getirmiştir: “Kudümün rahmet u zevk u safadır Ya Resulallah / Zuhurun derd-i uşşaka devadır Ya Resulallah.”

Kardeşlerim!

Efendimize sevgimiz O’nu çok iyi anlamak, getirdiği mesajı benimsemek ve hayatımıza aktarmakla tezahür etmelidir. O’nun bizzat Rabbimiz tarafından meth u sena edilen ahlakını örnek alabildiğimiz, merhamet, şefkat, adalet, hoşgörü ve daha nice güzel vasıflarını ilke edinebildiğimiz, kısacası bizler de O’nun gibi canlı birer Kur’an haline gelebildiğimizde Resulümüze sevgi ve bağlılığımızı göstermiş olacağız. Yüce Mevlamız, gönlümüzden Efendimizin sevgisini hiç eksik etmesin. Bugün bu kutlu mabedi dolduran siz kıymetli cemaatimizin mevlid kandilini tebrik ederken, Habib-i Kibriyanın manevi huzurunda kemal-i edeple deriz ki: “Ey velâdeti yeryüzünün baharı, insanlığın bayramı olan, gönüller sultanı, canda canan Yüce Resul! Sizi tanımış ve size iman etmiş olmaktan dolayı biz, erişilebilecek en büyük nimete ermenin idrakiyle Rabbimize sonsuz hamd ve sena ediyoruz. Ruhu tayyibenize gönül dolusu salat ve selam olsun. Allahümme salli alâ seyyidina Muhammed..”

1.    Ahzab, 33/45-46
2.    Müddessir, 74/1-2
3.    Al-i İmran, 3/164
4.    Müslim, Kitâbul-Fedâil, 126
5.    Tevbe, 9/128
6.    Al-i İmran, 3/31

Hazırlayan: Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

İletişim Ahlakı

İmam Hatib — Thu, 26 Jan 2012 18:58:12 +0000

İletişim Ahlakı

Değerli Kardeşlerim!
Teknoloji alanında baş döndürücü gelişmeler yaşanmaktadır. Bu vesileyle iletişim büyük bir ivme ve güç kazanmıştır. Öyle ki bir mesajla büyük kitlelere anında ulaşabilmekte, duygu ve düşüncelerimizi çok geniş kitlelerle paylaşabilmekteyiz. Hemen herkesin bir şekilde meşgul olduğu sosyal ağlar, farklı coğrafyadaki kardeşlerimizle tanışmaya ve insanlarla nice dostluklara zemin hazırlamaktadır. Her satırı gönülden yazılmış bir mesaj ile sevinç ve mutluluklara ortak olunabilmekte, zor zamanlarda bir selam veya hoş bir ileti yüreklere su serpebilmektedir.

Aziz Kardeşlerim!
Hakikat âlemindeki iletişimde bizden beklenen edep, nezaket, saygı gibi güzel hasletler, hangi iletişim ortamında bulunursak bulunalım imanımızın ve ahlakımızın bir gereği olarak tezahür etmelidir.
Oysa sosyal medyada çoğu defa bu tür dini ve ahlaki hasletler sorumsuz bir şekilde göz ardı edilebilmektedir. Zamanı ve dahası ömrü israf, gıybet, dedikodu, yalan, su-i zan, koğuculuk, iftira gibi birçok gayri ahlaki tutum ve davranışlar adeta bu ortamların galibi konumundadır. Oysa yüce kitabımızda; “İnsan hiç bir şey söylemez ki onun yanında yaptıklarını gözetleyen ve kaydeden hazır bir melek bulunmasın.”1 ayetiyle bizim her daim Yüce Yaratanın murakabesi altında olduğumuz ifade edilmektedir.
Mümin, elinden, dilinden, bütün uzuvlarından sadır olan davranışlardan sorumlu olduğu bilinciyle hareket etmelidir. Nitekim, “O gün biz onların ağızlarını mühürleriz. Elleri bize konuşur, ayakları da kazandıklarına şahitlik eder.”2ayeti kerimesi bu hakikati gayet veciz bir şekilde beyan etmektedir.
      Onun da ötesinde Yüce Yaratıcı; “İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı zanneder?”3 buyurmak suretiyle amaçsız, gayesiz bir konumda yaratılmadığımızı ifade etmektedir.
          Kerim kitabımızın bir başka ayetinde ise, huzur ve mutluluğu yakalayan müminlerden bahsedilirken; onların dünya ve ahiretlerine, kendilerine ve insanlığa faydası olmayan boş ve anlamsız şeylerden uzak durduklarına vurgu yapılır.4
Efendimiz(s.a.s.) de; “Bir kimsenin lüzumsuz ve boş şeyleri terk etmesi iyi bir Müslüman oluşundandır.”4 sözüyle hislerimize tercüman olur.

Muhterem Kardeşlerim!
Sosyal ağlarla ulaştığımız imkânı, bilgi, görgü ve duygu paylaşımı olarak hayır ve yararımıza kullanmak mümkün olduğu gibi, kötüye kullanmak da bizim irademiz ve elimizdedir.
Rabbimiz; “İyilik ve takva üzere yardımlaşın ama günah ve düşmanlık üzere yardımlaşmayın.”5 buyurarak, günah ve kötülük hususunda değil, güzel hasletlere sahip olma ve bunların paylaşımı konusunda yardımlaşmamız gerektiğini ifade etmektedir.
Unutulmamalıdır ki; sosyal ağlarla elde ettiğimiz devasa imkânları iyi yönde ve amacına uygun şekilde kullanmak gerçekte irademizin merkezindedir.

Kardeşlerim!
Sınırsız imkânlar dünyasında, inancının, ahlakının, âdâbının kendine yüklemiş olduğu sorumluluk gereği kendi kendini kontrol edebilen dirayetli kişiliklere birey ve toplum olarak ihtiyacımız vardır. Bizi hakikat dünyasından koparmayacak, sanal ortamlara mahkûm etmeyecek muktedir bir bilinç, disiplinli bir benlik oluşturmalıyız.
Şunu bilelim ki Rabbimiz, bize şah damarımızdan da yakındır. Gizli-aşikar her sırrımıza şahittir. Bu itibarla; hangi ortamda bulunursak bulunalım bu bilinç ve duyarlılıkla adabımızı, ahlakımızı, ahvalimizi, akvâlimizi O’nun huzurundaymış gibi muhafaza etmeliyiz.
Allah’ın bize birer nimet olarak verdiği imkânların, şerre değil hayra hizmet için kullanılmasını ve gönüller arası muhabbet köprülerinin inşasına zemin hazırlamasını diliyor, Efendimizin bir hadisiyle hutbemi bitiriyorum: “Müslüman, elinden ve dilinden insanların emin olduğu kimsedir.”6

1.    Kaf, 50/18
2.    Yâsîn, 36/65
3.    Kıyâme, 75/36
4.    Mü’minûn, 23/3
5.    İbn Mâce, Fiten: 21
6.    Mâide, 5/2
7.    Tirmizî, Îmân, 12

Hazırlayan ve Redaksiyon:
Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Ana – Babaya Hürmet

İmam Hatib — Thu, 26 Jan 2012 18:18:24 +0000

وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا

Nisa 4 / 36

Ana – Babaya Hürmet

Muhterem Müslümanlar!
Yeryüzünde hiç kimsenin çocuklarına ana ve babaları kadar yakın olamayacağını bilmeyen yoktur. Bizleri aylarca karnında taşıyıp doğuran, sudan, ateşten ve her türlü tehlikeden korumak için çırpınan, kucağında büyütüp, hastalığımızla hastalanan, sağlığımızla sevinen analarımızın üzerimizdeki hakları ve bizim onlara karşı ödevlerimiz saymakla bitmez. Aynı şeyleri babalarımız için de söyleyebiliriz. Daha dünyaya ayak basmadan doğumumuzu sabırsızlıkla ve heyecanla bekleyen, hiçbir şeye güç yetirmeye imkânımız yok iken her şeyimizle uğraşmayı zevk bilen, nafakamızı seve seve taşıyan, üstümüze titreyerek eğitim ve öğretimimiz için her türlü fedakârlığı göze alan, kendi sahip olmadığı bütün imkânlara bizi kavuşturmak için çırpınan babamızın haklarını da ne yapsak ödeyemeyiz.

Aziz Mü’minler!

Yüce Rabbimiz ve Sevgili Peygamberimiz ana ve babaya saygılı davranmayı, iyilik yapmayı defalarca emretmişlerdir. Cenab-ı Hak Kur’an da bu konudaki açık buyruklarını bizlere bildirmiş ve şöyle buyurmuşlardır. “Allah’a ibadet edin ve O’ na hiçbir şeyi ortak koşmayın. Ana-babaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolcuya, elinizin altındakilere iyilik edin. Şüphesiz, Allah kibirlenen ve övünen kimseleri sevmez” .1

Değerli Mü’minler!

Bu konuda insanın gözlerini yaşartan ve ana ile babaya bağlılığın önemini gözler önüne seren iki ayette İsra suresindedir.

Yüce meali şöyledir. “Rabbin, kendinden başkasına asla ibadet etmemenizi, anaya-babaya iyi davranmanızı kesin olarak emretti. Eğer onlardan biri ya da her ikisi senin yanında ihtiyarlık çağına ulaşırsa, sakın onlara “öf” bile deme, onları azarlama, onlara tatlı ve güzel söz söyle. Onlara merhamet ederek tevazu kanadını indir ve de ki; Rabbim! tıpkı beni küçükken koruyup yetiştirdikleri gibi sende onlara acı”. 2

Muhterem Müslümanlar!

Sevgili Peygamberimiz (SAV)’ in ana babaya saygı, bağlılık ve iyilik konularında güzel tavsiyeleri vardır. Bir kaçını nakledelim: “Allah’ın rızası ana ve babayı memnun ve razı etmekle kazanılır.”3 “Cennet anaların ayakları altındadır.”4 “Hiç şüphe yok ki üç kimsenin duası kabul olur. Mazlumun (zalime-bed) duası, misafirin (ev sahibine) duası ve ana babanın çocuğuna duası.” 5

Değerli Müslümanlar!

Özet olarak diyebiliriz ki; evlat ana ve babasının her yönde hizmetlerinde olmalı, imkânına göre onlara yeme, içme, giyme, sağlık ve barınma konularında harcama yapmalı, onları kıracak, üzecek söz ve davranışlardan kaçınmalı, onlara şefkat ve merhamet göstermeli, dost ve arkadaşları ile ilgi ve alakayı kesmemeli, onlara beş vakit namazın peşinden dua etmelidir.
Hutbemi hadis mealleriyle bitirmek istiyorum. “Ana ve babasına itaat eden, ikram ve ihsanda bulunana ne mutlu, Allah onun ömrünü artırsın.6
“Allah Teala bütün günahlar da dilediklerinin cezasını ahiret gününe erteler. Yalnız ana ve babaya karşı gelmenin cezası hariç. Allah Teala ana ve babasına isyan edenin cezasını ölmeden önce dünyada verir”7

Ali KANDİL
Akçaabat Vaizi
___________________
1 Nisa 4/36
2 İsra 17/23-24
3 Tirmizi, Birr, 3
4 Cami-us Sağir 1/42, No;3657
5 Tirmizi Birr 7
6 Mecmau-z-Zevaid 8/137
7 Et-Terğib ve’t-Terhib, 3/331

Tevekkül

İmam Hatib — Thu, 12 Jan 2012 17:40:46 +0000

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَ

Tevbe 9 / 40

Tevekkül

Değerli Kardeşlerim! Kutlu Nebi(s.a.s.) ve sadık dostu Ebu Bekir (r.a), hicret ederlerken müşriklerin takibinden kurtulmak amacıyla mağaraya sığınmışlardı. Amansız takipçilerin mağaranın kapısına dayandığını fark eden Hz. Ebu Bekir: “Ey Allah’ın Elçisi, eğilip bir baksalar bizi görecekler” diyerek endişesini dile getirmişti. Bunun üzerine Peygamberimiz(s.a.s.): “Üzülme, Allah bizimle beraberdir,”¹ “Allah’ın yanlarında olduğu iki kişi hakkında neden endişe ediyorsun ki?”² diyerek arkadaşını sakinleştirmiş ve tevekkül anlayışını ortaya koymuştu. Kardeşlerim! Modern çağın bizlere sunduğu imkânlara ve maddiyatın süslediği tozpembe hayata çoğu defa aldanarak ihmal ettiğimiz ya da tam anlamıyla kavrayamadığımız değerlerden biridir tevekkül. Tevekkül, mü’minin bir iş hususunda elinden gelen bütün gayreti gösterdikten sonra sonucu Allah’a havale etmesidir. Kulun, Yüce Mevla’ya aczini itiraf ederek kayıtsız şartsız teslimiyetidir tevekkül. Muhterem Kardeşlerim! İman nimetine erişmiş biz bahtiyar mü’minler, sevinçte-kederde, bollukta-darlıkta, kısacası her anımızda Yüce Yaratan’a sığınırız. En zor anlarımızda yanımızda kimseyi bulamasak da, ümidimizi kesmeden el açıp yardım dileriz sonsuz merhamet sahibi Rabbimizden. İbrahim Hakkı Hazretleri: Hak şerleri hayr eyler, Zannetme ki gayr eyler Arif Anı seyreyler, Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler… sözleriyle mü’minde bulunması gereken bu güzelvasfı veciz bir şekilde ortaya koymuştur. Aziz Kardeşlerim! Tedbiri terkederek, sorumluluğu yerine getirmeden, sebeplere tutunmadan tevekkül olmaz. Böyle bir tevekkül anlayışı işin kolayına kaçmaktır, tembelliktir ve İslamın ruhuyla asla bağdaşmaz. Adil halife Hz.Ömer’den bize nakledilen şu örnek, İslam’ın tevekkül ruhunu en güzel şekilde yansıtır; Hz. Ömer, bir gün hiçbir iş yapmadan mescitte boş boş oturan ve vakitlerini öldüren kişilere ne yaptıklarını sordu. Onlar, ‘‘Biz Allah’a tevekkül ederiz, mütevekkilleriz’’ dediler. Hz. Ömer, ‘‘Çoluğunuza çocuğunuza kim bakar?’’ diye sorduğunda da, ‘‘Biz çalışmayız, çoluk çocuğumuza yakınlarımız bakar’’ cevabını alınca kızarak, ‘‘“Aksine siz hazır yiyiciler, müteekkillersiniz. Gerçek anlamda tevekkül eden, tohumunu yere atıp sonra Allah’a tevekkül edendir.’’3 cevabını verdi. Böylece Hz.Ömer, çalışmadan, sebeplere sarılmadan, tedbir almadan ‘‘Allah böyle dilemiş, takdir-i ilahi buyurmuş… Kader!’’ deyip boş boş oturmanın, gerçek tevekkülle alakası olmadığını öğretti. İşte kardeşlerim, yaraları kemiğe dayandığı halde, dilinden duayı düşürmeyen Eyyûb Peygamber gibi, sabırlı olmaktır tevekkül. Ciğerpâresi Yusuf’un hasretinden, gözlerini yitiren Yâkup Peygamber gibi, fedakâr olmaktır tevekkül. Ateşe atılmak pahasına, inancı uğrunda mücadele eden İbrahim Peygamber gibi, kararlı olmaktır tevekkül. Ve nihayet, her türlü olumsuzluğa rağmen, Sultan-ı Enbiya gibi ümitvâr olmaktır tevekkül. Kıymetli Kardeşlerim! Sorumsuzluk, yılgınlık ve tembelliği kadere yükleyerek mütevekkil olunamaz. Mü’min, gücü yettiği oranda çalışıp çabalamalı ve Yüce Mevla’dan istemesini bilmelidir. Fani olan dünyaya ve dünyalıklara değil, sadece Allah’a dayanıp güvenmelidir. Yüce Kitabımızın: “Mü’minler ancak o kimselerdir ki; Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir. O’nun âyetleri kendilerine okunduğu zaman bu onların sadece imanını artırır. Onlar yalnızca Rablerine tevekkül ederler.”⁴ şeklindeki buyruğu da bunun en güzel ifadelerinden biridir. Geliniz, hutbemizin sonunda, Efendimiz’in her gün evden çıkarken yaptığı şu duaya hep beraber amin diyelim:

“Allah’ın adıyla tevekkül ettim. Allahım! Ayağımızın kaymasından, şaşırmaktan, zulmetmekten zulme uğramaktan, saygısızlık etmekten ve saygısızlığa uğramaktan sana sığınırız”5

Hazırlayan: Ahmet SÜNETÇİ

Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

[1] Tevbe, 9/40. 2 Buhari, Fedâilü’l-Ashâb, 2. 3 İbn Receb, Câmiu’l-ulûm, I, 441 4 Enfâl, 8/2. 5 TirmizÎ, Deavât, 35.

Kumar ve Şans Oyunları

İmam Hatib — Thu, 12 Jan 2012 03:36:08 +0000

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ إِنَّمَا يُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ فِي الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ وَيَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَعَنِ الصَّلَاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ و قال النبي صلي الله عليه وسلم : مَا أَكَلَ أَحَدٌ طَعَامًا قَطُّ خَيْرًا مِنْ أَنْ يَأْكُلَ مِنْ عَمَلِ يَدِهِ

Nisa 4 / 29

Kumar ve Şans Oyunları

Değerli Müminler! Cenâb-ı Hak en değerli varlık olarak yarattığı insanoğlunu sayısız nimetlerle donatmıştır. Vermiş olduğu nimetlerin meşrû ölçüler çerçevesinde kullanılmasını da emretmiştir. Dinimiz kazancın helâl yollardan olmasını istemiş, haram kazancı kesinlikle yasaklamıştır. Kişinin kazancına haram karıştıran sebeplerden biri de kumardır. Günümüzde hızla gelişen iletişim teknolojisi kumar ve şans oyunlarına yeni yöntemler getirmiştir. Bugün sanal ortamda büyük kitlelerin katılımıyla sayısız kumar çeşidi yaygınlaşmış astronomik rakamlardan oluşan korkunç bir sektör haline gelmiştir. Müslümanlar yoğun propaganda bombardımanı altında ve masumane faaliyetler gibi sunulan çeşitli haksız kazanç yolları konusunda dikkatli olmalı, bunlardan uzak durmalıdır. Dinimiz, başkalarının mallarını meşrû olmayan yollarla almayı ve yemeyi haram kılmıştır. Âyet-i kerime’de “Mallarınızı aranızda bâtıl (boş ve haksız) yollarla yemeyin, ancak karşılıklı rızâya, gönül hoşluğuna dayalı bir ticaret sonucunda yiyin” buyrulmaktadır. Muhterem Müminler! Sevgili Peygamberimize (s.a.v) “Hangi kazanç en temiz ve en helâl yolla elde edilmiş olur?” diye sorulduğunda cevâben: “Kişinin el emeği ile ve kimseyi aldatmadan yapmış olduğu meşrû ticâret yoluyla elde ettiği kazançtır”, “Hiçbir kimse asla kendi kazancından daha hayırlı bir rızık yememiştir buyurmuşlardır. Hâlbuki kumarda birbirlerini aldatma çabaları vardır. Kumar ve şans oyunları tutkunları sürekli rakiplerini yenme ve elindekini alma duygusunun esiridirler. Kaybettiğinde karşısındakine hırs ve kin hisleri artar. Kaybettiklerini kazanmak için tekrar tekrar oynar. Ruh ve beden sağlığını kaybeder. Nitekim aile saadetinin kaybolmasının sebeplerinden birisi de kumardır. Aziz Müminler! Kumar ve benzeri kötü alışkanlıklar hakkında Cenâb-ı Hak, Mâide Sûresi’nde meâlen şöyle buyuruyor: “Ey imân edenler! İçki, kumar, (tapınmak için) dikili taşlar, fal okları ancak, şeytan işi birer pisliktir. Onlardan kaçının ki, kurtuluşa eresiniz. Şeytan içki ve kumarla, ancak aranıza düşmanlık ve kin sokmak; sizi, Allah’ı anmaktan ve namazdan alıkoymak ister.” Kazancın helal olması için İslam’ın meşru saydığı yollarla elde edilmesi şarttır. İslâm’ın helal saymadığı yollarla elde edilen kazanç karşılıklı rızaya dayansa da helal olmaz. Kumar ve benzeri oyunlarda da tarafların rızası olsa bile Allah’ın rızası yoktur. Bu tür oyunlarda kaybeden taraf verdiğine razı görünse bile çoğu kere içinden razı olması mümkün değildir. Öte yandan kumar, diğer birçok eğlence ve aldatma çeşidi gibi, işsizliğin, fakirliğin, sınıflar arası dengesizliğin büyük çapta olduğu toplumlarda âdeta bir umut sömürüsü olarak salgın bir hastalık halini almaktadır. Bu sebeple büyük bir kesim mağdur olmaktadır. Sonuç olarak kumarın ve her türlü haksız kazancın taraflar arasında kin, nefret ve düşmanlığa yol açması kaçınılmazdır. Bunlar yanında, kumarın sebep olacağı toplumsal yaralar, doğuracağı facialar gün gibi açıktadır. Bütün bunları gören, bilen ve üzerinde fikir yorabilen kişilere, Kur’an’ın ifadesiyle şöyle sormak gerekir: “Artık (bunlardan) vazgeçtiniz değil mi?” Abdulkadir KAYA İhlâs Marmara Camii İmam-Hatibi/ Beylikdüzü/İstanbul Nisâ 4/29. Ahmed ibn-i Hanbel, Müsned,; IV, 141; Buhârî, “Büyû”, 15. Mâide, 5/91-92. Maide 5/91

Mekke’nin Fethi

İmam Hatib — Thu, 29 Dec 2011 19:04:22 +0000

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ

Hucurat 49 / 13

Mekke’nin Fethi

Muhterem Müslümanlar! Mekke Sehri; İslam Peygamberi Hz. Muhammed (S.A.V.) in dogdugu, çocukluk ve gençlik yıllarını yasadıgı, 40 yasına geldiginde de Peygamberlik görevinin kendisine verilip, islam’a davetin ilk 13 yılının gerçeklestigi kutsal bir belde olması cihetiyle, İslam tarihinde çok önemli bir mevkiye sahiptir. Diger taraftan Hz. İbrahim (A.S) dan beri, tevhid inancının merkezi olan Mekke; İslam peygamberi Hz.Muhammed (S.A.V) in, insanları son din olan islam’a davet ettigi o günlerde adeta putperetsligin merkezi haline gelmis idi. Allahın Rasulü 13 yıl Mekke de insanları Allahın dinine davet etti. Mekkeli müsrikler bu ilahi davete kulak vermedikleri gibi, Allah Rasulüne ve ilk müslümanlara akıl almayacak eza ve cefa etmekten geri kalmadılar. Nihayet miladi 622 yılında Allahın emriyle Peygamber (S.A.V) ve müslümanlar Mekke’den Medine’ye hicret ettiler. Degerli Müminler! Hicretten sonra Medinede rahat bir nefes alan Müslümanlar, burada islam devletinin temelini atmıslar ve islamiyet hızla yayılmaya baslamıstır. Hicretin 6. yılında Mekkeli müsrikler ile barıs içerisinde yasamıyı saglayacak 10 yıl süreyle Hudeybiye antlasması imzalanmıs ve bu antlasma 2 yıl sonra Mekkeli müsrikler tarafından bozulmustur.1 Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.V) 630 yılında Mekkeyi fethetmeye karar verdi.10.000 kisilik islam ordusu dört koldan Mekkeye girdi. Peygamber Efendimiz, Mekkenin kan dökülmeden alınmasını istiyordu. Bunun için askerlere;” Kesinlikle kan dökmeyin, silahlı çatısmaya girmeyin” buyurdular. Dedigi gibi oldu ve Mekke kan dökülmeden feth edildi. Azim Müminler! Fethin hemen ardından, Kabenin putlardan temizlenmesini emreden Peygamber Efendimiz, makam-ı ibrahimde namaz kıldı ve orada toplanan insanlara bir hutbe irad etti. Peygamberimiz bu hutbesinde: Allahın birligini, İnsanların esit oldugunu, kan davalarının kaldırıldıgını anlattıktan sonra, Kur’anın diliyle söyle hitab ettiler: -“Ey insanlar! Biz sizi bir erkekle bir disiden yarattık. Tanısasınız diye sizi miletlere, kabilelere ayırdık. Sizin Allah katında en serefliniz, O’ndan en çok sakınanızdır. Süphesiz Allah bilir ve isitir.”2 Alllahın Rasulunü mahçup bir vaziyette dinleyen Mekkeli müsrikler, boyunlarını bükmüs, haklarında verilecek kararı bekliyorlardı. Peygamberimiz (S.A.S) kendilerine sordu: - Ey Kureys toplulugu! Hakkınızda ne yapacagımı sanıyorsunuz? Mekkeli müsrikler ise: - Sen asil ve serefli bir kardessin dediler: Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.S ).” Bu gün sizi kınamak yok, hepiniz serbestsiniz” 3 buyurarak; islamiyette nefis için, kin ve intikam olmadıgını açıkça ortaya koymustur. Hz Peygamberin bu engin hosgörüsü ve bütün insanlıgı kucaklayan merhameti karsısında bütün Mekkeliler kısa bir süre içerisinde, islam’la sereflenmislerdir. Netice itibariyle, Mekkenin fethinden sonra Peygamberimiz (S.A.S.) in tutum ve davranıslarını örnek alan Müslümanlar, tarih boyunca; feth ettikleri yerlerde kimsenin inancına, malına, namusuna asla dokunmamaslardır. Bu yönüyle de Mekkenin fethi; İslam tarihinde insanlıgın gelecegine ısık tutması noktasında büyük bir iz bırakmıstır. 1 Ocak tarihine raslayan Mekkenin fethinin 1379. yılının memleketimiz için İslam alemi için ve bütün insanlık için huzura ve barısa vesile olmasını Yüce Rabbimden niyaz ederim. Hazırlayanın Adı: Hayrettin ÇOBAN Unvanı : Hatuniye Camii İ.H./ MANİSA İl Müftülügünün 01.01.2010 tarihli hutbesidir. 2 -Hucurat 13 3 -D.İ.B İslam ilmihali s.522

Adalet

İmam Hatib — Thu, 22 Dec 2011 18:59:07 +0000

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

Nisa 4, 135.Ayet

Adalet

Muhterem Kardeşlerim! Mekke’nin fethi esnasında, soylu bir kadın hırsızlık yapmış ve cezaya mahkûm olmuştu. Bu kadının affedilmesi için yakınları, Peygamber(s.a.s.)’in sevdiği bir kişi olan Üsame b. Zeyd’i aracı kıldılar. Üsame, Hz.Peygamber(s.a.s.) ile konuştu ve cevabı aldı: “Ey Üsame! Seni Allah’ın koymuş olduğu herhangi bir cezanın uygulanmaması için aracılık yaparken görmeyeyim.” Efendimiz(s.a.s.), sonra bir konuşma yaparak şunları söyledi: “Şüphesiz, sizden önceki milletlerin mahvolmasının başlıca sebeplerinden birisi, içlerinden soylu bir kişi suç işlediğinde onu affetmeleri, zayıf bir kişi suç işlediğinde ise, ona ceza uygulamalarıdır. Allah’a yemin olsun ki, eğer hırsızlık yapan Muhammed’in kızı Fâtıma dahi olsa, onu da cezalandırırdım.”¹ Değerli Müminler! Yüce Allah’ın çok önem verdiği esaslardan biridir adalet. Öyle ki, Rabbimizin kendisi âdildir ve yaptığı her işte adalet tecellî eder. Mevlamız, bizlere adaletli olmayı ve adaleti gerçekleştirmeyi emretmiş², verilen adil hükmün lehte de olsa aleyhte de olsa kabul edilmesini istemiş ve aksi tutum sergileyenleri zalimler olarak nitelendirmiştir. Bunların da ötesinde bizzat Rabbimiz, âhirette hiçbir haksızlığa meydan vermeden kullarını yargılayacağını ve her hak sahibine hakkını vereceğini beyan etmiştir.³ Kardeşlerim! Adaleti gerçekleştirmede en mühim alanlardan biri de yöneticiliktir. Efendimiz; yönetici ve aile reisi olup da âdil davrananların, âhirette Allah katında nurdan minberler üzerinde duracaklarını müjdelemektedir.⁴ Halife seçildiğinde peygamberin sadık dostu Ebu Bekir Sıddık Efendimiz’in hutbesinde dile getirdiği şu sözleri dinimizin adalet anlayışının en çarpıcı örneklerindendir: “Doğruluk emanettir, yalancılık da hıyanettir! İnşaallah, içinizdeki en zayıfınız, kendisinin hakkını alıncaya kadar, benim yanımda en güçlünüz olacaktır! İnşaallah, içinizdeki en güçlünüz de, üzerine geçirdiği hakkı kendisinden alıncaya kadar, benim yanımda en zayıfınız olacaktır!”⁵ Yine bu anlayış sebebiyledir ki, Hz. Ömer, adaletin timsali olmuştur. Onun, “Dicle’nin kenarında bir kurt kuzuyu yese Allah hesabını Ömer’den sorar.” sözü, Müslüman bir yöneticinin adalet anlayışının en güzel ifadelerindendir. Aziz Kardeşlerim! Adaletli olmak, sadece yöneticilere mahsus bir erdem değildir şüphesiz. Bir hâkim baktığı davada, bir şahit şahitlik yaptığı konuda, bir aile reisi aile içi münasebetlerde, bir tâcir ticari hayatında ve bir mümin insanlarla ilişkilerinde her daim hakkı ve adaleti gözetmelidir.

Sözü yüce Mevlâmız’ın, şu uyarısıyla bitirelim: “Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa Allah için şahitlik yaparak, adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (…) Adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın.”⁶

Buharî, Hudûd,11
Arâf sûresi, 7/29; Nahl sûresi, 16/90
Yunus sûresi, 10/54; Enbiya sûresi, 21/47
Müslim, İmare 18
İbn İshak, c. 4, s. 311, Taberî, c. 3, s. 203
Nisâ 4/135.

Hazırlayan: Nurdan YAĞLI / Uzman – Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

Helal Gıda : Helal Lokma

İmam Hatib — Thu, 08 Dec 2011 20:12:27 +0000

يَاأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ * وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ

Maide 5 / 87-88

Helal Gıda : Helal Lokma

Muhterem Kardeşlerim! Her alanda en güzel örnek olan Resûl-i Ekrem Efendimiz, şöyle bir örnek vererek helal-haram konusuna dikkatlerimizi çekmektedir: “Bir kimse uzun bir sefere çıkar. Saçları dağılmış, toza toprağa bulanmış bir hâldedir. Ellerini semâya kaldırarak: Yâ Rabbî, Yâ Rabbî! diyerek duâ eder. Hâlbuki yediği haram, içtiği haram, giydiği haramdır. Böyle birinin duası nasıl kabul edilir?”[1] Değerli Kardeşlerim! Helal-haram duyarlılığı; Allah’ın çizdiği sınırları aşmamayı, her işimizde Rabbimizin rızasına uygun davranmayı gerektirir. Yediklerimiz ve içtiklerimizin helal olmasına dikkat etmek de bu hassasiyetin bir parçasıdır. Dinimizce haram kılınan yiyecek ve içecekler arasında; İslamî usullere uygun kesilmemiş hayvan etleri, leş, akıcı kan, domuz ürünleri, Allah’tan başkası adına kesilmiş hayvanlar, alkollü içkiler, pis ve sağlığa zararlı olan maddeler bulunmaktadır. Bunların yanında, hırsızlık, gasp, faiz ve kumar gibi dinen gayri meşru sayılan işlerden elde edilenler de haram kapsamındadır. Ayrıca, yenmesi haram olan şeylerin kazancı da haramdır. Efendimiz(s.a.s)’in ifadesiyle, “Allah bir millete bir şeyin yenmesini haram kıldı mı, onun parasını da haram etmiş demektir.”^{^[2]} Aziz Kardeşlerim! Müslümanların kendi gıdalarını, Yüce Allah’ın koyduğu helal sınırları içinde üretme ve tüketme, ticaretlerini de yine helal sınırlarına göre yapma sorumlulukları bulunmaktadır. Allah’ın koyduğu sınırlara riayet, bir taraftan da, Allah’ın helal kıldığı nimetleri helal bilmeyi, şahsi arzulara dayanarak bunlara haram dememeyi gerektirir. Unutmamak gerekir ki, şüpheli şeylerden uzaklaşayım derken, nimetler hakkında bilgisizce hüküm vermeyi dinimiz asla onaylamaz. Nitekim yüce Rabbimiz: “Ey iman edenler! Allah’ın size helal kıldığı iyi ve temiz nimetleri kendiniz haram etmeyin ve Allah’ın koyduğu sınırları aşmayın. Çünkü Allah haddi aşanları sevmez. Allah’ın size rızık olarak verdiklerinden helal, iyi ve temiz olarak yiyin ve kendisine inanmakta olduğunuz Allah’a karşı gelmekten sakının.”^{^[3]} buyurmak suretiyle bu hususa işaret etmiştir. Kardeşlerim! Geliniz her işte olduğu gibi, helal gıda konusundaki gayretlerimizi de, Allah’ın rızasını gözeterek ve samimiyet içerisinde yürütelim. Yeme ve içmeyi, hayatımızın gayesi değil, hakiki kulluğun bir vesilesi haline getirelim. Helal konusunun aynı zamanda bir ahlak konusu olduğunu da unutmayalım. Sırf ticari kazancı gözetmek ve kar elde etmek gibi amaçlarla Allah’ın haramlarını çiğnemek üzere hilelere başvurmayalım. Hz Mevlana’nın şu sözlerine kulak verelim; “İlim de hikmet de helal lokmadan doğar; aşk da, merhamet de helal lokmayla meydana gelir. Bir lokma, haset ve hileyi netice verirse, cehalete ve gaflete sebeb olursa, bilelim ki, o lokma haramdır. Hiç buğday ekilip de arpa hasat edildiğini gördünüz mü?” Mevlâmız bizlere, bu uyarılardan ders almayı, haramlardan uzak durup helal lokmanın tadına varmayı nasip eylesin.

[1] Müslim, “Zekat”, 65.

[2] Ebu Dâvud, “Büyû”, 66.

[3] Maide 5/ 87-88. Hazırlayan: Dr. Bilal ESEN – DİYK Uzmanı Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı

İmam Hatib — Thu, 01 Dec 2011 02:55:29 +0000

Nefsin Kötülükleri ve Kerbela Olayı ٌ وَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّ “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. 4. surenin 128. ayeti kerimesinde “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 12:53. (Bununla beraber) nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis aşırı şekilde kötülüğü emreder; Rabbim acıyıp korumuş başka. Şüphesiz Rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir. 857 – Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: “Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki: “Kul bir hata yaptığı zaman kalbinde siyah bir iz meydana gelir. Eğer kişi, o hatadan nefsini uzaklaştırır, af taleb eder ve tevbede bulunursa kalbi cilalanarak (leke silinir). Bilâkis, aynı günahı işlemeye devam ederse, kalpteki leke artırılır. Hatta bir zaman gelir, kalbî tamamen kaplar. İşte bu durum Cenab-ı Hakk’ın: “Bilakis, onların irtikab edegeldikleri, kalplerini paslandırmıştır” (Mutaffifın 14) meâlindeki âyette zikrettiği pasdır.” Tirmizî, Tefsir, Mutaffıfın (3331); İbnu Mace, Zühd 29, (4244). 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Allah, insanı nefsinin şehvet ve şeytanın vesveselerine maruz kalacak şekilde yaratmış, ona bunlara karşı koyacak akıl, hayır ve şerri birbirinden ayırt edecek vicdan (kalb gözü) vermiştir. Cenâb-ı Allah böylece insanı bu dünyada imtihan alanına koyduğu için, hikmet ve rahmetinin gereği olmak üzere hayır, fazilet, şer ve rezalet yollarını gösterecek, hak ile batılı öğretecek, hayır ve kemâl yollarına irşad edecek peygamberler, ve Peygamberimiz dünyasını değiştirdikten sonrada Allah’ın kullarına nefislerini tanıtacak evliyalarını, veli kullarını göndermiştir. Benim sevgili din kardeşlerim, içinde bulunduğumuz Muharrem ayı içerisinde maalesef nefislerini tanımayıp yaptıkları işlerin doğru olduğuna inanan gerçekte ise nefislerine uymuş olan insanların yaptığı zulümlerle dolu bir dünyada yaşıyoruz. İslam Tarihinde adeta kara bir leke olarak geçen Kerbela olayı da maalesef bu Muharrem ayı içerisinde olmuştur. Bu Kerbela olayının baş kahramanlarından Hz Muaviyenin oğlu Yezid ile onun ordu komutanı ve onun askerleride maalesef nefislerinin esiri olmuşlar .Bunun sonucunda Cennet reyhanılarından olan ve Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav Efendimizin mübarek torunu Hz Hüseyin ve 70 taraftarını şehit etmişlerdir. Hz Alinin Kufede şehit edilmesinin ardından o günkü Müslüman insanlar Hz. Hasan’a biat edeceklerdi, Resulullah Efendimiz dünyasını değiştirdiklerinde Hasan’ın yaşı yediydi. Hüseyinin yaşı altıydı.Hatıralar eskiye doğru hızla kayıyordu, şöylesine. Hatırlıyorlardı, Ebu Hureyre R.A anlatıyor. Bir geceydi diyor. Hasan çocuktu, 4 yaşlarında bir bebeydi. Fahri Kâinat Efendimiz’in yanına Mescidi Nebeviye geliverdi ve Allah Resulunun kucağına atlayıverdi, Hasan. Resulullah’ın sakallarıyla, yüzüyle oynuyordu, öpüverdi, Resulullah’ı Allah Resulu ne severdi onları, ne severdi. Aşkın muhabbettin ve merhamet inde eşsiz örneği olan Rasulullah, sav Efendimiz ..Hz Alinin çocuğu Hasan’ın yüzünü, kulaklarını , saçını, dudaklarını öpüyordu. Sonra Hasan Peygamberimiz sav Efendimiz ‘in kucağından iniverdi. Hasan Mescidi Nebevi den çıkmak için giderken, Rasulullah dedi ki, git annene evlat. Ebu Hureyre diyor ki, dedim ki götürsem, mi onu karanlıktır. Dedi ki, bırak torunum gider. Ya Rasulullah , ortalık zifiri karanlık, Gülüverdi Rasulullah, Bana bir bakıverdi o kadar, Ebu Hir anlatıyor, Hasan Mescidin tam kapısına gelince, semada bir şimşek çaktı. Çizgi halinde öylesine duruverdi. Medine aydınlanmıştı, Hasan annesinin evine girinceye kadar aydınlıktı. Sonra, yeniden karanlık geliverdi. Bir hatıra Medine halkı hatırlıyordu. Hz Hasan’ın hilafeti sadece altı ay sürdü, Hasan kan hissediyordu, bu işin sonunda kan vardı, doğrusu kanı sevmiyordu, Çok nazikti hassastı . Sevgili peygamberimiz onun hakkında : “Hasan bana benzer, Hüseyin babasına benzer” demişti. Hasan’ın anlamı da güzel demektir. Ve bir gün Hz Hasanda Mescidi Nebevide minberde dedi ki: “ Cemaat Halifelik görevimden ayrılıyorum . Hilafeti bırakıyorum. Ben Hz Muaviye nin lehine çekiliyorum”. Diyordu.Medine derin bir sessizliğe bürünüverdi. Çünkü Hz Hasan Efendimiz Sevgili Peygamberimizin Mürşit 2 Hadis No: 5885 – Ebu Ümame radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Ben, haklı bile olsa münâkaşayı terkeden kimseye cennetin kenarında bir köşkü garanti ediyorum. Şaka bile olsa yalanı terkedene de cennetin ortasında bir köşkü, ahlakı güzel olana da cennetin en üstünde bir köşkü garanti ediyorum.” Ebu Davud, Edeb 7, (4800). Hadisi şerfi ile vermek istediği mesajı çok iyi biliyordu.Örneğin Hz Hasan Efendimizin hakkı olduğu halde sırf İslam aleminin birlik beraberliği için hilafeti bırakması bizler için esas ders alınacak husus olduğu kanatindeyim Bakın bakalım İslam aleminde bugünlerde olan olaylara Afganistan Rusyaya karşı başarılar kazanmasına rağmen kendilerinin İslam olduğunu iddia eden birey veya kuruluşlar, cemaatler, din adına birbirleri ile hala savaş mı yor lar mı. Bunun sonucunda kendilerinden sayıca çok küçük olmalarına rağmen hep zulum gören taraf olmuyorlarmı.Benzer olaylar bugünlerde zulüm gören Filistinde yaşanmıyor mu? Veya benzer örnekleri çevremizdeki İslam ülkelerinde maalesef görüyoruz. Bu koltuklar ne kadar tatlı ki oturanlar bir türlü bırakamıyorlar sonunda kardeş kavgaları binlerce ölü. Ancak, nefislerine yenik düşmüş bu insanlar, maalesef Hz Hasan Efendimizin hilafeti bırakmasına rağmen boş durmadılar. Çünkü Ondan korkuyorlardı, ve Hz Hasanı öldürtmek için çok kereler zehirleme teşebbüsünde bulundular. Vucudunda her zehir hissetiğin de hemen Dedesi Rasulullah’ın kabrine koşardı,Dedesinin yanıbaşında otururdu, kalkınca hiçbir şeyi kalmazdı. Fakat kendisini zehirleyenleri bildiği halde onlararın ayıplarını yüzlerine dahi vurmazdı.Nihayet son darbeyi eski bir köle olan karısı Cade yapacaktı. Cadeye çok büyük miktarda paralar teklif ettiler, Hanımı Cade kendisine yapılan para tekliflerini maalesef nefsine uydu kabul etti. Bir seher vaktiydi adeti olduğu üzere Teheccüt namazına kalkmıştı, kalkınca yanı başında su bulundururdu onu içerdi. İşte yine böyle bir günde C. Allah’ın kaderi tecelli edecek ya, karısı Cade gece içeceği suyun içerisine elmas tozu kattı, eline su bardağını alıp suyu içer içmez bütün iç organlarının yandığını hissetti. Bardak elinden düştü o Sevgililer sevgilisi Allah Rasulü’nün torunu Hasan ‘ın. Belini dayadı yere içi yanıyordu, hemen Hüseyini çağırın diyordu, Hüseyin duyar duymaz hemen koşuverdi, “ Ne oldu kardeşime, “ Hasan “ Sorma diyordu,”içim yanıyor.” Hüseyin: “ Kim sana bunu yaptı?” Hasan “ Sabır” diyordu. Hüseyin: “ Kim yaptı Hasan? Hasan: “ Sabır “ diyordu. Kendisini zehirleyeni bildiği halde cevap bile vermiyordu. Hep öyle yapmıştı. Hayatı boyunca kendisine kötülük yapan, O nu zehirlemeye çalışanları bildiği halde hiç söylememiştir. Ne müthiş bir edeb. Ve Hasan gömülecektir annesinin yanıbaşına, baki mezarlığına, sevgililerin mezarlığına, Esasen, büyük çile Hüseyin için o gün başlayacaktı. Hüseyin bazen çocukluk dönemlerinde bir şeyler kırar, dökerdi, Fatma annemiz bazen kim yaptı bunu diye ona kızardı. Hasan hemen atlardı anne ben yaptım, Hüseyin’in değil de benim kulağımı çek. Hüseyine bir şey olmasın diye hep suçları üstüne alırdı. Küçük kardeşi koruma kollama hareketi işte bizim alacağımız en önemli derslerden biri de bu harekettir. Ebu Hureyre anlatıyor: Bir gün koştular ikisi de Rasulullah’ın kucağına atladılar. Hasan ve Hüseyin Rasulullah’ın saçlarınyla oynuyorlardı sakalını dağıtıyorlardı. Peygamberimiz oturmuş, bir kucağına Hasanı diğer kucağına da Hüseyini almıştı.Onlarla şakalaşıyor ve oynuyordu. Torunlarını ve çocukları ne kadar da çok seviyordu. Bir ara dedim ki onları çok mu seviyorsun ey Allah’ın Rasulu, Nasıl sevmeyeyim onları, Onlar benim şu dünya hayatımdaki güllerimdir, çiçeklerimdir. Kokluyorum onları. Tıpkı dünyadaki gül ve çiçekleri kokladığım gibi. Ve bazen sevgili Peygamberimiz, Fahri Kâinat yere uzanırdı. Sırtını koyardı yere,Hasanı bir ayağına, Hüseyini diğer ayağın koyar onları kaldırırdı. Kaldırırken de ,”Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke”hadi ufacık gözü çıkık hadi çık, hadi çık. Bu söz Medinelilerin dilinde şiir olmuştu Ĥazakka Ĥazakka, Tarakke ayne bakke” Allah Rasulu çocuklarının başını okşamayı bilmeyen, kalplerinde bilhassa kız çocuklarına karşı merhamet hissi kaybolmuş ve 5 veya 6 yaşındaki kız çocuklarını acımadan diri, diri toprağa gömen bir milleti böyle adam ediyordu. İslamı tenkit eden zavallılar,İslam’ı anlayamayanlar, Hz peygamber SAV hiçbir şey yapmamış olsaydı, şayet sadece toprağa diri, diri gömülen kızları kurtarsaydı, kadınların hakkı olarak yetmez miydi bu. Söylermisiniz. Salat selam O Şanlı peygamberimiz Hz Muhammed sav e ve O nun aile fertlerine ve ehli beytine olsun. Medinenin kenar semtlerinde fakirler, yoksullar vardı. Gece yarıları kapıları çalınırdı, kapıyı açarlardı, bakarlardı ki bir çuval un, biraz yağ, Medine halkı bu yardımları kimin getirdiğini hiç bilmedi. Gece yarıları bunları kim koyar , hiç öğrenemediler. Gece yarısından sonra zifiri karanlıkta her gün en az 10 kapı çalınırdı, kapıda bir çuvalda un vardı, yağ vardı. Sonra Hz Hüseyin şehit olduktan sonra hanımı anlatacaktır.Bu yardımları Hüseyin im yapardı diyecektir. Başına sarık sarardı gece yarıları, şöyle atkı sarılırdı sadece gözü açıkta kalırdı, ve un çuvallarını sırtına koyardı, karanlık sokaklardan giderdi,Medinede fakirlerin kapısına koyardı kapıyı çalar sonra birden karanlığa sapardı. Kimse görmesin, Allah görsün diye sadece. Hiç bilmedi Kim miş O ? Neden sonra Kerbelada yıkılınca Hüseyin, kesiliverdi, o gece karanlıklarında gelen iyilik adamı, anladılar ki karanlıkta kendilerine yardım getiren Hüseyinmiş meğer. Bir Hüseyin vardı bir de Caferi Tayyar vardı. Bu işi yapan ikisi vardı. Hiçri 60 yılında Hz Muaviye’nin vefat haberi geldi. Muaviyenin ölümü üzerine Halifelik koltuğuna Muaviyenin oğlu Yezid oturmuştu. Kufe halkı birden ayaklandılar. Yezidi istemiyorlardı. Yezid adam olacak adam değildi. . Ümmet Yezidi hiç sevmedi, bakın bakayım aranızda adı Yezid olan birisi varmı bulamazsınız. Kufe halkı mektup yazıyorlar elçilerle haber gönderiyordu. Hüseyin seni bekliyoruz. Halife sensin .Hz Hüseyin ev halkına hazırlanın Kufeye gidiyoruz. Yolculuk var Kufe’ye.Fakat Medinenin ileri gelenleri Sahabenin büyükleri Hz Hüseyine gitme “ Ehli Kufe bivefa “ Kufe halkı vefasızdır babanı,kardeşin Hasanı hep şehit etiler, Kufeye gitme diye yalvarıyorlardı. Hz Hüseyin gitmem gerek Kufe halkı beni bekliyor dedi. Susuyordu Medine o gece kimse uyumuyordu, ve sabah elveda diyordu medineye. Kadın erkek pek çok seveni ağlıyordu. Ancak o etrafına bakmadan yoluna devam ett. Uzun yol alınıverdi yollar. Kafile 70 kişilikti . Nihayet Kufe yakınlarına vardıklarında bir sabah etraflarının 4000 kişilik bir ordu ile çevrildiklerini gördüler. Hüseyin dedi ki, “ Ben harbe gelmiyorum, Yezidle görüşeceğim, Görüşemezsin diyorlardı. Yezid’e Biat etmenden başka yol yok biat edeceksin, (Yani Yezidin Halifeliğini kabul edeceksin.) Hayır diyordu Hüseyin Ben iman etmediğim kişiye biat etmem , Yezit o makamın adamı değildir. Askerler , Emir öyle aldık, Ya biat, yada esaret. Hüseyin mektupları gösteriyordu, Kufe halkı beni istedi. Bakınız yüzlerce , binlerce pusula vardı, Hüseyin seni bekliyoruz, Kufe halkı beni bekliyor. Askerler olmaz diyorlardı, Ya biat, yada esaret. Hüseyin dedi O zaman bırakın Medine ye dönelim, Medine yok diyorlardı ya biat yada esaret, Hz Hüseyin Biat etmem mümkün değil dedi. Atına atladı kafile ile, sağa gidiyorlardı yolunu kesiyorlar, sola gidiyorlar yolunu kesiyorlardı bütün yolları kapatmışlardı Hüseyini Kerbela denilen hiç su kuyusu bulunmayan çorak bir yere gelmesi için zorladılar. Hüseyin ve kafilesi Fıratın tam kenarında kızıl ve çorak bir toprak vardı, Hüseyin sevmedi orayı, Bu yerin adı nedir diye sordu. Kerbela dediler. Ne demekmiş Kerbela. Istırap yeri çile yeri sıkıntı yeri dediler. Kerbela öyle mi dedi ve konaklamak zorunda kaldılar. Ertesi gün hareket ediyorlardı, onları bir çorak toprağa sürüklediler. Burada konaklayacaksınız biat edinceye kadar.Kuyular yoktu, sular yoktu. Hüseyin dedi ki bize su verin, size su yasak su yok ya biat ya ölüm. Çocuklar, kadınlar var Allahtan korkun, size su yok ya biat ya ölüm diyorlardı. Bütün gün susuz geçti o gece yarısı Hüseyin topladı kafileyi her biriniz kaçın bir köye sığının size su verecek sizi koruyacak insan vardır civarınızda , gidin beni yalnız bırakın bu zalimlerle. Kadınlar ağlamaya başladılar. Vah Hüseyna , vah hüseyna seni yalnız bırakmamız mümkün değil dediler. Hüseyin, o gece uykuya daldı ve bir rüya gördü, Rüyasında susuz bir halde çöle dalıverdi Hüseyin, Gece rüyasında bir kafile görüyordu, yürüyüveren bir kafile, birden Rasulullah’ı gördü, rüyasında dedesini gördü, Dedesi diyor du ki Hüseyin bu kafileyi görüyormusun, görüyorum ey Fahri Kainat . Bu kafilenin önünde kan var diyordu. Rüyanın tesiri ile uyandı birden, öyle bir uyandı ki bacısı Zeynep koşuverdi hemen, Hüseyinin kızı Sukeyna hemen koşuverdi. Ne oldu diyorlardı, demin dedemi gördüm, önünüzde kan var diyordu. Zeynep eyvah Hüseyinime diyordu, sukeyna ağlıyordu, Bu ayrılık çok uzun sürecek biliyoruz. Sukaynanın ayrılığı babasına kavuşuncaya kadar sürecek, ama bizim ayrılığımız mahşere kadar sürecek Allah’ım lutfunla merhametinle bizleride ehli beyitten ayırma onların himmetlerini de üzerimizden eksik eyleme . Ehli beyitle birlikte bizi haşret yarab. Kadınlar, çocuklar feryat ediyorlardı su diye , anaların sütü kurudu, Hüseyin askerlere “ Bir damla su verin dedi. Yok diyorlardı isyan etti Hüseyin Ya biat, ya ölüm diyorlardı. Hüseyin döndü askerlere “ Allahtan korkun, şu Fırat ve dijleden şu anda Hristiyanlar ve Yahudiler su içiyorlar. Siz peygamber torunlarına bir damla su vermiyorsunuz. Su yok diyorlardı ya biat ya ölüm, Susayıpta su içerken Kerbelayı hatırlayın , Peygamberimizin torunlarının Fırat nehrinin kenarında olmalarına rağmen Yezidin askerlerince etrafları sarıldığı için nasıl susuz bırakıldıklarını hatırlayın lütfen. Ve ertesi sabah her şeyin tükendiği sabahtı. Sayıca ve silahca birbirlerine denk olamayan Hz Hüseyinin tarafında çoluk çocuk çoğu kadınlardan olmak üzere toplam 70 kişi Yezid’in askerleri ise silah, at vb o gün kü savaş malzemeleriyle kıyaslanmayacak kadar çok çok güçlü olan toplam 6000 kişilik ordu. Karşı karşıya geldiler. Hüseyin şunu diyordu. “ Bırakın Medine ye gideyim. Medine yok Hüseyin artık ya biat ya ölüm diyorlardı. Hüseyin, Bırakın Yezit ile görüşeyim, Yezitle görüştürmeyeceğiz diyorlardı. Ayak takımı serseriler, sefiller. Kuranın tabiri ile hayvanlardan da aşağı yaratıklar. Yezitin askerlerinden rezilin saygısızın birisi saygısızca hemen ileri atıldı. Hüseyin “ Bugün seni Cehenneme göndereceğiz.” diyordu. Böyle rezil saygısız adam, bu sözleri Peygamberimizin torununa söylüyordu. Bu rezil nasipsiz adama Hüseyin şöyle bir baktı sadece gülümsedi. “ Sen dedi beni Cehenneme gönderemezsin, sen olsa, olsa beni Fahri Kainat Efendimizin Dedemin yanına gönderebilirsin. Bu cümle çok şey anlatıyordu. Kim cehennemlik, kim cennetlik. Benim kanım size helal değil. Bana ve aileme zulmediyorsunuz. Ben Rasulullah’ın torunu değimliyim, ben Hz Ali’nin oğlu değimliyim. Hz Hüseyin böyle konuştukça Yezitin askerleri afaganlar geçiriyorlardı. Nerdeyse ordu bozulacak ve Hüseyinin tarafına geçivereceklerdi. 6000 kişilik sözde Müslüman ordu Hz Hüseyin’in karşısında geceleri uyuyamıyorlardı içlerini bir korku kaplamıştı.. Emir bu Hüseyin ne yapalım emir bu diyorlardı. Ve sonra Hüseyin şöyle dedi. Irak halkı siz bana ihanet ettiniz, Babam Aliyi yediniz, kardeşim Hasan’ı yediniz, şimdi beni yiyorsunuz diyordu. Kufe halkı vefasızmışsınız. Caferin dediği gibi nekadar da vefasızmışsınız meğer. Yezidin askerleri arasından 30 kişi birden atlarına atladılar ve Hz Hüseyin’in önünde durdular. Ağlıyorlardı Peygamber torunu bizide alırmısın yanına, bizi, seninle şehadete gelmek istiyoruz bizi kabul edermisin diyorlardı. Susuyordu Hüseyin ve sonra, Meşhur komutan, meşhur asker Hür , Hüseyinin önüne geçti izbandut gibi iki metre boyundaydı ve elinde kılıç vardı, lakinHüseyinin karşısında tir tir titriyordu. Hür bakıyordu, ve şunu diyor du. Ey Allah Rasulünün torunu, söylermisin, kılıcım Hüseyine karşıyken nasıl ayakta durabilirim. Beni alırmısın yanına. Askerin kabul edermi sin, şehadetimi kabul edermi sin? Hüseyin haydi Allahtan istiğfar et gel yanıma bize katıl diyordu. Yezidin askerleri çözülmeye başlamıştı. Şayet bir gün daha geçseydi Yezidin askerlerinin pek çoğu Hüseyinin tarafına geçmiş olacaktı. Çünkü Hz Hüseyin müthiş bir hatipti, Dedesi Rasulullah Efendimiz gibi konuşuyordu. Yezitin ordu komutanı, ibni Ziyat durumu anladı , bu iş çıkmaza giriyor.dedi ki, tümünü imha edin. Ziyadın bu emri üzerine o sabırsız , zalim nasipsizler grubu Hüseyin ve sülalesine saldırdılar, ilk şehit Hz Hüseyinin oğlu Aliyyül kebirdi. 28 yaşında bir delikanlıydı. Rasulullah’a çok benzermiş, hiç teheccüt namazlarını kaçırmazmış, gündüzleri çok kez oruç tutarmış, Savaş devam ediyordu, sonra Hür şehit oldu. Demin gelen 30 kişi şehit oldu. Peygamberimiz sülalesi hepsi oruçluydular, ve tek, tek şehit oluyorlardı,Ayakta bir Hüseyin kalmıştı, Kimse Hz Hüseyinin önüne doğru gelemiyordu. Kimse Hz Hüseyinle karşı karşıya gelmek istemiyordu. Hüseyinin heybetinden korkuyorlardı.Hüseyin yürüdüğünde çil yavrusu gibi dağılıyorlardı. Kaç defa yürüdü kaç defa dağıldılar. Hüseyin bir taraftan bağırıyordu, yok mu içinizde erkek olan, siz korkaklar grubu diye bağırıyordu, ancak herkes kaçışıyordu. Kimse önüne çıkamıyordu Hz Hüseyin’in Şehit Olacağını Hz Cebrail AS ın Peygamberimiz Hz Muhammed sav e Bildirmesi: Hz Hüseyin’in belli ki o an Peygamberimizin hanımlarından Ümmü Selemenin anlatığı aklına gelivermişti. Yıllar önceydi Hüseyin 5 yaşında bir çocuktu, Allah Rasulu Ümmü Seleme zevcesinin evindedir. Bir ara Fahri kainat Rasulullah efendimiz Ümmü Selemeye dedi ki, Ümmü seleme, kimseyi şuraya alma, Neden Ya Rasulullah, Vahiy gelmişti Cebrail ile görüşüyorum, diyordu. Birden Hüseyin geliverdi yürüye, yürüye, düşe kalka, çocuk laf dinler mi? Kimseyi dinlemeden kapıyı açtı ve Rasulullah’a koştu. Peygamberimiz Hz Hüseyini görünce yere eğildi ve Hüseyini kucağına aldı. Yüreğine basıyordu öpüyordu, saçlarından okşuyordu Hüseyinini. Cebrail AS bakıyordu, Ya Rasulullah çok mu seviyorsun onu, Ya Cibril benim torunumdur. Hüseyinimi çok severim deyince, Cebrail dedi ki, yazık! Yazık! Diyordu. Allah Rasulu ne oldu deyince, Cebrail AS. Dedi ki, Ya Rasulullah senin ümmetin bunu şehit edecekler. Peygamberimiz: Ümmetim şehit mi edecek, nasıl şehit edecek, Peygamberimizi’in yüzünde biranda bir gam, bir ıstırap, şehit mi edecekler, Cibril: Evet Ya Rasulullah! Senden sonra onu öldürecekler, Fahri Kainat efendimiz üzülüyordu, kırılıyordu, yüreği burkuluyordu, Hüseyini yavaş, yavaş bırakıyordu, demek şehit edecekleröyle mi? Sonra Cibril dedi ki, istermisin, onun kanının düşeceği topraktan sana bir avuç vereyim, istermi sin? Rasulullah efendimiz isterim, isterim diyordu. Cibril Rasulullah’ın avucuna toprak koyuyordu. Allah Rasulu dışarı çıkıyor ve Ümmü Selemeye bakıyordu. Ümmü Seleme biliyormu sun demin Cibril bana dedi ki, ümmetin Hüseyini şehit edeceklermiş, Bu toprak kanının düşeceği toprakmış, al ve sakla bunu, bu toprak kana döndüğü gün bil ki Hüseyinim şehit olmuştur.. Ümmi Seleme toprağı aldı bir mendilin içerisine koydu ve bir duvara astı. Hatırlıyordu Hüseyin, Ümmü Selemenin bu anlattığını hatırlıyordu. Sinan ismindeki bir zalim, cani,nasipsiz, rezil adam , elindeki mızrağı ile Hz Hüseyin’in arkasından yanaştı, bütün hışmıyla Hz Hüseyinin sırtından vurdu. Nefislerinin esiri olmuş bu tür zavallı insanların ortak özelliğidir, yüze karşı bir şey yapamazlar hep arkadan hançerlemeye çalışırlar. Hz Hüseyin mızrağı yediği zaman birden bire bir sıcaklık hissetti sırtında. Yaşı 57 iydi. (Hz Hasan şehit olduğunda Hasanın yaşı 47iy di) Hüseyin sendeledi ve bir adım attı, biraz daha yürüdü, bir adım daha attı, belli ki ufuk açılıyordu artık, sisler dağılıyordu. Dedesini fahri Kainat Efendimizi görüyordu.Yanında Hz Ali ve diğer sahabilerden bazıları, yola çıkacaklar hadi sende gel Hüseyin, gel yanımıza katıl bırak bu dünyayı diyordı. Bir adım daha atıverdi mecali kalmamıştı, sonra diz çöktü yere O zalim adını anmak bile istemediğim o nefsinin esiri olmuş rezil adam, yine arkadan yanaştı Hz Hüseyine, arkadan kılıcını kaldırdı, ve Hz Hüseyiniin başına indirdi. Bir an içinde Hz Hüseyinin başı gövdesinden ayrıldı. Yıkıldı Hüseyin,yıkılsın Kerbela, yıkılsın küfe. Hz Hüseyinin başı yerde iki defa dönüverdi, gözleri açıktı ve semaya bakıyordu, dudaklarında hala “LAAAAİLÂÂHEİLLAL LAAH Muhammed Rasulullah ” kelimeyi tevhidini söylüyordu. Kas katı kesildi ordu, biz ne yaptık, peygamber torununun başını kopardık, birbirlerine bakıyorlardı, Zaten nefis hep öyle yapar, önce sana kötülüğü yaptırır, sonra da yaptığın işin kötülüğünü sana tekrar gösterir ve seni ümitsizliğe sürükler ki Allahtan ümidini keserek tevbe dahi yaptırmaz. İşte o cahiller grubu o beyinsizlerde yaptıkları kötülüğün o anda farkına vardılar, ve içlerinden bazıları biz ne yaptık diyerek pişman oldular.Yıktınız ümmeti, yıktınız, ne edecektiniz ki, Medine de Ümmü Seleme, bir rüya gördü ve kalkıverdi, gördüğü rüya garip bir rüyaydı, öyle bir uyandı ki, uyandığı anda Ümmü Seleme diyordu ki: vah Hüseyna, vah Hüseyna,Eyvah Hüseynime, gözüm Hüseynime, yazık Hüseynime, Medine halkı bir den ne oldu Ümmü seleme diyorlardı, Demin Rasulullah’ı gördüm rüyamda Mübarek başı ve sakalı kan içindeydi, dedim ki ya Rasulullah nedir senin bu halin, sorma Ümmü seleme dedi demin Hüseyini şehit etiler. Ve koşuyordu Ümmü Seleme,mendilin içinde sakladığı toprağa koşuyordu. Bakıyordu ki mendil kan damlıyor. Selam Hüseyine Selam Ehli beyte Selam Rasulullah’a Selam Onu ve ehlibeytini sevenlere , selam şehitlere, Hüseyin in başı yezit in önündedir. Sepeti açtılar Hüseyin in başı, Yezit in ilk tepkisi şu oldu, “ Allah belanızı versin ben Hüseyin in başını değil biatını istemiştim. Tabi ki iş işten geçtikten sonra pişman olmuşsun neye yarar. İşte nefsine kul köle olmuş bir insanın düştüğü zavallı duruma bir örnek daha. Beyinsizlerden birisi elindeki değnekle Hz Hüseyin in dudağı ile oynuyordu, o anda meşhur ve yaşlı bir sahabi duymuş, heyecanla ağlayarak geliyor, Ebu berzel Esnevi içeri girdi, O beyinsiz rezil adamın elindeki değnekle Hz Hüseyinin dudakları ile oynadığını görünce öyle bir şiddetle o rezil adama bir vurdu ki, o rezil adam yıkıldı yere, Ebu Elsem Ebu berze bağırıyordu, Demek Peygamberin torununun başını kopardınız öyle mi? Dudakları ile oynuyorsun öyle mi nasipsiz rezil adam. Ben kaç defa Rasulullahı gördüm o dudaklardan öperken, sen onlarla oynuyorsun.çek o pis ellerini diyordu, ve sonra dönüyordu, sen diyordu sen, Hz Hüseyin ve Hz peygamber mahşer aleminde bir araya geleceksiniz, Allah Rasulu sana diyecek ki yıkıl karşımdan, buz esiyordu sanki ne İbni ziyad ne de bir başkası kimse konuşamıyordu. Çıkıyordu ağlayarak Sahabi, huzura çıkacaksınız, Bitirirken Hz hasan ve Hüseyin in kız kardeşleri bir Zeynep var nice erkeklerin eline su dökemeyecekleri bin erkeğe bedel bir anne, Bu annemizden de bahsetmeden bitiremeyeceğim. Yezitin sarayında o zalim beyinsizler güruhunun önünde annemiz Zeynep böyle Toros dağları gibi Ayağa kalkar,(hiç başı eğilmemiştir, Zeynebin Hayatını bayan bacılarımız inşallah okurlar çok şeyler öğrenirler.) kardeşinin başına bakar, Yezidin sarayında sesi yankı yapar, döner ve der ki Yarın mahşer günü sizler ne diyeceksiniz? Allah Rasulu mahşer aleminde size sorduğunda ne yaptınız? Çiçeklerimi kırıverdiniz? Çiçeklerimi soldurdunuz diye sorduğunda ne diyeceksiniz. Peygamber çiçeklerini, peygamber ailesinin başını kopardınız. Baksanıza kimleri kana buladınız. Allah Rasulu tek bir soru soracak size, diyecek ki siz bana böyle mi karşılık vereceksiniz. Selam Hz.Hüseyin’e, selam Hz Hasan ‘a , Selam babaları Hz. Ali ye, selam dedeleri Hz Muhammed Mustafa SAV Efendimize, ve selam bütün sahabiye, ve selam gerçek manada Hz Hüseyini sevenlere, Fakat, Hüseyini sevmenin yolu onun yolundan gitmektir. Yani İslamı, Kuran’ı ve Hz Muhammed’i sevmektir. Selam bunu bilip uyanlara. Sonuç olarak diyoruz ki, insan nefsini bilemez ise Allah’ı ve Onun Rasulünü ve Rasulünün sevdiği torunlarını da bilemez sonunda böyle cinayetleri çok rahat işleyebilir. İmamı azam Hz lerine soruyorlar en büyük günah nedir cevaben en büyük günah gaflettir. Gaflet nedir diyorlar? Gaflet kişinin kendi bildiği şeyleri doğru zannetmesi araştırmaması, o yanlışlarında doğru diyerek ısrar edip o yanlışlarıyla amel etmesidir. Allah cümlemizi bu tür nefsin hastalıklarından korusun inşallah. Yukarıda sizlere anlatmaya çalıştığım konudan ibret alarak ölümü düşünerek Hz Hasan ve Hüseyin Efendilerimiz gibi olmayı ve bu şekilde sevgili peygamberimiz Hz Muhammed sav’e ümmet olmayı Onun şefaatine nail olmayı cümlenize ve cümlemize nasip etsin inşallah. C. Allah bana derleme olarak hazırladığım bu yazıda yazdıklarımla ve siz muhterem din kardeşlerimizin de okudukları ile amel etmeyi nasip etsin inşallah. Allah’ın selamı rahmet ve bereketi, Peygamber Efendimiz’in şefaati ve Evliyaların Piri gavsul Azam Abdulkadir Geylani Hz. Lerinin ve bu güzel yolda yürüyen Allah’ın veli kullarının himmetleri hepinizin ve hepimizin üzerine olsun Muharrem ayınız hayırlara vesile olsun diyerek sizlerin Muharrem ayını tebrik ediyorum. Kardeşiniz Mehmet Dur

Muharrem Ayı ve Aşura

İmam Hatib — Wed, 30 Nov 2011 21:21:37 +0000

Muharrem Ayı ve Aşura

Eûûźübillââhimineşşeytaanirraciiiim● Bismillââhirrahmâânirrahiiiim.

Gıile yââ nûû Huh biıT bi selââ mim minn nââ ve be ra kââ tin Aleyke ve A lââââ üme mimm mimm memm me a k● Ve üme münn senü metti uhüm. Śümm me yemes sühüm minn nââ A źââbün eliiiim● Sadegallahül azim.

Muhterem din kardeşlerim okuduğum ayeti kerime Kuran’ı kerimde 11. sure Hud suresi ayet 48 . Bu ayeti kerimede C. Allah mealen şöyle buyurmaktadır. İnkar edip yeryüzünde fesad çıkaran topluluk yok edilip sular çekildikten sonra, Allah Teâlâ peygamberine artık emniyet içerisinde gemiden inebileceğini bildirmişti: 11:48. Denildi ki: Ey Nuh! Sana ve seninle beraber olan ümmetlere bizden selam ve bereketlerle (gemiden) in! Kendilerini (dünyada) faydalandıracağımız, sonra da bizden kendilerine elem verici bir azabın dokunacağı ümmetler de olacaktır. Allah Teâlâ, inkârcı zalimler helâk olduktan sonra, Tufanı sona erdirmiş ve inananların bulunduğu gemiyi selametle Cûdi dağı üzerine durdurtmuştu; “Yere; “Suyunu çek!”göğe; “Ey gök sen de tut!” denildi. Su çekildi, iş de bitti. Gemi Cûdiye oturdu. “Haksızlık yapan millet Allah’ın rahmetinden uzak olsun” denildi” (Hûd, 11 /44). Diğer bir rivayete göre de Nûh (a.s) gemide yüz elli gün kalmış, Allah Teâlâ, gemiyi Mekkeye yöneltmiş; gemi kırk gün Beytullah etrafında dönmüş ve sonra da Cûdi’ye yönelterek orada durdurmuştu (M.Ali Sabûni, en-Nübüvve vel-Enbiya, Dımaşk 1985, 154). Taberî’nin Resulullah (s.a.s)’e dayandırılan bir rivayetine göre Tufan, altı ay sürmüştür. Recebin ilk günlerinde başlayan Tufan, Muharremin onuncu gününde son bulmuş ve gemi Cûdi dağının üzerine oturmuştu. (Nûh (a.s), gemiden indikten sonra, Semânîn diye isimlendirilen bir yerleşim yeri inşa etmişti. Bu yer ve Cûdî dağı; Ceziretu İbn Ömer (Cizre)’in yakınında bulunmaktadır (a.g.e., 189). Nûh (a.s), şükür için, herkese oruç tutmasını emretmişti (Taberî, a.g.e., I,190). Bu gün, Aşûre günü olarak o zamandan günümüze dek hatırasını sürdürmüştür (bk. Âşûre mad.). Mürşit 2 Hadis No: 4539 – Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:”Ramazan ayından sonra en faziletli oruç (ayı) şehrullah olan Muharrem ayıdır. Farz namazdan sonra en efdal namaz da gece namazıdır.” Müslim, Sıyam 202, (1163); Ebu Davud, Savm 55, (2429); Tirmizi, Salat 324, (438); Nesai, Kıyamu’l-Leyl 7, (3, 207,. 208). Hz. Muhammed (s.a.s), bu ayın dokuz, on ve on birinci günleri oruç tutmayı ashabına tavsiye etmişti. Peygamber Efendimiz buyurur ki: “Ramazan orucundan sonra, tutulan oruçların en faziletlisi Allah’a izafet ile şereflendirilen Muharrem ayındaki oruçtur” (Riyazü’s-Sâlihin, II, 504). Diğer hadislerde, Muharrem ayının onuncu gününe rastlayan ve pek çok önemli olayın cereyan ettiği “Aşûra günü’nde tutulan orucun, bir yıl önce işlenen hata ve günahların bağışlanmasına vesile olacağı müjdelenmiştir” (Riyâzü’s-Salihin, II, 509). İslâm bilginleri aşûre orucunun vacip değil, sünnet olduğunda görüş birliği etmişlerdir. Yalnız İslâm’ın başlangıcındaki hükmü konusunda, Ebû Hanîfe vacip derken, İmam Şâfiî müekked bir sünnet olduğunu söylemiştir. Ramazan orucu farz kılındıktan sonra, bu oruç müstehap olmuştur. Ayrıca Yahudiler’e benzememek için Muharrem’in 9,10 ve 11′nci günlerinde oruç tutmak güzel görülmüştür. Aşura günü denilen Muharrem ayının onuncu gününde, tarihte pek çok önemli olayın meydana geldiği rivayet edilmektedir. Bunlar arasında şu olayları saymak mümkündür: 1- Nuh (a.s)’un gemisinin tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturması bu güne rastlar. Bilindiği gibi bu olay, Hz. Nuh’a inananların bir gemi vasıtasıyla kurtulduğu ve inkarcıların da bütünüyle yok olup gittiği bir olay olmuştu. 2- Bunun yanında, Hz. Adem’in tevbesi, Hz. İbrahim’in ateşten kurtulması 3- Hz. Yakub’un oğlu Hz. Yusuf’a kavuşması bu güne rastlar. 4- Öte yandan Muharrem ayının onaltıncı günü Kudüs’ün kıble tayin edildiği ve on yedinci günde Fil ashabının geldiği gün olduğu nakledilenler arasındadır. 5- Muharrem ayının Osmanlılar devrinde de ayrı bir yeri vardı. Bu ay dolayısıyla şairlerin yazdığı ve “Muharremiye” adı verilen manzum şiirlerin sayısı oldukça kabarıktır. 6- Ayrıca yeni sene başı olması hasebiyle bu ayda, devlet erkanı, padişahın huzuruna çıkarak yeni yılı tebrik eder ve padişahın “Muharremiye” denilen hediyelerini alırlardı. 7- Muharrem ayı Osmanlı arşivlerinde “Muharremü’l-Haram” şekliyle geçmekte ve kısaca “mim” rumuzuyla gösterilmektedir. 46 – Ebu Bekre Nufey’u'bnu’l-Hâris es-Sakafî (radıyallahu anh) anlatıyor: Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurdu: “Zaman, döne döne Allah’ın arz ve semâvâtı yarattığı gündeki düzenini tekrar buldu. Sene on iki aydır. Bunlardan dördü haram aydır. Haram aylar da üç tanesi peş peşe gelir: “Zül-kade, Zü’l-hicce ve Muharrem. Bir de Cumâdî ve Şâban ayları arasında yer alan Mudarlılar’ın Receb’i.” MUHARREM Hicri-Kameri yılın ilk ayı.Hicri tarih, Hz. Muhammed (s.a.s.)’in Mekke’den Medine’ye hicretiyle başlar. Ancak takvim başlangıcı olarak bu tarih, Hz. Ömer devrinde kabul olunmuştur. Ondan önce arapların belli bir tarihi yoktu. Bazı önemli hadiseleri (Hz. İbrahim’in ateşe atılışı, Fil vakası vb.) tarihe başlangıç olarak gösteriyorlardı. Hicretten on altı yıl sonra (638), dönemin halifesi Hz. Ömer’in emriyle Medine’de bir meclis toplanarak, tarih meselesine bir çözüm bulunması istendi. Hz. Ali’nin teklifi ve mecliste bulunanların kabulü ile Hz. Muhammed (a.s)’in hicreti, İslâm tarihine başlangıcı ve Muharremin de bu yılın ilk ayı olması kararlaştırıldı. Böyle bir uygulamanın konulmasına sebep olarak şu iki husus gösterilmektedir. Hz. Ömer devrinde ibraz edilen bir borç senedinde ödeme için vâde tarihi olarak gösterilen Şaban ayının, geçen yılın mı yoksa gelecek yılın mı olduğu kestirilememişti. Hicrî-Kamerî yıl, on iki aydır. İlk ayı olan Muharrem ile birlikte Receb, Zilkade ve Zilhicceye Araplar “eşhur’i hurum” adı verir ve bu aylarda savaştan ve anarşiden uzak dururlardı. Emevilerin ikinci hükümdarı Yezid zamanında ve hicri 61/milâdi 680 yılı Muharrem ayının onuncu cuma gününde vuku bulan Hz. Hüseyin’in şehadeti meselesinden dolayı Şiilerce o gün matem günü sayılmış ve bu matem daha sonraları geniş çapta ve resmi bir hüviyete bürünmüştür. 4540 – Hz. Ali radıyallahu anh’ın anlattığına göre bir adam ona sorar: “Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Ali radıyallahu anh şu cevabı verir: “Ben bu soruyu Resulullah’a soran kimseye rastlamamıştım. Nihayet bir adam sordu. O zaman ben de yanlarında idim. Dedi ki: “Ey Allah’ın Resûlü! Ramazandan sonra hangi ayda oruç tutmamı tavsiye edersiniz?” Şu cevabı lutfettiler: “Ramazan dışında da oruç tutmak istersen Muharrem ayında tut. Çünkü o Şehrullah (Allah’ın ayı)dır. O ayda bir gün vardır ki, Allah onda bir kavmin günahlarını affetti, bir başka kavmin günahını da affedecek.” Tirmizi, Savm 40, (741). AŞÛRÂ Kamerî ayların ilki olan Muharrem’in onuncu günü. Âşûre günü adını alan bu günde oruç tutulurdu. Âşûre orucu denen bu oruç, İslâm’dan önce Araplar’ca bilinirdi. Âşûre kelimesinin İbrânice aşûr’dan geldiği ve o günde Araplar’ın oruç tuttuğu dikkate alınırsa, kelimenin bütün Sâmî diller arasında ortak bir kelime olduğu anlaşılır. (Buhârî, es-Savm, 1; Umdetü’l-Kârî fi Şerhi Sahîhi’l-Buhârî, V, 351) Bu kelime Yahudîler’de büyük keffâret günü için kullanılmıştır. (Tevrat, Levililer, 16, 29 vd.) Hz. Peygamber Medîne’ye geldiği zaman Yahudiler’in Âşûre günü oruç tuttuklarını gördü ve bunun ne orucu olduğunu sordu. Cevap olarak şöyle dediler:”Bugün, iyi bir gündür. Allah, İsrailoğulları’nı Firavun’un zulmünden bugün kurtarmıştır. Musa (a.s.) Allah’a şükür için bugünde oruç tutmuştur. Biz de tutarız dediler. Hz. Peygamber; “Biz Musa’nın sünnetine sizden daha yakınız, dedi ve o gün oruç tuttu ve ashabına da tutmalarını emir buyurdu. ” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarih, VI, 308, 309) Hz. Âişe’den nakledilen şu hadiste, Allah Resulu’nun Mekke döneminde de aşûre orucu tuttuğu anlaşılır. “Cahiliye devrinde Kureyş, Âşûre gününde oruç tutardı. Hicretten önce Hz. Peygamber de aşûre orucu tutardı. Medine’ye hicret ettikten sonra bu oruca devam etti. Ashabına da tutmalarını emretti. Ertesi yıl, Ramazan orucu farz kılınınca, aşûre günü orucunu bıraktı, isteyen bu orucu tuttu, dileyen de bıraktı” (Buhârî, es-Savm, 69; Tecrîd-i Sarîh, VI, 307, 308). Bugün bütün sünnî müslümanlarda Muharrem’in 10′u oruç günü kabul edilirken, bazı tarihi sebeplerden dolayı da mukaddes sayılır. Özellikle Hz. Nûh’un gemisinin bugünde tufandan kurtulup Cudi dağının tepesine oturduğunu anlatan söylentiler önemlidir. Âşûre adlı tatlının menşei de buna dayanır. Gemidekiler o günü kutlamak istemişler ve geminin ambarında arta kalan erzakı karıştırıp bir aş pişirmişler. İşte aşûre pişirme âdeti buradan kalmıştır. Yine Âdem (a.s.)’in tövbesinin bugünde kabul edildiği, Hz. İbrahim’in bugünde ateşten kurtulduğu, Hz. Yakub’un, oğlu Hz. Yusuf’a bugünde kavuştuğu kaynaklarda kaydedilen rivayetler arasındadır. Şiîler Hz. Hüseyin’in Kerbelâ’da şehit edildiği gün olan on Muharrem’i matem günü sayarlar ve Muharrem’in biri ile onu arasında gülmez, et yemez, yeni elbise giymez, yeni bir işe başlamazlar. On Muharrem dövünme ve yas günüdür. Sonra yas bitti mi aşûre törenleri başlar. 3234 – İbnu Mes’ud radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Kim ailesine Aşure günü geniş (cömert) davranırsa Allah da ona senenin geri kalan günlerinde geniş davranır.” Süfyan servi der ki: “Biz bunu denedik ve öyle bulduk.” Rezin tahric etmiştir. (Cami’üs-Sağir (Şerhi Feyzu’l-Kadir’de mevcuttur) 6, 235. 6497 – Muhammed İbnu Sayfi radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam Aşure günü bize sordu: “Bugün sizden bir şey yiyen var mı?” Biz de: “Yiyen de var yemeyen de” dedik. Bunun üzerine: “Bu günün geri kalanını bir şey yiyen de, yemeyen de (oruçla) tamamlasın. Arûz halkına da haber salın, onlar da günün geri kalan kısmını (oruçla) tamamlasınlar” buyurdu.” Ravi der ki: “Arûz ile, Medine civarındaki Arûz nam mevkiin ahalisini kastetti.” 3124 – Katâde (rahimehullah) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Aşura orucunun önceki yılın günahlarına kefaret olacağını Allah(ın rahmetin)den umarım.” Tirmizi, Savm 48, (752). 3125 – Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Ramazan (farz olmazdan) önce Aşura orucu tutuluyordu. Ramazanın farziyeti indikten sonra onu dileyen tuttu, dileyen de tutmadı.” Buhari, Savm 69, Hacc 1, 47, Menâkıbu’l-Ensâr 26, Tefsir, Bakara 24; Müslim, Sıyâm 115; Muvatta, 33, Ebu Dâvud, Savm 64, (2442, 2443); Tirmizi, Savm 49, (753). 3127 – Kays İbnu Sa’d İbnu Ubâde (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: “Biz Aşura günü oruç tutuyor ve sadaka-ı fıtrı ödüyorduk. Ramazan orucunun farziyyeti ve zekat emri inince artık onunla emredilmedik, ondan yasaklanmadık da, biz onu yapıyorduk.” Nesai, Zekat 35, (5, 49). 3133 – Hüneyde İbnu Hâlid hanımından, o da Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın zevcelerinden birinden anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalatu vesselâm) Zilhicce’den dokuz günle Aşura günü oruç tututardı. Bir de her aydan üç gün, ayın ilk pazartesi ile perşembe günü oruç tutardı.” Ebu Dâvud, Savm 61, (2437); Nesâi, Savm 83, (4, 220). Sonuç olarak deriz ki, geliniz bu muharrem ayı bizler için de bir hicret olsun . Nasıl ki Peygamberimiz Hz Muhammed SAV Efendimiz Allah’ın emriyle zahiren Mekke deki putperestlerin zulmünden kurtulmak için Medine ye hicret etti. Bizler de Allah’ın izni ve yardımı ile inşallah nefislerimizin bizlere yaptığı ve pek çoğumuzun farkında olamadığımız sonucunda ise bizleri felaketlere sürükleyecek olan zulümlerden kurtulmak için nefislerimizle mücadele yoluna hicret edelim inşallah. Bakınız bu konuda Cenabı Allah C.C yüce kitabımız Kuran’ı Kerimde 4. surenin 128. ayeti kerimesinde yer alan “Eûûzübillahimineşşeytaanirraciim. Bismillââhirrahmâânirrahiim. “4:128: “…Ve uh Đıratil enn füsüş şühhaa…” Sadegallahül azim. Ayeti kerimesi ile de “… Zaten nefisler kıskançlığa hazırdır. “ buyurarak bizlerin dikkatini nefsimizin şerrine çekmektedir. 964 – Tirmizî’nin rivayetinde şu ziyade mevcuttur: “Gerçek mücâhid, nefsiyle cihad edendir.” Fedâiıu’l-Cihad 2, (1621). Bu bağlamda Tasavvufi eserlerde yazan başka bir rivayette ise “ kişinin Nefsiyle yaptığı cihadın en büyük cihad “ olduğu , yani “ nefisle mücadelenin cihadül ekber “ olduğu anlatılmıştır. Bir insan nefsi ile mücadele ederek aşağıda yazılı hadisi şerifteki müjdeye nail olur. [ Mürşit 2 Hadis No: 4629 - Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Allah Teâla hazretleri şöyle ferman buyurdu: "Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse ben de ona harp ilan ederim. Kulumu bana yaklaştıran şeyler arasında en çok hoşuma gideni, ona farz kıldığım (ayni veya kifaye) şeyleri eda etmesidir. Kulum bana nafile ibadetlerle yaklaşmaya devam eder, sonunda sevgime erer. Onu bir sevdim mi artık ben onun işittiği kulağı, gördüğü güzü, tuttuğu eli, yürüdüğü ayağı (aklettiği kalbi, konuştuğu dili) olurum. Benden birşey isteyince onu veririm, benden sığınma talep etti mi onu himayeme alır, korurum. Ben yapacağım bir şeyde, mü'min kulumun ruhunu kabzetmedeki tereddüdüm kadar hiç tereddüte düşmedim: O ölümü sevmez, ben de onun sevmediği şeyi sevmem." Buhari, Rikak 38.] hadisi şerifi ile bizlerin dikkatini çeken, Yani Allah bir kulunu sevdiği zaman, o insanın gözünde gören, kulağında işiten, elinde tutan, dilinde söyleyen, kalbinde bilen düşünen, hep C. Allah olduğu, Kulun kendisi devreden çıkardığı, Allah’ın o sevdiği kulda tecelli etmiş olduğu, Allah dostlarıdır, yani, insanı kâmildir. İnsanı kâmilde, var olan Rasûlullah tır. Rasûlullah ta var olan Allah tır. Bu bağlamda , birçok tasavvufi eserlerde yazılı olan (“ Men arafe nefsehü, fekat arafe Rabbe.” Nefsini bilmeyen Rabbini bilemez. ) sözünden Allah’ı bilmek için nefsimizi bilmemiz gerektiği anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu söze : “Rabbini bilmeyen, nefsini bilemez. O Allah’a dönmeyen,ve nefsini bilmek ve onunla mücadele yollarını öğrenmek için Allah dostlarına uğramayan, nefsini nasıl tanıyacakmış. Allah’ın huzuruna durup O nun önünde nefisle mücadeledeki aciz kalışını,itiraf etmeyen, Allah’ım ben nefsimle mücadelenin yollarını bilemiyorum, sen biliyorsun bana bu konuda yardım edecek Allah dostları ile beni karşılaştır, beni de senin dostlarının yanına al deyemeyen, nefsini nasıl tanıyacakmış. Çıkıyor da hemen ben buyum muyum? diyormuş nefsi, çıkar mıymış ? ortaya.” Açıklaması da yapılmaktadır. Nefsin hile ve tuzaklarını tanıyarak Allah’ı bilmek isteyen gül yüzlü kardeşim, o nun hile ve tuzaklarına aldanma, nefsini tanı, inan ki bukalemun gibi, renkten, renge, girmediği kılık, girmediği biçim yok. Bu bağlamda Onu sana tanıtacak, onu sana bildirecek, onu sana öğretecek, mutlaka kâmil bir Allah dostuna yani ilmi ile amel eden bir mürşidi kamile ihtiyaç var. Yunus Emre Hazretleri öyle buyurur; “ Dergaha varmayınca, mürşide ermeyince, Hak nasip etmeyince, sen derviş olamazsın, sen Hakkı bulamazsın.” Beyitleri ile de bizleri Kamil bir Allah dostuna yönlendirmektedir. Aziz kardeşlerim, Yeryüzünde ,insanların hayra veya şerre ulaşmasına sebeb olan Allah’ü teala tarafında yaratılan çeşitli hikmetler ve meyveler vardır. Bu bağlamda yapılan açıklamalarda: Hava annemiz nasılki o yasak meyveyi yedi ve sonra Adem (A.S) da yedirdi. “Ama öyle meyve ki, düşün elma, ağaç aynı, dal aynı, meyvenin biri acı, biri tatlı. Biri zehirli, biri hayat verici. Nerden tanıyacaksın? O da diyor beni al, o da diyor beni al. O da diyor ben senin içinim, o da diyor ben senin içinim. O da diyor ben sana faydalıyım, o da diyor ki ben sana faydalıyım. Hele içindeki nefis görünüşü daha güzel olan elmayı almaya daha müşteri, al, al, bunu al, bunu al, bunu al,atlıyor üstüne. İşte burada sana bir Allah dostu, bir mürşidi kamil lazım. Aldanma rengine, biçimine, aldanma parlaklığı’na, öbürü sönükçe duruyorsa onu al. Kurban olduğum Allah, bu ne güzellik, “mükafatını vermek için bahane arıyor Allah. Senin dereceni artırsın,seni yüceltsin, sana, mükafat olarak cemalini göstersin diye, bahaneler, oyunlar arıyor. Arada bul beni, benim hoşuma gidiyor. Senin beni araman, senin beni zikretmen, beni istemen, beni bulmak için uğraşman, benim hoşuma gidiyor. Hadi uğraş. diyor. Yukarıda yazılı ayeti kerimelere Allah dostlarınca verilen anlamlardan: “İnsanların ruh itibariyle Allahtan bir parça olduğu ve o parçanın Allah ile bütünle birleştiği zaman,huzuru bulacağı , bu huzuru bulmak içinde mutlaka nefsi ile mücadele etmesi gerektiği , bu mücadeleyi de yeterince yapabilmek için nefsimizi tanımamız gerektiğini anlıyoruz. Öyleyse Nefs Nedir? Önce bunu öğrenmeye çalışalım. Nefs: kendi, şahıs, kişi,nefs kelimesi zamanla yirmiyi aşkın anlamı dile getirecek biçimde kullanılmaya başlandı. Ruh, can, kan, benlik, kalb, iç, kimse, büyüklük, yücelik, cevher, nefret, irade, kem göz, nefs kelimesinin dile getirdiği başlıca anlamlar arasındadır. 1. Nefs bir atomdur. Nefs ya da ruh, kendi özüyle var olan bir cevherdir. Bu cevher basit varlıkları kavrar. Yeri kalptir. Bu nefs insanın özünü oluşturur. 2. Nefs, bedenle birlikte onaya çıkan canlılıktır. insan, bedenle birlikte var olan bu hayattan ibarettir. İnsanda, beden dışında bir şey yoktur. 3. Nefs, beyinde güç, kalpte fiildir. Nefs, bütün varlığı ile kadere karşıdır, Allah’ın takdiri ile çekişme halindedir hep kadere karşı çıkar, itirazlarda bulunur. Nefsini ıslah etmek isteyen, onunla savaşsın, mücahedede bulunsun. Taaa onun şerrinden emin oluncaya kadar… Nefs, bütünüyle şer içinde şerdir. Eğer ıslah yolunda kendisiyle savaşılır ve mutmain hale getirilirse yani menfi temayül ve ihtiraslardan arındırılırsa (Nefs-i Mutmainne), bu takdirde o. hayır içinde hayır olur. Bütün ibadet ve taatlerin ye rine getirilmesinde ve günahların tam terkedilmesinde it k bir hale gelir. İste bu hale geldiği zaman ona şöyle hitap edilir,”Ey hakikate ermiş nefs (ruh) Dön Rabbine. sen O’ndan razi 0 da senden razi olarak . (Fecr suesi, Ayet 27, 28). 18- Sonuç olarak:nefsini tanıyıp onunla savaşarak hem kendisini hem de sorumlu olduğu aile bireylerini kurtarmak isteyen kardeşim gel önce nefsinizle savaşmak için o savaşın metotlarını öğrenelim bu yola hicret edelim.Bu yolda daha önceden bunun okuluna gitmiş nefisleri ile savaşan öğrencilerle birlikte olalım oturalım,diz dize verelim, zikredelim Rabbimizi. Onu analım, ağlayalım halimize. Gel kardeşim, temizleyelim kalbimizi. Rabbimiz bizden kalbi selim istiyor. Rabbimiz bizden fıkıh maddelerini sormayacak. Yarin Ruzul Rabbül Aleminde, selim bir kalp isteyecek, hani benim yerim diyecek. Gel orayı temizleyelim, nefsini teskiye yapalım, onu arındıralım ki, huzuru Rabbül Alemine güler yüzle varalım inşallah.Günümüzde en güzel hicret nefsimizi tanıyıp onun kötülüklerini tanıyarak o kötülüklerden Allah’a sığınmaktır.