Hutbeler - Haftanın Hutbesi : » hicret

Tevekkül

İmam Hatib — Thu, 12 Jan 2012 17:40:46 +0000

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَ

Tevbe 9 / 40

Tevekkül

Değerli Kardeşlerim! Kutlu Nebi(s.a.s.) ve sadık dostu Ebu Bekir (r.a), hicret ederlerken müşriklerin takibinden kurtulmak amacıyla mağaraya sığınmışlardı. Amansız takipçilerin mağaranın kapısına dayandığını fark eden Hz. Ebu Bekir: “Ey Allah’ın Elçisi, eğilip bir baksalar bizi görecekler” diyerek endişesini dile getirmişti. Bunun üzerine Peygamberimiz(s.a.s.): “Üzülme, Allah bizimle beraberdir,”¹ “Allah’ın yanlarında olduğu iki kişi hakkında neden endişe ediyorsun ki?”² diyerek arkadaşını sakinleştirmiş ve tevekkül anlayışını ortaya koymuştu. Kardeşlerim! Modern çağın bizlere sunduğu imkânlara ve maddiyatın süslediği tozpembe hayata çoğu defa aldanarak ihmal ettiğimiz ya da tam anlamıyla kavrayamadığımız değerlerden biridir tevekkül. Tevekkül, mü’minin bir iş hususunda elinden gelen bütün gayreti gösterdikten sonra sonucu Allah’a havale etmesidir. Kulun, Yüce Mevla’ya aczini itiraf ederek kayıtsız şartsız teslimiyetidir tevekkül. Muhterem Kardeşlerim! İman nimetine erişmiş biz bahtiyar mü’minler, sevinçte-kederde, bollukta-darlıkta, kısacası her anımızda Yüce Yaratan’a sığınırız. En zor anlarımızda yanımızda kimseyi bulamasak da, ümidimizi kesmeden el açıp yardım dileriz sonsuz merhamet sahibi Rabbimizden. İbrahim Hakkı Hazretleri: Hak şerleri hayr eyler, Zannetme ki gayr eyler Arif Anı seyreyler, Mevlâ görelim neyler, Neylerse güzel eyler… sözleriyle mü’minde bulunması gereken bu güzelvasfı veciz bir şekilde ortaya koymuştur. Aziz Kardeşlerim! Tedbiri terkederek, sorumluluğu yerine getirmeden, sebeplere tutunmadan tevekkül olmaz. Böyle bir tevekkül anlayışı işin kolayına kaçmaktır, tembelliktir ve İslamın ruhuyla asla bağdaşmaz. Adil halife Hz.Ömer’den bize nakledilen şu örnek, İslam’ın tevekkül ruhunu en güzel şekilde yansıtır; Hz. Ömer, bir gün hiçbir iş yapmadan mescitte boş boş oturan ve vakitlerini öldüren kişilere ne yaptıklarını sordu. Onlar, ‘‘Biz Allah’a tevekkül ederiz, mütevekkilleriz’’ dediler. Hz. Ömer, ‘‘Çoluğunuza çocuğunuza kim bakar?’’ diye sorduğunda da, ‘‘Biz çalışmayız, çoluk çocuğumuza yakınlarımız bakar’’ cevabını alınca kızarak, ‘‘“Aksine siz hazır yiyiciler, müteekkillersiniz. Gerçek anlamda tevekkül eden, tohumunu yere atıp sonra Allah’a tevekkül edendir.’’3 cevabını verdi. Böylece Hz.Ömer, çalışmadan, sebeplere sarılmadan, tedbir almadan ‘‘Allah böyle dilemiş, takdir-i ilahi buyurmuş… Kader!’’ deyip boş boş oturmanın, gerçek tevekkülle alakası olmadığını öğretti. İşte kardeşlerim, yaraları kemiğe dayandığı halde, dilinden duayı düşürmeyen Eyyûb Peygamber gibi, sabırlı olmaktır tevekkül. Ciğerpâresi Yusuf’un hasretinden, gözlerini yitiren Yâkup Peygamber gibi, fedakâr olmaktır tevekkül. Ateşe atılmak pahasına, inancı uğrunda mücadele eden İbrahim Peygamber gibi, kararlı olmaktır tevekkül. Ve nihayet, her türlü olumsuzluğa rağmen, Sultan-ı Enbiya gibi ümitvâr olmaktır tevekkül. Kıymetli Kardeşlerim! Sorumsuzluk, yılgınlık ve tembelliği kadere yükleyerek mütevekkil olunamaz. Mü’min, gücü yettiği oranda çalışıp çabalamalı ve Yüce Mevla’dan istemesini bilmelidir. Fani olan dünyaya ve dünyalıklara değil, sadece Allah’a dayanıp güvenmelidir. Yüce Kitabımızın: “Mü’minler ancak o kimselerdir ki; Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir. O’nun âyetleri kendilerine okunduğu zaman bu onların sadece imanını artırır. Onlar yalnızca Rablerine tevekkül ederler.”⁴ şeklindeki buyruğu da bunun en güzel ifadelerinden biridir. Geliniz, hutbemizin sonunda, Efendimiz’in her gün evden çıkarken yaptığı şu duaya hep beraber amin diyelim:

“Allah’ın adıyla tevekkül ettim. Allahım! Ayağımızın kaymasından, şaşırmaktan, zulmetmekten zulme uğramaktan, saygısızlık etmekten ve saygısızlığa uğramaktan sana sığınırız”5

Hazırlayan: Ahmet SÜNETÇİ

Din Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Redaksiyon: DİB Hutbe Komisyonu

[1] Tevbe, 9/40. 2 Buhari, Fedâilü’l-Ashâb, 2. 3 İbn Receb, Câmiu’l-ulûm, I, 441 4 Enfâl, 8/2. 5 TirmizÎ, Deavât, 35.

Mekke’nin Fethi

İmam Hatib — Thu, 29 Dec 2011 19:04:22 +0000

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ

Hucurat 49 / 13

Mekke’nin Fethi

Muhterem Müslümanlar! Mekke Sehri; İslam Peygamberi Hz. Muhammed (S.A.V.) in dogdugu, çocukluk ve gençlik yıllarını yasadıgı, 40 yasına geldiginde de Peygamberlik görevinin kendisine verilip, islam’a davetin ilk 13 yılının gerçeklestigi kutsal bir belde olması cihetiyle, İslam tarihinde çok önemli bir mevkiye sahiptir. Diger taraftan Hz. İbrahim (A.S) dan beri, tevhid inancının merkezi olan Mekke; İslam peygamberi Hz.Muhammed (S.A.V) in, insanları son din olan islam’a davet ettigi o günlerde adeta putperetsligin merkezi haline gelmis idi. Allahın Rasulü 13 yıl Mekke de insanları Allahın dinine davet etti. Mekkeli müsrikler bu ilahi davete kulak vermedikleri gibi, Allah Rasulüne ve ilk müslümanlara akıl almayacak eza ve cefa etmekten geri kalmadılar. Nihayet miladi 622 yılında Allahın emriyle Peygamber (S.A.V) ve müslümanlar Mekke’den Medine’ye hicret ettiler. Degerli Müminler! Hicretten sonra Medinede rahat bir nefes alan Müslümanlar, burada islam devletinin temelini atmıslar ve islamiyet hızla yayılmaya baslamıstır. Hicretin 6. yılında Mekkeli müsrikler ile barıs içerisinde yasamıyı saglayacak 10 yıl süreyle Hudeybiye antlasması imzalanmıs ve bu antlasma 2 yıl sonra Mekkeli müsrikler tarafından bozulmustur.1 Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.V) 630 yılında Mekkeyi fethetmeye karar verdi.10.000 kisilik islam ordusu dört koldan Mekkeye girdi. Peygamber Efendimiz, Mekkenin kan dökülmeden alınmasını istiyordu. Bunun için askerlere;” Kesinlikle kan dökmeyin, silahlı çatısmaya girmeyin” buyurdular. Dedigi gibi oldu ve Mekke kan dökülmeden feth edildi. Azim Müminler! Fethin hemen ardından, Kabenin putlardan temizlenmesini emreden Peygamber Efendimiz, makam-ı ibrahimde namaz kıldı ve orada toplanan insanlara bir hutbe irad etti. Peygamberimiz bu hutbesinde: Allahın birligini, İnsanların esit oldugunu, kan davalarının kaldırıldıgını anlattıktan sonra, Kur’anın diliyle söyle hitab ettiler: -“Ey insanlar! Biz sizi bir erkekle bir disiden yarattık. Tanısasınız diye sizi miletlere, kabilelere ayırdık. Sizin Allah katında en serefliniz, O’ndan en çok sakınanızdır. Süphesiz Allah bilir ve isitir.”2 Alllahın Rasulunü mahçup bir vaziyette dinleyen Mekkeli müsrikler, boyunlarını bükmüs, haklarında verilecek kararı bekliyorlardı. Peygamberimiz (S.A.S) kendilerine sordu: - Ey Kureys toplulugu! Hakkınızda ne yapacagımı sanıyorsunuz? Mekkeli müsrikler ise: - Sen asil ve serefli bir kardessin dediler: Bunun üzerine Peygamberimiz (S.A.S ).” Bu gün sizi kınamak yok, hepiniz serbestsiniz” 3 buyurarak; islamiyette nefis için, kin ve intikam olmadıgını açıkça ortaya koymustur. Hz Peygamberin bu engin hosgörüsü ve bütün insanlıgı kucaklayan merhameti karsısında bütün Mekkeliler kısa bir süre içerisinde, islam’la sereflenmislerdir. Netice itibariyle, Mekkenin fethinden sonra Peygamberimiz (S.A.S.) in tutum ve davranıslarını örnek alan Müslümanlar, tarih boyunca; feth ettikleri yerlerde kimsenin inancına, malına, namusuna asla dokunmamaslardır. Bu yönüyle de Mekkenin fethi; İslam tarihinde insanlıgın gelecegine ısık tutması noktasında büyük bir iz bırakmıstır. 1 Ocak tarihine raslayan Mekkenin fethinin 1379. yılının memleketimiz için İslam alemi için ve bütün insanlık için huzura ve barısa vesile olmasını Yüce Rabbimden niyaz ederim. Hazırlayanın Adı: Hayrettin ÇOBAN Unvanı : Hatuniye Camii İ.H./ MANİSA İl Müftülügünün 01.01.2010 tarihli hutbesidir. 2 -Hucurat 13 3 -D.İ.B İslam ilmihali s.522

Miraç Kandili

İmam Hatib — Thu, 23 Jun 2011 04:51:42 +0000

بسم الله الرحمن الرحيم

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَ

الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ

قال رسول الله (صعلم):جُعِلَتْ قُرَّةُ عَيْنِىَ فِى الصَّلاَةِ

Miraç Kandili

Muhterem Cemaat! Önümüzdeki Salı gününü Çarşambaya bağlayan gece Miraç Kandili’dir. Miraç, Peygamber Efendimizin önemli mûcizelerinden biridir. Hicretten yaklaşık bir buçuk yıl önce vuku bulmuştur. Sözlükte; “yükselme aracı” ve “yukarılara çıkma” manalarına gelen miraç, Peygamberimiz (s.a.v.)’in yüce makamlara yaptığı ulvi bir yolculuktur. Miraç Gecesinde Hz. Peygamber (s.a.v.) ilahî davete icabet ederek, Cebrail (a.s.) ile birlikte önce Mescid-i Aksâ’ya, daha sonra da semalara ve “Sidretü’l-Müntehâ” denilen yüce makama çıkarılmış, kendisine melekût âleminin sırları gösterilmiştir. Kuran-ı Kerim’de bu mucizevî yolculuğun başlangıcı şöyle beyan edilir: “Bir gece kendisine âyetlerimizden bir kısmını gösterelim diye kulunu Mescid-i Haramdan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksa’ya götüren Yüce Allah noksan sıfatlardan münezzehtir. O, gerçekten işitendir, görendir.”[1] Aziz Müminler! Miraç olayı bir mûcize olduğundan ona sınırlı ve dar ölçümlerimizle değil, ilâhî kudretin bir tasarrufu olarak, iman ve kalp gözü ile bakmamız gerekir. Diğer Peygamberlerin mucizelerinde olduğu gibi Miraç hadisesi de insanoğlunun ufkunu açan bir ilham kaynağıdır. Mucizeler akılla izah edilemez, onlara sadece iman edilir. Bizler de Hz. Ebûbekir’in dediği gibi “O söylediyse doğrudur” der, Rasulullah (s.a.v.)‘in haber verdiklerine şeksiz şüphesiz iman ederiz. Beş vakit namaz miraç gecesinde farz kılınan, Hz. Peygamber (s.a.v)’in ümmetine bahşedilen ilâhi bir hediyedir. Namaz, ibadet olarak dinimizin ilk emri, dinin direği, “Rasûlullah’ın deyimiyle “ gözümüzün nurudur.[2] Amellerin Allah’a en sevimli olanlarındandır. Nitekim Yüce Allah Kur’an-ı Kerim’de namazın önemine dair şöyle buyurmaktadır. “Kitaptan sana vahyolunanı oku, namazı da dosdoğru kıl. Çünkü namaz, insanı hayâsızlıktan ve kötülükten alıkoyar. Allah’ı zikretmek elbette en büyük ibadettir. Allah, yaptıklarınızı biliyor.[3] Değerli Müminler! Miraç Gecesi müminlere, ilâhî rahmete erişmek ve kulluk bilinci ile ibadet, dua ve niyazda bulunmak için bir fırsattır. Bu sebeple, hata ve günahlarımızdan pişmanlık duyarak; kendimiz, ülkemiz ve İslâm âleminin huzuru için dua ve niyazda bulunalım. Cenab-ı Allah’ın bize Miraç hediyesi olan beş vakit namaza ve diğer ibadetlerimize önem verelim. Namazın bizimle Rabbimiz arasında mânevi bir bağ ve bir nevi miraç olduğunu unutmayalım. Bu mübarek gecenin İslâm âleminin birlik ve beraberliğine barış ve huzuruna vesile olmasını Cenâb-ı Hakk’tan niyaz eder, hepinizin Miraç Kandilini tebrik ederim. Hutbemi, Miraç gecesinde Hz. Peygambere vahyedilen Bakara suresinin son âyetindeki şu dua ile bitiriyorum: “Ey Rabbimiz! Unutur ya da yanılırsak bizi sorumlu tutma! Ey Rabbimiz! Bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ey Rabbimiz! Bize gücümüzün yetmediği şeyleri yükleme! Bizi affet, bizi bağışla, bize acı! Sen bizim Mevlâmızsın. İnkârcı topluluğa karşı bize yardım et.” [4] Âmîn !.. Abdulkadir BOŞAL Vaizi/Eyüp/İstanbul

[1] İsra, 17/1

[2] Beyhaki Sünenü’l Kübra Nikah 59

[3] Ankebut, 29/45

[4] Bakara 2/286

Mekke’nin Fethi ve Önemi

Özcan Cihangir — Sun, 15 May 2011 14:51:30 +0000

إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا*فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا

Mekke’nn Fethi ve Önemi

Muhterem Müslümanlar!

Mekke, yeryüzünde Âlemlerin Rabbi’ne ibadet için inşa edilen ilk kutlu ma’bed Kâbe’nin bulunduğu mukaddes şehir…[1] Mekke, şehirlerin annesi…[2] Mekke, her türlü saldırıdan korunmuş, saygın ve güvenli yer …[3] Mekke, insanları şirkten tevhide, küfürden îmâna, dalâlet ve sapıklıktan hidâyete, câhiliye karanlığından îmânın aydınlığına çıkaran İslâm Güneşi’nin doğduğu mükerrem belde. Mekke, Peygamberler Sultanı, Nübüvvet zincirinin son halkası ve Âlemlere Rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz’in (SAV) doğduğu, büyüdüğü ve “Ey Mekke! Sen yeryüzünün en hayırlı ve benim için en sevimli yerisin Eğer çıkmak zorunda bırakılmasaydım, senden ayrılmazdım’’[4]buyurmasıyla Peygamber sevgisine mazhar olmuş mukaddes şehir. Maddî ve mânevî birçok özelliği içinde barındıran Mekke’nin Fethi; özel anlamda İslâm Tarihi’nin genel anlamda da insanlık tarihinin en önemli olaylarından bir tanesidir. Mekke’nin Fethi, hakkın bâtıla; hidâyetin sapıklığa, İslâm nûrunun câhiliye karanlığına gâlip gelmesini ve ilâhî va’din gerçekleşmesini ifade eden açık bir tarihî hakîkattir.

Aziz Müslümanlar! İslâm Nûru’nun doğduğu kutlu belde Mekke, Efendimiz (SAV) ve Ashâbı’nın her çeşit zorluğa, baskıya, hakâretlere hatta boykotlara varan zorluk ve sıkıntıları yaşadıkları zaman dilimlerine şâhit olmuştur. Öyle ki; Müslümanlar artık dini yaşama imkânı olmadığını anlayıp öncelikle Habeşistan’a göç etmişler ve daha sonra Efendimiz’e (SAV) Medine’ye hicret izni verilmiştir. Müslümanlar, doğdukları, büyüdükleri ve çok sevdikleri Mekke’yi Din-i Hak olan İslamiyet uğruna terk ettiler. Bu bir gidişti ama bir gün Kurân’da “fethan mübina”[5] diye ifade edilecek olan Mekke’nin Fethi’ne doğru bir gidişti. Yüce Allah, va’dini yerine getirecek ve kısa bir zaman sonra Mekke ebediyyen Müslümanların olacaktı. Hicretten sonra Medine’de kurulan İslâm Devleti zamanla güçlenmiş, Mekkelilere karşı başarılı mücadeleler verilmiş ve Mekke’nin Fethi’ne zemin hazırlayan Hudeybiye Antlaşması yapılmıştır.

Muhterem Cemaat! Hudeybiye Antlaşması, Müslümanların Mekke Müşrikleriyle barış içinde yaşamalarına ve Kâbe’yi ziyaret edebilmelerine imkân sağlıyordu. Fakat Mekkeli Müşrikler anlaşma şartlarına uymayınca Peygamberimiz(SAV),Mekkelilere haber göndererek antlaşma şartlarına uymalarını istedi. Mekkelilerin antlaşma şartlarına uymamakta ısrar etmeleri üzerine Peygamberimiz (SAV) Mekke’yi fethetmeye karar verdi. Kâinat’ın Efendisi’nin komutasında on bin kişilik bir ordu ile Müslümanlar, Hicretin 8. yılı Ramazan Ayı’nda Mekke üzerine yürüdüler. İslâm ordusu dört koldan şehre girdi. Peygamberimiz, Mekke’nin kan dökülmeden alınmasını istiyordu. Bunun için ordusuna “Kesinlikle kan dökmeyin, silahlı çatışmaya girmeyin” emrini verdi. Ve öyle de oldu. Mekke şehri kan dökülmeden fethedildi. Peygamberimiz, fâtih bir komutan olarak Mekke’ye girip Kâbe’yi putlardan temizledikten sonra Mekkeliler’e; bütün insanların eşit olduğuna, kan davalarının kaldırıldığına dair bir konuşma yaptı ve sonra İslâm nurunu söndürmek için ellerinden geleni yapan ve haklarında verilecek kararı bekleyen Mekkeli Müşriklere hitâben: “Ey Kureyş cemaati! Ey Mekkeliler! Ne dersiniz? Şimdi, benim size ne yapmamı umarsınız, hakkınızda benim nasıl bir hüküm vermemi bekliyorsunuz?” diye sordu. Kureyşliler de: “Biz, senin hayır ve iyilik yapacağını sanıyor ve ‘Sen hayırlı olanı yaparsın!’ diyoruz. Zira Sen, kerem ve iyilik sahibi bir kardeş; kerem ve iyilik sahibi bir kardeş oğlusun! Gücün yetti, bize gâlip geldin, iyi davran!” dediler. Bunun üzerine, Peygamberimiz (SAV) “Benim halimle sizin haliniz, Yûsuf (A.S) ile kardeşlerinin hâli gibi olacaktır. Yûsuf (A.S)’ın, kendi kardeşlerine dediği gibi, ben de: Size bugün hiçbir başa kakma, hiçbir kınama ve ayıplama yoktur! Allah sizi affetsin! O, Esirgeyicilerin En Esirgeyicisidir!’ diyorum.[6] Gidiniz! Sizler, âzâd edildiniz ve hepiniz serbestsiniz.”[7] buyurdu ve böylece hepsini affetti. Bu eşsiz ve benzersiz davranış, İslâm’ın barışa, hoşgörüye ve gönüllerin fethine verdiği değeri gösteren muhteşem bir tablodur. Hutbemi Nasr Sûresi’nin meâliyle bitiriyorum: Allah’ın yardımı ve Fetih (Mekke’nin Fethi) geldiğinde ve insanların bölük bölük Allah’ın dinine girdiklerini gördüğünde, Rabbin’e hamd ederek tesbihte bulun ve O’ndan bağışlanma dile. Çünkü O, tövbeleri çok kabul edendir.[8]

Özcan CİHANGİR Sarıkamış Akkoz Köyü Yayla Mah. Cami İ.H

[1] Âl-i İmran,96 [2] En’âm,92 [3] Ankebut, 67 [4] İbn Mâce, 2/1037 (Hadis No: 3108) [5] Fetih,1 [6] Yusuf,92 [7] Asım Köksal, İslam Tarihi, Darul’kitap, Mekke’nin Fethi Bölümü [8] Nasr,1–3

Hicret

İmam Hatib — Thu, 02 Dec 2010 13:03:47 +0000

الَّذِينَ ءَامَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ

Tevbe 9 / 20

Hicret

Değerli Müminler! Yüce Allah, emir ve yasaklarını insanlara tebliğ etmek üzere peygamberler göndermiştir. Görevleri sadece insanları doğru yola ulaştırmak olan bu kutlu elçilerin hemen hepsi, pek çok işkence ve zulme maruz kalmışlardır. Bazısı öldürülmüş, bazısı yurtlarından göçe zorlanmış, bazıları da toplumdan soyutlanarak baskı altında tutulmuşlardır. Halbuki bu kutlu elçiler, gönderildikleri toplum için rahmet, şefkat ve sevgi kaynağı idiler. Onlara gönül kapılarını kapatan toplum, aslında insanî fazilet ve erdemlere kapısını kapatmaktaydı. Allah elçilerini bağrına basan toplumlar ise, insanî erdemlere, aydınlığa kucak açmaktaydı. Allah elçilerinin sonuncusu, alemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimiz Hz. Muhammed de insanları, şirki ve küfrü, vahşet ve zulmü terk edip sadece Yüce Yaratana ibadete, adalete, merhamete, insanî erdemlere davet etmekteydi. Mekkeli müşrikler bütün insanlığa rahmet olarak gönderilen bu Yüce Elçi’ye akla hayale gelmedik işkence ve zulmü reva gördüler. O’na kucak açma, O’nunla insanlık onuruna yeniden ulaşma yerine; O’nu dışladılar, hayatına kastettiler. Bu ağır baskılar altında tebliğ ve davet görevini yerine getiremeyeceğini anlayan Kâinatın Efendisi, Miladi 622 yılında Mekke’den Medine’ye hicret etti. Bu hicret asla bir kaçış olmadığı gibi; sıradan bir göç de değildi. Muhterem Müslümanlar! Hicret; İslâm davasının hedefe giden yolunda bir dönüm noktasıdır. Hicret; İslam toplumunun teşkilatlanması, bir güç haline gelmesi ve çevresine kendini kabul ettirmesi sürecinin ilk adımı olmuştur. Hicret; her vesile ile birlik, beraberlik ve dayanışmayı vurgulayan İslam’ın hayat bulmasına yol açan önemli bir olaydır. Hicret; imanın maddi güç karşısında kazandığı zaferin simgesidir. Hicret, Allah rızası için; anadan, babadan, yardan, diyardan, maldan, mülkten hatta candan, evlattan vazgeçişin, ibretli ve meşakkatli kıssasıdır. Hicret; her şeylerini Allah için, göz kırpmadan terk eden Mekkeli Muhacirler ile onları bağırlarına basan, muhtaç oldukları halde onları kendilerine tercih eden Medineli Müslümanların, Ensarın destanıdır. Bu destanda fedakârlık, kardeşlik, ahde vefa, birlik ve beraberlik, değerlerin paylaşımı, özgürlük aşkı, adalet, saygı ve hoşgörü temel konulardır. Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimizin Medine’ye hicreti bu değerlerin insanlığa yeniden kazandırılması yolunda verilen mücadelenin en önemli aşamasıdır. Hicret; Allah’a ibadete, insanî erdemlere, rahmet ve medeniyete gönlünü açanların zaferi; bu değerlere kapılarını kapatanların mağlubiyetidir. Hicret; nurun hayat buluşu, karanlığın aydınlığa dönüşüdür. Bu büyük dönüşümün gerçekleşmesine katkıda bulunmuş olmanın Allah katında elbette bir mükâfatı vardır. Yüce Kitabımız Kur’an bu mükâfatı: “İman edip hicret edenlerin ve Allah yolunda mallarıyla, canlarıyla cihat eden kimselerin mertebeleri, Allah katında daha üstündür. İşte onlar, başarıya erenlerin ta kendileridir.”[1] ayetiyle dile getirmektedir. Aziz Kardeşlerim! Hicreti süsleyen tablolarda çağımız insanı için alınacak birçok ibret ve ders vardır. Bencilliğin, maddeperestliğin, çıkarcılığın, adaletsizliğin tahrip ettiği insanlığın aydınlığa çıkışı; hicretle başlayan ve yeşeren insanî değerlerin, fedakârlık ve kardeşlik örneklerinin hayat bulması ile mümkündür. Günahlarla, isyanlarla kirlenen gönül dünyamızın, kulluğa, itaate, ibadete yönelmesinin de gerçek hicret olduğunu unutmayalım. 1. Tevbe, 9/20. 2. Buhari, Sahih, İman, 4 c.1 s. 8-9; Diyanet İşleri Başkanlığı’nın 04.02.2005 tarihli hutbesidir.

Muharrem Ayı

İmam Hatib — Thu, 17 Dec 2009 08:59:52 +0000

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْ

Al-i İmran 3 – 103

Muhterem Müslümanlar! İman ve ibadet bilincinin derinleştiği, din kardeşliğinin duygu ve davranışlarına yansıdığı, mahşer tablosunun an be an yaşandığı müstesna zaman dilimlerinden biri olan Zilhicce ayında gerçekleştirilen Kurban Bayramı ve Hac ibadeti sona ermiş, sevgili Peygamberimizin “Şehrullah: yani Allah’ın Ayı” diye nitelendirdiği Muharrem ayına girilmiştir. Muharrem ayı, tarih boyunca insanlık için dönüm noktaları sayılabilecek önemli olayların yer aldığı bir aydır. Bu sebeple gerek İslâm’da, gerekse İslâm’dan önce Muharrem ayına ayrı bir önem verilmiştir. Nitekim Peygamberimiz bir hadislerinde; “Ramazan ayından sonra tutulan oruçların en hayırlısı, Allah’ın ayı olan Muharrem’de tutulan oruçtur. Farz namazlardan sonra en faziletli namaz ise geceleyin kılınan namazdır.”⁽¹⁾ buyurmuştur. Ayrıca Peygamber Efendimiz (s.a.s.), bu ayın aşure günü olarak bilinen onuncu gününü, bir öncesi ve bir sonrası ile oruçlu geçirmeyi tavsiye etmiştir.⁽²⁾ Değerli Kardeşlerim! Hicrî yılın ilk ayı olan Muharrem, aynı zamanda İslâm tarihinde meydana gelen bazı üzücü olayları da hatırlatmaktadır. Muharrem, bize Kerbelâ olayını ve Hz. Hüseyin’in şehadetini hatırlatır. Hz. Hüseyin, Hz. Ali Efendimiz ile Hz. Fatıma validemizin ciğerparesi, sevgili Peygamberimizin dünyanın iki çiçeği, ahirette de “cennet çocuklarının efendileri” diye övdüğü⁽³⁾ ve hakkında, “Allah’ım, ben onları seviyorum, sen de sev!” diye dua ederek⁽⁴⁾, adını koyduğu torunudur. Hz. Hüseyin’in siyasî ihtiraslar uğruna acımasızca şehit edilmesi, sevgili Peygamberimizin ve onun Ehl-i Beyti’ni seven bütün mü’minlerin gönlünde silinmez izler bırakmıştır. Değerli Müslümanlar! Tarihte yaşanmış bu gibi acı olaylar Müslümanları derinden sarsan ve kederlendiren acı bir tecrübedir. Bu sebeple bu ve benzeri olaylar karşısında sağduyulu hareket ederek Allah ve Peygamber sevgisi etrafında kenetlenmeliyiz. Hz. Peygamberi, onun aile fertlerini ve ashabını sevmek hepimizin müşterek heyecanı olmalıdır. İyi bilelim ki huzurlu bir toplum halinde yaşayabilmek, yüce dinimizin bize öğrettiği karşılıklı sevgi ve saygıya dayalı kardeşliği, birlik ve beraberliği korumakla mümkündür. Hutbemi Yüce Rabbimizin bu konudaki emriyle bitiriyorum: “Hep birlikte Allah’ın ipine (Kur’an’a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de O, kalplerinizi birleştirmişti. İşte O’nun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de O sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah, size ayetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz.”⁽⁵⁾

Müslim, “Sıyam” 202
Tirmizi, “Savm” 46; Ebu Davud, “Savm” 56
Buhari, “Menakıb” 22
Tirmizi, “Menakıb” 31
Âl-i İmrân, 3/103

Minberden Öğütler D.İ.B. Yayınları: 635